40 jaar On-U Sound in één magistrale avond @ O2 Forum

Wat een zaligheid ook om de veertigste verjaardag van ons favoriete label te vieren in het gezelschap van een paar duizend andere On-U-fans. Voor Adrian Sherwood of (een paar jaar geleden in Luik) Creation Rebel komt in België meestal maar een handvol toeschouwers opdagen. On U reggae klinkt zo totaal verschillend van de Jamaicaanse sounds, en ook van UK steppers en andere soundsystemdub dat het een subgenre op zich is geworden, met liefhebbers van zeer uiteenlopend pluimage. En van een gevorderde leeftijd natuurlijk, want hoe vernieuwend en revolutionair On-U Sound na al die jaren ook nog altijd klinkt, de trouwe fan base werd opgebouwd in de jaren '80.

De festiviteiten gingen al vroeg van start, een beetje te vroeg voor ons (het was nog geen zeven uur 's avonds), waardoor we Denise Sherwood, dochter van Adrian, gemist hebben. Zij bracht in 2020 een wondermooi album uit, geproduceerd door haar vader, die uiteraard ook de backing verzorgde, met zijn eigen, live gemixte opnames. Dat deed hij na een korte maar heftige DJ-set (die reikte van 'Ketch A Fire' tot gestoorde punkdub) ook voor Horace Andy. Tal van Jamaicaanse veteranen (wijlen Lee Perry, de al even betreurde Bim Sherman, Junior Delgado, Mikey Dread en Prince Far I) hebben met Adrian Sherwood schitterende platen gemaakt, en ook Horace Andy leverde dit jaar een klein meesterwerk af voor On-U, 'Midnight Rocker'. Op zijn 72ste nogal altijd alive & kicking opende de zoetgevooisde zanger met 'This Must Be Hell', gezongen over een verbasterde Take Five riddim. "There's no peace amongst mankind": jammer dat die oude tekst nog altijd zo actueel is. Voor de remake van 'Problems' en de springerige On-U rub-a-dub van 'Try Love' schoof Ivan 'Celloman' Hussey mee aan, die ook op het album een paar keer mag meedoen. Voor alle Studio One-fans (die Horace Andy nooit vergeet te groeten) was er 'Fever' en voor de Massive Attack massive 'Safe From Harm'

En toen verhuisde Adrian Sherwood van het podium naar het mengpaneel in de zaal. Horace Andy bleef staan en kreeg plots een band achter zich, Creation Rebel, aangevuld met de Ital Horns (ook bekend als Love Grocer, in dit geval Richard Doswell op saxofoon en Dave Fullwood op trompet). Samen brachten ze een huiveringwekkend mooie versie van 'Every Tongue Shall Tell', misschien wel mijn favoriete Horace Andy tune, en de foundation classic 'Cuss Cuss'. Onze avond kon toen al niet meer stuk.

Creation Rebel zelf exploreerde eind jaren '70 al een geluidsuniversum waar geen producer of engineer hen was voorgegaan. Vanuit de diepste roots van de reggae en met de energie van de rockers-stijl die toen hoogtij vierde, creëerden ze voor On-U dub from outerspace. En legden zo de fundamenten van de meest inventieve en grensverleggende sound in de UK: On-U Sound. Ook al speelden ze vaak klassieke Studio One riddims. Maar "met Adrian Sherwood at the controls krijgt zelfs de meest rudimentaire dub de aura van een spectaculair vuurwerk", om ons verslag van die show in Luik even te citeren: "Hier een echo, daar een galm, niet geprogrammeerd maar instinctief live gemixt. Sherwood zelf die meespeelt op allerhande pads met percussie, samples en very special effects. Een scherpe, krachtige sound, nooit te luid of op de rand van de pijngrens, maar wel onontkoombaar en alles doordringend.". Het is dub verheven tot een soort psychojazz, reggae die 40 jaar geleden al gemaakt werd voor de 21ste eeuw.

Na een korte DJ-sessie van studio wizard Gaudi, next level dub gekruid met een stevige portie raggamuffin in de persoon van Daddy Freddy, was het de beurt aan African Head Charge. Op het reuzenscherm achter het podium bleef intussen een geestverruimende collage van beelden draaien. We hadden al platenhoezen en graffiti gehad, Afrikaanse motieven en behangpapier, oude studiobeelden en landkaarten, nieuwsfragmenten, kleur en zwartwit, kunst met de punk attitude die Adrian Sherwood altijd is blijven kenmerken, schijnbaar gestoord, gescheurd en willekeurig maar door de herhaling uiteindelijke toch helder en onontkoombaar.

Bij African Head Charge zagen we plots de legendarische BBC-newsreel van het bezoek van Haile Selassie aan Jamaica in 1966, en dus ook de allereerste beelden van Count Ossie & Mystic Revelation of Rastafari. Van hen is Bonjo Iyabinghi Noah, Meneer African Head Charge, uiteraard een rechtstreekse erfgenaam, met zijn bongo's en rasta shouts. Met deze act bracht Sherwood destijds de nyahbinghi naar de nieuwe tijd. Op het verjaardagsfeest van On-U Sound (door bekende omstandigheden met twee jaar uitgesteld) voerde hij African Headcharge naar nieuwe hoogten. Ik denk niet dat ik de band ooit al zo goed gezien heb, en ik onthoud vooral de roffelende remake van 'Bam Bam' en de buitenissige ganja tune 'Take Heed And Smoke Up Your Collieweed', gebouwd rond een sample van Prince Far-I.

Diens stem weerklonk ook een paar keer in de set van Tackhead, het fameuze trio Skip McDonald (gitaar), Keith LeBlanc (drums) en Doug Wimbish (bas). Dezelfde bezetting dus als bijvoorbeeld The Police en Triggerfinger maar met een geheel ander geluid, ooit omschreven als een fusie van dub, funk en hip-hop. McDonalds is een van de grote sterkhouders van On-U Sound (check ook de bluedsdub van Little Axe of de soundtrack van de docu 'My Ras Tafari Roots'), en een van de beste gitaristen in de wereld. Wimbish was de bassist van Living Color en speelde de fameuze baslijn in van 'The Message' (origineel 'White lines' van Liquid Liquid, met dank aan Daniel Clay voor de correctie) aka. 'The Message', een tune die mee de hiphop definieerde. En dan moest zanger Bernard Fowler er nog bijkomen, zijn stem even indrukwekkend als zijn verschijning. Ook dit was een waarlijk verbluffende show.

De drie muzikanten mochten blijven staan voor de afsluitende act, Mark Stewart & The Mafia. Niet onze favoriete On-U sound act maar daar denken vele duidelijk anders over. Misschien heeft het te maken met Stewarts radicale, vaak politiek getinte teksten. Maar zingen doet hij niet (eerder schreeuwen, hoewel er nog net een "Happy Birthday On-U!" af kon voor Adrian), en zo waren we toch een heel eind gekomen sinds Horace Andy, een kleine vijf uur eerder. Die tijd is werkelijk omgevlogen, wat alleen maar kan betekenen dat wij ons geen minuut verveeld hebben, wel integendeel: zelden ben ik zo langdurig in de ban geweest van een concert of zelfs een heel festival. Is dat trouwens geen idee, een On-U Sound festival? Daar zouden dan ook nog Akabu en Twinkle Brothers kunnen optreden, en Jebloy Nichols (die er door COVID-19-problemen dit keer niet kon bij zijn). Hoewel we op dat memorabele verjaardagsfeest in Londen hoe dan ook nog heel lang kunnen teren. En in de zomer komen Adrian Sherwood, Horace Andy en African Head Charge naar Reggae Geel. Tijd om eindelijk uw schade in te halen!

Foto's: © Shawn Scallen