Reggae Geel 2022: Tallawah

Vrijdag:

Daar kwam vrijdagavond nooit meer dan een handvol mensen opdagen, terwijl Phil Bush er toch zijn unieke vintage Sound and Pressure Lo Fi soundsystem had opgesteld.

Geen transistors in de versterker maar ouderwetse buizen, en die geven een heel bijzonder geluid. Verschillende DJ's (Kris Van Beethoven, Tiny T, Tighten Up Crew, Champian…) draaiden er authentieke singles uit de jaren '50, '60 en '70, en die klonken wellicht zoals ze destijds in Jamaica geklonken hebben, rauw en lichtjes overdonderend. Wij hoorden er tunes die we al bijna een halve eeuw kennen maar nooit zo ervaren hebben.

En er waren natuurlijk veel volstrekt onbekende nummers, vergeten parels uit de Jamaicaanse muziekgeschiedenis, naast ska en rocksteady ook jazz, mento, Latin en rhythm and blues. Jammer dat zo weinig voorbijgangers - alle wegen leiden vandaar naar de andere podia - even kwamen luisteren en kijken (naar de mooi bewerkte houten luidsprekerkasten). De Skaville was weer even terug op Reggae Geel maar nu blijkt ook waarom dat podium enkele jaren geleden werd opgedoekt: de doelgroep voor die muziek wordt almaar kleiner en ouder. Daar kan zelfs de mooiste en meest originele soundsystem niks aan veranderen.

Hoewel je dit weekend overal wel eens ergens ska hoorde. Dat viel vooral op in de 18" Corner, waar Gabre Selassie van Kingston Dub Club vrijdagnacht een lesje Jamaicaanse geschiedenis gaf dat begon met Ras Michael, Mystic Revelation of Rastafari en The Skatalites. Heerlijk om dat zo eens allemaal achter elkaar te horen op een superieure installatie.

Zaterdag:

's Zaterdags had de Tallawah Stage gelukkig wel een paar publiekstrekkers, hoewel er dan nog nooit meer dan 200 mensen waren. De prijs voor meest bezielde en enthousiaste show ging alleszins naar Camel's Drop, met in de hoofdrol een onvermoeibare Dhazed Fyah, tevens MC op dit podium. Goed om te zien dat we weer enkele toonaangevende live bands hebben in de Belgische reggae. Na de topshow van Spellbreakers op Irie Vibes, in een heel andere stijl weliswaar, bewijst nu ook Camel's Drop dat er nog leven is naast de soundsystems.

Een paar uur later verschenen de drie oudere heren van Chosen Few op het podium, een vocaal trio dat vandaag alleen nog nostalgische bekendheid geniet bij even oude liefhebbers en verzamelaars. Met hun typische harmonieuze samenzang, centraal haast altijd de falsetstem van Franklin Spence, kleurden ze de vroege reggae en scoorden in Jamaica tal van hits. Dat waren meestal covers van bekende pop- en soulhits, per definitie meezingers en soms op het randje van de schmalz. Maar de prachtige zangpartijen maken tot vandaag alles goed, ook live. En de aanblik van die drie veteranen natuurlijk, hartstochtelijk zingend over liefde en verdriet, met hun identieke zijden hemden, naar het voorbeeld van de Amerikaanse soul acts een halve eeuw geleden.

De heren hadden bovendien een prima band meegebracht, met saxofoniste Sarah Tobias, die ook de dwarsfluit en kleine percussie voor haar rekening nam, en trombonist Henry 'Matic' Tenyue (op vrijdag ook al samen te zien met Christopher Ellis). We weten dat oude namen als Chosen Few nooit meer het grote publiek zullen lokken maar laat dat alstublieft geen reden zijn om ze dan maar af te voeren van de affiche.

De rest van de avond kon je desgewenst doorbrengen in het gezelschap van producer en dubtovenaar Adrian Sherwood (On-U Sound). Eerst in de 18" Corner met Horace Andy aan de mic, en een korte interventie van de die dag alomtegenwoordige Omar Perry, die eerder al op het podium sprong bij Camel's Drop en later nog een MC-set zou brengen met East End Rock op de Tallawah stage.

Maar niet voor we daar een redelijk verbluffende show hadden gezien van African Head Charge, even goed als recent in Londen zelfs, op het 40ste verjaardagsfeest van On-U Sound. Sherwood ging door op het elan van de 18" Corner en mixte bij momenten extreem, zoals we hem kennen, met gesproken samples en special effects die net niet de pijngrens opzochten. In dat spectaculaire geluidslandschap, voelde Bonjo I, brein en zanger, of beter shouter van African Head Charge, zich als een leeuw in de jungle, grommend en grauwend van kracht, plezier en welbevinden. En wat een band ook weer, door Adrian Sherwood zelf handpicked uit de grote On-U Sound-stal.

Volgens een kenner werden sommige bas- en percussiepartijen geplaybackt. Zou ons niet verbazen met Sherwood achter de knoppen, en ook niet storen. On-U Sound is altijd al een totaalpakket geweest, en zeker African Head Charge, dat zonder de producer/engineer wellicht niet eens zou bestaan hebben.

En zo kende het Tallawah-podium alsnog de afsluiter die het verdiende, een show die je zelden of nooit elders kunt zien, ergens uit de rijkgeschakeerde periferie van de reggae, en toch roots to the bone.