Uitverkochte AB voor Ziggy Marley (en het oeuvre van zijn vader)

Al vroeg op de avond stond een lange rij fans geduldig aan te schuiven op de Anspachlaan (tegenwoordig gelukkig autovrij). Zoals we van de Brusselse concertzaal gewend zijn begon de show stipt om half negen zoals aangekondigd.

Als wij de tot de nok gevulde zaal betreden is Ziggy al aan zijn tweede nummer toe. Opkomen op de tonen van de adaptatie van de klassieke Stalag riddim (u weet wel: "Marley, Bob Marley…") was er blijkbaar niet bij, enkel een kort: "I'm Ziggy Marley and my father was Bob!". Het zullen zowat de enige woorden zijn die Ziggy voor de rest van de avond met het publiek wisselt.



Na de wat atypische opener 'Pimper's Paradise' krijgen we 'Them Belly Full (But We Hungry)', waarna Ziggy en zijn band (een samenraapsel van uitstekende sessiemuzikanten, met uitzondering van de Jamaicaanse drumveteraan Carlton 'Santa' Davis, maar helaas zonder blazers) de ene klassieker aan de andere rijgen. Letterlijk, want voor enig commentaar of een woordje over Bob is blijkbaar geen plaats.

We krijgen nog 'Burnin' And Lootin'', 'I Shot The Sheriff', 'Get Up, Stand Up' en 'War' (onvermijdelijk doorlopend in 'No More Trouble') en dan kiest Ziggy voor iets minder voor de hand liggende nummers met 'Top Rankin'', 'We And Dem' en 'Coming In From The Cold'. De twee laatste nummers, samen met het daaropvolgende 'Zion Train', allemaal uit 'Uprising', het laatste album dat Bob tijdens zijn leven afwerkte.

We krijgen een versie van 'Africa Unite' met een vreemd klinkend orgel-riffje, gevolgd door 'Wake Up And Live', en dus een klein hoofdstukje 'Survival'.

Hoog tijd voor een trio van absolute klappers… Eerst wordt de zaal op temperatuur gebracht - niet dat het nog nodig was - met 'Jamming', gevolgd door het nog populairdere 'Could You Be Loved' (hoewel destijds verguisd als "Bob Marley goes disco") en besluitend met een absoluut meezingmoment tijdens 'One Love'.

Ziggy verdwijnt in de coulissen, maar de zaal snakt naar meer en laat dat overduidelijk merken.

We krijgen nog 'Stir It Up', een wat zwakke versie van 'Redemption Song' met Ziggy op elektrische gitaar in plaats van op de traditionele akoestische (waarom hier bijvoorbeeld geen originele gitaar van zijn vader bovengehaald?) en dan volgt nog 'Is This Love' en is de show plots voorbij.

Geen 'Exodus', geen 'Buffalo Soldier', en vooral een vrij korte set als je het oeuvre van Bob Marley in ogenschouw neemt.

Het massaal opgedaagde publiek gaat het waarschijnlijk niet met ons eens zijn, maar echt warm werden wij hier niet van. Veel van de nummers werden dan misschien technisch perfect uitgevoerd, wij misten de magie en de mystiek. En als je als zoon van dan toch niets extra's te vertellen hebt over die nummers, is het wellicht eerder aangeraden om eens een ticket te kopen voor 'Get Up, Stand Up! The Bob Marley Musical'!

Foto's: © Peter Verwimp