Vrijdag:
En dat geldt al zeker voor de festivalopener
Samory I. De man
opende het festival ook al in 2018 en zet wederom een kort maar oerdegelijk optreden neer, waarbij ons deze keer vooral zijn vrolijkheid opvalt. De toon is in ieder geval gezet voor wat nog zal volgen!
Mortimer, één van de jonge Jamaicaanse talenten, maakt hier zijn Europees debuut en ook hij geeft te kennen daar heel blij mee te zijn. Het was bijgevolg ook de eerste keer dat we hem aan het werk zagen en wat ons betreft hoeft dat hier niet bij te blijven. Deze man zien we hier later ongetwijfeld nog terug. Wel jammer dat na de blazers tegenwoordig nu blijkbaar ook de backing vocals al vooraf worden opgenomen en gewoon worden afgespeeld.
Tijd om het tempo wat op te voeren en daar is
Christopher Ellis de juiste man voor. Deze sympathieke zoon van de overleden rocksteady-legende Alton Ellis, brengt wat klassiekers van zijn pa afgewisseld met eigen werk, garant voor een sterk en dynamisch optreden. Hij staat geen seconde stil, rent heen en weer op het podium en zoekt contact met het publiek dat op vrijdag zeker nog niet massaal aanwezig is.
Het tempo zal deze avond niet meer zakken want met
Luciano komt een rastaman op het podium die eerst lijkt te zijn opgewonden om netjes af te lopen tijdens zijn set. Wat een plezier om deze oude krijger en power-zanger nog eens terug te zien.
Het jonge volkje wacht echter ongeduldig op
Davido, het nieuwe afrobeat-wonder dat mikt op de hitparades en scoort bij de jeugd.
Echt stormen doet het pas wanneer twee wervelwinden samen worden losgelaten.
Christopher Martin en
Romain Virgo, de eerste kwam al voor de derde keer naar Geel, Romain Virgo is al aan zijn vierde editie toe, zijn het meest dynamische duo dat wij in de reggae al gezien hebben. De twee rasechte entertainers voelen elkaar perfect aan en brengen een set die nog dynamischer is dan die van Dub Inc.
Zaterdag:
Omdat zij op een ontiegelijk vroeg uur beginnen, missen we
Alexx-A-Game en
D'yani, maar uiteraard zijn we wel op tijd om
Marcus Gad te zien die misschien wel hét concert van dit festival geeft. We zagen hem voor de laatste keer
in het voorprogramma van Alborosie in de AB in april 2019, waar hij toen nog een solide maar nogal statisch concert neerzette. Deze keer, alsof hij de snelle concerten van vrijdag gezien had, kregen wij een gedreven rootszanger te zien die de meest vette vibe en groove van het weekend voor ons wist te presenteren. Als deze blauwogige man uit Nieuw-Caledonië op deze manier blijft evolueren zien we hem hier ooit nog als topact terug.
Op de drive van Marcus Gad gaat de enige "sister" van dit weekend vrolijk verder. Wij hebben lang uitgekeken naar
Lila Iké en zij loste al onze verwachtingen in (al kunnen niet al onze collega's haar wat schreeuwerige energie smaken). Toch zeker het eerste half uur van haar set was werkelijk stomend. Nadien stokte haar tempo omdat ze graag ook al eens een praatje maakt met haar publiek. Wij hadden lang gedacht dat Rihanna de nieuwe reggae-queen zou worden maar voorlopig is die vooral een onderbroekenkoningin die zich naar verluidt nu ook toespitst om herenlingerie want die laatste mogen zich niet achtergesteld voelen. Ons niet gelaten maar als wij ooit panty's van Rihanna kopen zal het zijn om mee naar een concert van Lila Iké te gaan kijken.
Misty In Roots was ooit een beresterke Britse rootsband maar vandaag blijven daar enkel de sterke stem van
Walford 'Poko' Tyson, de bas van
Anthony 'Tsungirai' Henry en het toetsenwerk van
Delford 'Tawanda' Briscoe van over (al laat de band zich in Geel bijstaan door Blood Shanti achter de drums). Poko geeft ons een mooi overzicht van hun oeuvre - al blijven enkele grote hits vreemd genoeg achterwege - maar toch klinkt het allemaal wat rommelig.
Nog wat nostalgie - zeker rond de eeuwwisseling kon je niet om deze band heen - krijgen we van
Morgan Heritage. Naast wat hits brengen ze ook een ode aan enkele Jamaicaanse legendes wiens werk ze coveren. We horen nummers van Peter Tosh, Toots and The Maytals en Jimmy Cliff. Dit ter ere van de zestigste verjaardag van de onafhankelijkheid van het Caribische reggae-eiland.
Nadien volgt er een korte speech van de Jamaicaanse ambassadeur
Symone Betton Nayo om de band tussen België, de stad Geel en haar festival met Jamaica te benadrukken. Ze doet dat samen met de burgemeester van Geel,
Vera Celis, die ook doodleuk komt vertellen dat ze zelf ook jarig is… Is dit laatste echt gebeurd? Ja, dat is écht gebeurd.
Presentator van dienst
Ron Muschette gaat wat in overdrive wanneer hij
Third World aankondigt als "the best reggaeband ever", maar na een jarige burgemeester nemen wij er alles bij. En ja, deze legendarisch band brengt zijn hits maar doet met een cello-versie van 'Redemption Song' en als afsluiter het operanummer 'Con Te Partiro' wel de wenkbrauwen fronsen.
De zon is al even onder en de zandgrond van de Kempen houdt de warmte niet vast, een jaarlijks terugkomend fenomeen op Reggae Geel. De kilte kruipt in onze kuiten en kou valt ons in de nek. Hoog tijd om iets bij aan te trekken of om vol door te gaan op het dancehall-duo
Kranium/Agent Sasco dat achtereenvolgens op ons wordt losgelaten.
Beres Hammond wordt voorgesteld als de huidige reggaepaus en toont zich, begeleid door een uitgebreid orkest, een meer dan waardige afsluiter van deze schitterende editie van Reggae Geel 2022. Deze ervaren rot begint snel en bijzonder enthousiast aan zijn show, maar in de tweede helft gaat het tempo er toch wat uit en verlaten wij moe maar tevreden het terrein.
Rise up voor Reggae Geel editie 2023!
Foto's: © Peter Verwimp
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
