Creation Tunes: 'Police And Thieves' (Junior Murvin, 1976)

'Police And Thieves' gaat niet over politie en dieven, of toch niet in de klassieke zin van het woord. In het verdoemde verkiezingsjaar 1976 maakten beide groepen de straten onveilig in Kingston, "with their guns and ammunintion", opgejut en betaald door de twee grote politieke facties in het land. Toen Junior Murvin (1946-2013, echte naam Murvin Smith Junior) zich aandiende bij Lee Perry met de song - en met zijn uitzonderlijke falsetstem - herkende die meteen de vibe van Max Romeo's 'Sipple Out Deh' (aka. 'War In A Babylon'), ook een tune over de spanningen en de bloedige confrontaties in de straten van downtown Kingston.

Het nummer was een instant-hit in Jamaica maar bleek als zoveel andere rootsklassiekers ook elders in de wereld een gevoelige snaar te raken, zeker nadat Chris Blackwell 'Police And Thieves' in de UK had uitgebracht op Island Records. Naar hij zelf vertelt, had een jonge politieagent hem bij een roadblock een M16 in het gezicht geduwd. Toen hij even later binnenliep in de Black Ark Studio van Lee Perry, waar hij dus eerder al Max Romeo had leren kennen, was Junior Murvin daar 'Police And Thieves' aan het inzingen. Dat kon geen toeval zijn, en Blackwell besloot ter plekke om ook deze zanger een contract aan te bieden.

In Londen bleek de tune de ideale soundtrack voor (Notting Hill) Carnival, het ook toen al massaal bijgewoonde straatfestival van en voor de Caribische gemeenschap in Groot-Brittannië. Het heersende witte establishment probeerde de festiviteiten in die jaren nog zoveel mogelijk in te perken en zelfs de kop in te drukken. Meer dan 10.000 agenten moesten de orde handhaven, lees: mensen intimideren, arresteren en indien nodig in elkaar slaan.

'Police And Thieves' was op dat moment al een underground hit op blues party's en studentenbijeenkomsten. In de uren voor de ongeregeldheden op Notting Hill Carnival weerklonk het nummer op zowat alle sound systems. De legendarische radio-DJ John Peel speelde de tune al weken in zijn druk beluisterde programma op BBC Radio. En ook de punkers voelden zich aangesproken. Reggae was toch al het enige andere muziekgenre dat ze konden verdragen, rebel music, en 'Police And Thieves' verwoordde hun ongenoegen over het willekeurige machtsmisbruik door de politie.

Ook de jonge Joe Strummer van The Clash had een exemplaar van de single in huis, het was een van zijn favoriete platen. Samen met Paul Simonon, ook een kunststudent en medeoprichter van de band, deed Strummer volop mee aan de rellen tegen de politie, en puurde daar twee songs uit voor het debuutalbum van The Clash: het zelf geschreven 'White Riot' en een punkcover van 'Police & Thieves', het nummer dat ze op het Carnival in Notting Hill en Ladbroke Grove zo vaak gehoord hadden. Strummer noemde de bijzondere fusie die de groep creëerde "punkreggae".

Zowel Junior Murvin als Lee Perry vonden die nieuwe versie maar niks. "They have destroyed Jah work!", zou de zanger gezegd hebben. Wat niet belette dat Scratch voor die eerste plaat van The Clash alsnog 'Complete Control' zou produceren. Bob Marley was wel onder de indruk van 'Police & Thieves' punk style. "It is different, but me like how him feel it," zei hij in een interview. En hij schreef (ook samen met Lee Perry) zijn eigen crossover anthem, 'Punky Reggae Party', waarin hij The Wailers en The Maytals in één adem noemt met The Clash, The Damned, The Jam en Doctor Feelgood.

In Jamaica was 'Police And Thieves' intussen al een paar keer door de version-molen gehaald. De track werd ingespeeld door Boris Gardener (bas), Ernest Ranglin (gitaar), Sly Dunbar (drums), Keith Sterling (toetsen) en Joe Cooper (orgel). Die laatste kende Junior Murvin overigens nog van de Mighty Vikings, in de jaren '60 (toen hij zich nog Junior Soul noemde) een redelijk succesvolle live band. Backing vocals in de Black Ark waren Barry Llewellyn en Earl Morgan van The Heptones. Wellicht was ook Juniors oude vriend Derrick 'Watty' Burnett (The Congos) in de buurt.

De eerste version ('Grumbling Dub') stond uiteraard op de B-kant van de single, uitgebracht op het Wildflower label van Federal Records. Jah Lion maakte er 'Soldier And Police War' van, met op de achterkant van de single een percussieversie van Bongo Herman. Saxofonist Glen DaCosta blies 'Magic Touch' in. Die vier cuts zijn later samen verschenen op 12inch. Ook Junior Murvin zelf zong de riddim van 'Police And Thieves' nog minstens twee keer zelf in. Naast het minder bekende 'Philistines On The Land' is 'Bad Weed' wat ons betreft de beste versie van de tune, in de lange discomix uitvoering, met de zware bariton van Watty Burnett en freaky overdubs van Lee Perry. 'Police And Thieves' was ook de onvermijdelijke titel van Junior Murvins debuutalbum voor Scratch, op Island. Tien jaar nadat de zanger een eerste auditie had gedaan bij Lee Perry, toen nog voor Studio One, hadden ze nu hun classic album te pakken.

Murvin heeft overigens nog een reggae anthem geschreven: 'Solomon', in 1967 een hit in de uitvoering van Derrick Harriott en sindsdien talloze malen hernomen. Ook de riddim is een standard.

De muziekkrant Black Echoes riep 'Police And Thieves' in 1977 uit tot Reggae Single of the Year, maar ook in de mainstream muziekpers gooide het nummer hoge ogen. Het toonaangevende New Musical Express zette het in de eindejaars top 10. Pas in 1980 werd 'Police And Thieves' ook een (kleine) commerciële hit, en was Junior Murvin eenmalig te zien in Top of the Pops (BBC). Toen een jaar later de Brixton Riots uitbraken, stond het nummer andermaal hoog op de playlists van sound systems en radiostations. Voor de filmliefhebbers: check 'Lock, Stock And Two Smoking Barrels' (1998) van Guy Ritchie. En 'Rockers' natuurlijk, de beste reggaefilm aller tijden.

En voor de fans die maar niet genoeg kunnen krijgen van Junior Murvins unieke stemgeluid: 'Rescue Jah Children' is onze all time favoriet van de zanger (ook in de versie met Inna De Yard in 2007), 'Roots Train' en 'Cross Over' zijn twee van onze all time favoriete 12inch singles. En gooi daar ook nog maar 'Bad Man Posse' bij, voor het Dread at the Controls label van Mikey Dread, met een dub die eeuwig lijkt te duren.