Groundation: 'One Rock' @ OLT Rivierenhof

'One Rock' is een nieuwe parel in een beresterk oeuvre (check de docu op YouTube over het ontstaan van de plaat); een album waarvan de titelsong samen met 'Original Riddim' en 'Human Race' het ongetwijfeld in zich hebben om uit te groeien tot klassiekers en meteen ook een eerbetoon Jamaican elders als The Congos, The Abyssinians en Israel Vibration.


De set opent met 'Original Riddim'. Op plaat wordt dit nummer mee ingezongen door Israel Vibration en The Abyssinians. Live zijn die legendes er helaas niet bij en wordt hun rol overgenomen door de bassist en de backing vocals. Met 'Babylon' volgt meteen een eerste hoogtepunt uit 'Hebron Gate' (Young Tree Records, 2002); mogelijk simpelweg het beste rootsreggae album van deze eeuw. Het vervolg van de set is vooral, maar zeker niet uitsluitend, een combinatie van nummers uit dit album en hun nieuwe plaat.

De titelsong 'One Rock' wordt meteen opgepikt door een enthousiast maar niet bijzonder talrijk publiek. Het OLT is vandaag zeker niet volgelopen maar wie er is geniet van het spektakel van de fusie van rootsreggae en Jazz. Toetsenist Matt Jenson freakt uit tijdens 'If I', maar met het gezapige 'Wish Them Well' verliest de band toch even de aandacht van het publiek.

Harrison Stafford richt zich tot het volk het stelt duidelijk: "Evil is in the heart of humanity!" en zet het jazzy 'Greed' in. Het rustige 'One But Ten' gaat de grote klassieker 'Freedom' vooraf, waarbij de backing vocals opnieuw invallen voor The Congos en de bassist voor Don Carlos.

De band is intussen warmgelopen en tijdens 'Day When The Computer Done', 'Market Price' en 'Prophets' is het de beurt aan de tenorsax en gitaar om uitgebreid te soleren. Het publiek vooraan schreeuwt de muzikanten, roept om meer en krijgt meteen waarom het vraagt met een uitgesponnen versie van de oude hit 'Silver Tongue Show' waarin de trompettist de aandacht opeist. Tijdens 'We Free Again' krijgen we nog een getormenteerde Harrison Stafford te zien. Daarna verdwijnt de band even van het podium, maar wordt meteen teruggeroepen door een uitzinnig publiek.

Harrison neemt even het woord en verzekert ons: "Groundation is focused music!", maar iedereen die er vanavond bij was had dat natuurlijk al lang begrepen. De set eindigt met een lange en jazzy versie van 'Weeping Pirates'.

Wat een beleving alweer. De dynamiek van deze band komen we in het genre helaas te weinig tegen. Groundation is voor uw dienaar dan ook niet meer of minder dan een godsgeschenk!

Foto's: © Peter Verwimp