R.I.P. Barrington 'Barry Dread' Bailey

Barry begon zijn muzikale carrière als zanger toen hij rond zijn vijftiende enkele eigen songs opnam. Hoewel hij aanvankelijk piano leerde spelen, beïnvloedden de klanken van het van Don Drummond's trombone hem emotioneel. Zijn keuze stond vast, de trombone zou zijn instrument worden. Hij vatte een opleiding als trombonist aan en speelde een tijdje in het schoolorkest.

Die basisopleiding werd vrij snel stopgezet nadat hij vernam dat de gerenommeerde Amerikaanse jazz-tromboniste, Melba Liston, aan de Jamaica School of Music zou komen lesgeven. Barry zamelde moeizaam het lesgeld bij elkaar en beëindigde na vier geslaagde zijn opleiding met succes, klaar om als professionele muzikant aan de slag te gaan.

Aanvankelijk vervoegde hij het orkest van trompettist Cecil 'Sonny' Bradshaw, the dean of Jamaican music. In de jaren die volgden was hij eveneens bandlid bij The In-Crowd, The Seventh Extension Band en de ska-jazz formatie Yardbeat. Naast sessies als studiomuzikant toerde Barrington ook live met grote namen als Mighty Diamonds, Bunny Wailer en Burning Spear.

Begin jaren '80 verliet Bailey Jamaica voor Brooklyn NY waar hij het reggaelabel Living Room oprichtte en dat hij tot aan zijn overlijden met Sidney Mills bleef leiden. Onder de artiesten die voor het label opnamen onder andere: Frankie Paul, Vivian Jones, Sugar Minott, Michael Prophet, Gregory Isaacs en Johnny Osbourne.

Zoals in de inleiding aangegeven heeft waarschijnlijk haast elke reggaeliefhebber zijn blazerswerk op een of andere album kunnen beluisteren. Om er slechts enkele aan te halen: 'Aux Armes Et Cætera' van Serge Gainsbourg, 'Resistance' van Burning Spear, 'Liberation' van Bunny Wailer, 'Pressure Drop' van Oku Onuara & AK7, 'Changing Times' van The Heptones en 'Diamonds Are Forever' van de Mighty Diamonds. Naast zijn bijdrage aan de reggaemuziek werkte hij daarnaast ook nog samen met tal van Amerikaanse artiesten waaronder The O'Jays, Lou Rawls en Ben E. King.

Rest up in Zion Barrington Bailey