Hoewel we
Marie Bogaert al kennen als backing vocaliste bij Seekaman, Heartwash en Zionyouth, is het de eerste keer dat we haar ook solo en begeleid door haar eigen
The Root Sense aan het werk zien, en dat maakt meteen indruk.
MariJah blijkt, zoals wel meer backing vocalisten (zie de documentaire
'20 Feet From Stardom') over een dijk van een stem te beschikken en opent in het OLT met 'New Day', een stevige roots tune waarin wij wat echo's meenden te horen van het werk van Steel Pulse.
In de rangen van het vierkoppige The Root Sense herkennen we meteen gitarist
Wouter 'Wowie' Rosseel (Pura Vida, Jamaican Jazz Orchestra) en ook bassist
Emile Claeys blijkt een oude bekende (zie onder andere Iron Ites).




Met 'Fight' krijgen we een UK stepper met stevig wat dubby effecten geserveerd (dankzij het kundige knoppenwerk van geluidstechnicus par excellence
Christophe Lonneville) en dan gaat MariJah enigszins de jazzy toer op met het door Unlisted Fanatic geproduceerde 'Love 2 Chant'.
We krijgen nog het militante 'Listen To The Youths', waarin Marijah haar stem nog eens op volle kracht kan laten schallen en voor een zeer intiem moment zorgt ze vervolgens met 'Layered Masks', opgedragen aan de in 2018 overleden Tim Brion aka. Irie Ilodica, voor Marie, en ook producer Jahmbassador, niet alleen een collega maar ook een goede persoonlijke vriend.
Voor ze 'Inner Meditation' inzet kondigt MariJah plots nog een "special guest" aan en verschijnt
Dhazed Fyah op het podium. De extra stem zorgt meteen voor wat extra vibes op het podium en ook voor 'Ego', alweer een Jahmbassador productie en het nummer waarmee het voor MariJah allemaal begon, blijft Dhazed nog op post om de backings te verzorgen.
Met het uptempo 'Global Revolution' serveert MariJah ons wat melodica-vibes (al komen die dan uit het keyboard van toetsenist
Ilias Verbelen) en dan verdwijnt de zangeres kort van het podium.
Er blijkt nog ruimte voor een bisnummers en dat krijgen we in de vorm van 'Take Care', een warme oproep om goed voor jezelf en anderen te zorgen, maar tegelijk ook een Engelse uitdrukking om afscheid de nemen en dus absoluut geschikt om mee af te sluiten. Absolute ontdekking en zeker een meerwaarde in het Belgische reggaelandschap!
We kiezen ervoor om even de innerlijke mens te gaan versterken en geven verstek voor de set van
Shar Perez.
Als we iets meer dan een uurtje later opnieuw verzamelen in het halfrond, is de moshpit voor het podium al stevig gevuld, maar de bankjes zullen vrij leeg blijven. Het merendeel van het publiek is blijkbaar gekomen om nog eens lekker de dansspieren los te gooien.
Na een wat naar een westernsoundtrack neigende instrumentale opener, herkennen we plots de riddim van Black Uhuru's 'Happiness', verschijnt
Protoje op het podium en is het feestje vertrokken met 'I&I'. Het daaropvolgende 'Flames' klinkt ons te bombastisch in de oren, maar Protoje herpakt zich meteen met 'Resist Not Evil', waarbij hij vlotjes alle handen van het publiek de hoogte inkrijgt.
Met 'Deliverance' krijgen we een eerste nummer uit Protoje's nieuwe album 'In Search Of Lost Time' (wie nog op zoek is naar een exemplaar op vinyl mag zich de moeite besparen, want voor het enige exemplaar dat momenteel op
Discogs wordt aangeboden moet u iets meer dan 330 euro neertellen).
Tijd voor een echte classic en die krijgen we met 'Rasta Love' uit Protoje's debuutalbum 'The 7 Year Itch'.
Voor wat hip-hop vibes zorgt Protoje dan weer met 'Hills', een nummer dat hij omschrijft als één van zijn persoonlijke favorieten uit zijn repertoire.
Terug naar 'In Search Of Lost Time' voor 'Switch It Up', origineel een duet met Koffee en één van onze persoonlijke favorieten op het album, en ook 'Self Defense', Protoje's antwoord op de geweldspiraal in Jamaica, is terug te vinden in de tracklist.
Voor een splinternieuwe tune zorgt Protoje dan weer met het door Zion I Kings geproduceerde 'Incient Stepping', om te vervolgen met 'Camera Show' en 'Blood Money', dat eindigt met een te bombastische outro.
Tijd voor een eerste echt hoogtepunt en dat krijgen we met 'Hail Ras Tafari', hier voor de gelegenheid voorzien van een disco-outro en overvloeiend in Black Uhuru's 'I Love King Selassie'. Maar helemaal knallen doet Protoje met 'Who Knows' waarbij de smartphones in het publiek massaal de hoogte ingaan.
Besluiten doet hij met het al even vette 'Kingston Be Wise' en dan is het feestje plots over, want voor een bisnummer blijkt geen tijd meer. Maar Protoje kan het nog steeds, zoveel is duidelijk geworden.
De set van
Soul Shakers wachten we niet meer af en tevreden trekken we huiswaarts. Tot volgend jaar OLT!