UB40 in de Roma: nostalgie uit de eighties!

Toen ik als kind en jonge tiener in de jaren '80 naar reggae begon te luisteren vonden mijn ouders dat een uitstekende keuze. Ze waren al lang blij dat ik geen metalhead werd of een in het zwart geklede new waver want dat vonden ze maar niks. En reggae, een genre uitgevonden door een zanger die leuke liedjes had gemaakt en ondertussen ook al dood was, veel kwaad ging dat niet doen. Ik kon mijn eerste cassette's en CD's van Bob Marley en UB40 dan ook gewoon in de living afspelen. Toen ik een beetje later met albums van Yellowman en Black Uhuru thuiskwam werd me toch gevraagd om een hoofdtelefoon te gebruiken. Ik mocht nu ook niet overdrijven. Ook op de jaarlijkse vakantie naar het zuiden mochten die cassette's mee. In de file aan de péage in een bloedhete auto ergens op de Franse route du soleil zongen wij mee: "I'm gonna fix that rat, that's what I'm gonna do, I'm gonna fix that rat…"

Zaterdagavond zagen wij een band die al tig keer van bezetting is veranderd en waar de jonge Britse zanger Matt Doyle nu de frontman van is. Bij het binnenkomen in de Roma weten we meteen dat we niet op een doorsnee reggaeconcert zijn aanbeland. Als intussen rijpe veertigers vertegenwoordigen wij de jeugd onder het publiek. Rasta's zijn in geen velden of wegen te bekennen, wat meteen aangeeft hoever deze band is weggegleden van de hedendaagse reggaescene.

De set opent met krachtige blazers en dat maakt meteen indruk. Verschillende topreggaebands hebben een blazerssectie en meestal klinken die stomend. UB40 slaagt erin om zijn blazers eerder klagend te laten klinken. Buiten schoonheid worden ook pijn en smart uitgespuwd en dat is helemaal de verdienste van de vorig jaar overleden saxofonist Brian Travers.

'Here I Am baby' is de eerst hit, meteen gevolgd door het anti-apartheidsanthem 'Sing Our Own Song'. De band richt zich tot het publiek en stelt hun post-COVID tour voor (het concert werd uitgesteld door het virus) en zegt music for the old people te brengen. Ze hebben duidelijk - en dat zeggen wij met het meeste respect - zelf ook eens in de zaal gekeken. Even later volgt met 'King' uit hun debuutalbum 'Signing Off' een ode aan Martin Luther King. We herkennen verder 'Broken Man' gevolgd door het wat saaie 'Grooving'. Wij zitten boven op het balkon en hebben op die manier een uitstekend zicht op de band én het publiek. Tijdens 'Blue Eyes Crying In The Rain' zwaait een vrouw met het lichtje van haar telefoon heen en weer alsof iemand keihard: "LIGHTAAAAS!" heeft geroepen maar dan wel voor haar alleen.

We gaan verder de sentimentele tour op met 'Sweet Sensation', 'Cherry Oh Baby' en 'I'll Be Your Baby Tonight'.  Het is wellicht door dit soort nummers dat de reggaefan afscheid heeft genomen van UB40. Een band die begon met rebelse nummers als 'One In Ten' en 'Food For Thought', die naadloos passen in de stijl van de rootsreggae, is stillaan vergleden tot een ordinaire popgroep. En toch is dat wat ondankbaar want wanneer Jamaicanen de zeemzoete liefde bezingen heet dat Loversrock en doet dat niets af van hun geloofwaardigheid.

De bassist komt vooraan twee nummers brengen maar heeft daar toch niet zoveel succes mee. Laat hem deze passage doen in een festivaltent en het dak gaat eraf maar nu reageert het publiek toch maar lauwtjes.

'Walking Down The Road' (aka. 'Johnny Too Bad') gaat de megahit 'Red Red Wine' vooraf waarna de band even van het podium gaat. Een intussen dolenthousiast publiek wordt opgezweept en wij roepen ongegeneerd mee: "Wohoo-oho-how".

De set herneemt met 'Food For Thought' (aka. 'Ivory Madonna') wat voor mij het hoogtpunt van deze avond is. Een ronduit schitterende en militante song uit hun debuutplaat die de decadentie van de kerstperiode aanklaagt terwijl grote delen van de wereld honger lijden. De hits 'Kingston Town' en 'Falling In Love With You' sluiten het concert.

De reactie van mijn broer vat het concert heel mooi samen wanneer hij zegt: "Ik heb het gevoel naar de best mogelijke coverband van UB40 te hebben gekeken". Hij slaat, en dat doet hij wel vaker, de nagel op de kop. Door het veelvuldig wisselen van leadzanger (de broers Campbell kunnen al lang niet meer door dezelfde deur) en het recente overlijden van Brian Travers en Astro is deze band haar identiteit verloren en het ziet er niet naar uit dat die ooit wordt terug gewonnen, al heeft het publiek vanavond wel genoten. Zelf blijf ik wat op mijn honger zitten omdat ik 'One In Ten' en 'Rat In My Kitchen' heb gemist. We hebben een mooi concert gezien maar we beseffen dat deze band zich momenteel tot hedendaagse reggae verhoudt zoals The Night Of The Proms tot een stevig rockconcert.