Keith Hudson - Flesh Of My Skin (17 North Parade/VP Records)

Na de teleurstellende verkoopcijfers van zijn eerdere albums, besloot Keith om uit te wijken naar het Verenigd Koninkrijk. In zijn bagage een handvol hoofdzakelijk door Soul Syndicate ingespeelde riddims (enkel voor de intro 'Hunting' deed Hudson beroep op Mystic Revelation Of Rastafari).

In de periode voor de opnames van 'Flesh Of My Skin' (volledige titel 'The Black Breast Has Produced Her Best, Flesh Of My Skin Blood Of My Blood') was Keith in de ban geraakt van 'Peau noire, masques blancs' of 'Zwarte huid, witte maskers', een werk van de Frans-Martinikaanse psychiater, schrijver, Pan-Afrikaans filosoof, vrijheidsstrijder en revolutionair Frantz Fanon (die vooral faam verwierf met zijn tweede boek 'Les Damnés de la Terre' of 'De Verworpenen der Aarde' uit 1961, waarin Fanon onder andere het recht van een gekoloniseerd volk om geweld te gebruiken om onafhankelijk te worden rechtvaardigt) en dat reflecteerde zich uiteindelijk ook in de lyrics van verschillende nummers op dit album. De beste voorbeelden daarvan zijn wellicht 'Testing My Faith', waarin Keith reflecteert over de zwarte strijd in West-Indië vanuit het perspectief van een man die aan zijn geloof probeert vast te houden, en 'Fight Your Revolution', een oproep tot geestelijk of lichamelijk verzet: "…maybe today, maybe tomorrow… What you scared of? …struggle, struggle.".

Daarnaast lag de Hudson's focus ook op de rol van de zwarte vrouw als moeder en bron van kracht (zie de volledige titel van het album en het titelnummer: "If only you were like my brother, who sucked the black breast of my mother, flesh of my skin, blood of my blood…") en dus wilde Keith ook een sterke vrouwenstem op het album. Die vond hij in de toen eenentwintigjarige Candi McKenzie, zus van gitarist Bunny McKenzie: "Keith told me he needed a strong woman vocalist on the album and I recommended my sister Candi, told him she was a wicked vocalist.".

Met Bob Dylan's 'I Shall Be Released' is er tenslotte ook één cover in de tracklist terug te vinden, maar Hudson deinsde er niet voor terug om de originele tekts van de bard aan te passen en zo werd "So I remember every face of every man who put me here" hier "So I remember every face of every man who brought me here.", en veranderde hij "Yet I swear I see my reflection somewhere so high above this wall…" in "But I swear I see my reflection, somehow, somewhere it's got to be there…".

Echte Keith Hudson fans zullen trouwens ook de riddim van 'Talk Some Sense' herkennen, want voor dit nummer recycleerde Keith de riddim die hij al eerder gebruikte voor 'Class & Subject', titelnummer van de gelijknamige LP uit 1972. Het album besluit met 'Stabiliser', een uitstekende instrumental over Hudson's eigen Peter And Judas riddim, met Augustus Pablo op melodica en Leroy Sibbles op bas.

Ter gelegenheid van deze heruitgave zorgde Hudson-biograaf Vincent C. Ellis voor uitgebreide liner notes die een dieper inzicht geven in de omstandigheden waarin dit album tot stand kwam, en voegden ze nog twee bonusdubs (tweemaal 'My Nocturne', de ene de dubversie van 'Talk Some Sense', en de andere die van 'Treasures Of The World') en een korte outro (een dub van de intro 'Hunting') aan de tracklist toe. Onbetwiste reggaeklassieker die zich kan meten met het beste uit het genre!