Op haar debuutalbum staan nochtans maar twee nummers die de meeste mensen als reggae zullen ervaren, en het zijn niet eens de beste. 'Shine' leunt op een akoestische gitaar, 'Lonely' is lauwe lovers rock. Voor de rest experimenteert de zangeres met spaarzame dancehall en aanverwante afrobeats, hier en daar bijgestaan door de Brits-Ghanese producer JAE5.

Wel herkenbaar Jamaicaans is het compromisloze en voor de buitenwereld dus maar moeilijk verstaanbare patois van Koffee. Half gerapt in de strofes, mooi gezongen in de refreinen: het is intussen een beproefd recept in de Jamaicaanse popmuziek. Koffee spiegelt zich op dat vlak aan haar grote voorbeeld, Protoje.

Even typisch is de thematiek van de teksten: het geweld op het eiland ('Defend', 'Shine'), eigenwaarde en zelfvertrouwen ('Gifted', 'Where I'm From'), dankbaarheid voor het leven ('x10', een meditatief deuntje gebouwd rond samples van Bob Marley's 'Redemption Song'). 'West Indies' is een ode aan de muziek van de Cariben en Lionel Richie's 'All Night Long'. Met de gelegenheidshit 'Lockdown' oogstte Koffee vorig jaar meer dan 21 miljoen luisterbeurten op Spotify.

Het volledige album duurt amper 28 minuten, en dat is niet eens zo erg. Deze Koffee valt best te genieten in kleine dosissen. En eind juni op Couleur Café.