Een paar blikken op onze reeks Creation Tunes volstaan om het belang van Robbie Shakespeare voor de evolutie van de reggae in te schatten. None A Jah Jah Children', 'Marcus Garvey', 'Right time', 'None Shall Escape The Judgement', 'Jah Heavy Load'…: telkens was hij van de partij en speelde een onsterfelijke riddim in, in die vroege jaren nog zonder Sly Dunbar.
De twee zouden pas echt een vast duo gaan vormen in de backing band van Peter Tosh, Word, Sound and Power, hoewel ze daarvoor al stevig op elkaar ingespeeld raakten in de vele honderden (duizenden?) backing tracks die ze opnamen in Channel One (The Revolutionaries), Joe Gibbs (The Professionals) en andere studio's. In mijn platenkast moeten Sly & Robbie de meest voorkomende namen zijn.
Met Peter Tosh maakte Robbie Shakespeare vijf platen en toerde hij de wereld rond. De videoclip van '(You Gotta Walk) Don't Look Back' (met Mick Jagger) was destijds de eerste keer dat we bewegende beelden zagen van de bassist. Hoewel, bewegend? Ik heb Robbie talloze keren op een podium zien staan en veel moves kwamen daar nooit aan te pas. Van de allereerste keer Black Uhuru in de AB (1982) tot de Taxi Gang (met Johnny Osbourne en Bitty McLean) op Reggae Geel in 2018. Onverstoorbaar stond hij daar, vaak met een lange, zwarte leren jas en een ondoorgrondelijke zonnebril. Alleen in de solo's liet hij het lichaam even zacht mee kronkelen op zijn zware baslijnen.
Met die Taxi Gang en Black Uhuru creëerden Sly & Robbie in de jaren '80 een heel eigen sound, "sponji reggae" zeg maar, naar de gelijknamige song van Black Uhuru. Sly ('Drumbar') introduceerde syndrums en drumcomputers in hun riddims, Robbie ('Basspear') onderhield op zijn bas de connectie met de roots (tal van 'nieuwe' riddims waren gebaseerd op oude baslijnen). Maar hij bleef ook experimenteren, en niet alleen in de reggae. Met hun werk in de Compass Studio op de Bahama's (voor Bob Dylan, Robert Palmer, Joe Cocker en in de eerste plaats Grace Jones) toonden de twee hun allround vakmanschap en veelzijdigheid. Het was ook in die tijd dat we voor het eerst het verrassend hoge stemgeluid van Robbie Shakespeare te horen kregen, op een plaat met covers van oude Jamaicaanse successen.
Met de opkomst van de digitale revolutie midden jaren '80 leek er een einde te komen aan de dominante rol van Sly & Robbie in de reggae (intussen brachten ze met Bill Laswell wel het vette cross-over album 'Rhythm Killers' uit) maar in het volgende decennium eisten ze toch weer een hoofdrol op, als de bedenkers van de 'Bam bam'-riddim voor de wereldhit 'Murder She Wrote' van Chaka Demus & Pliers. De hit (zonder bas van Robbie) vormde de aanzet tot een stroom van nieuwe succesvolle Taxi-producties en samenwerkingen met jonge artiesten.
Het aantal projecten waar Sly & Robbie de voorbije decennia aan hebben meegewerkt, is nog nauwelijks te tellen. Van de voorbije jaren herinner ik me vooral een album met Dubmatix en
een concert met de Noorse trompetvirtuoos Nils Petter Molvaer in De Casino, Sint-Niklaas.
Toen Cocojr. eind jaren '90 een plaat maakte met Sly & Robbie kreeg ik de gelegenheid om het duo te interviewen in Amsterdam. Ik heb uiteindelijk alleen met Sly Dunbar gepraat. Robbie zat er wel bij, maar met gesloten ogen, schijnbaar slapend en ongeïnteresseerd. Zo heb ik hem backstage nog een paar keer gezien, onaanspreekbaar en op een bepaalde manier even soeverein als op het podium. Laat mij gerust, ik weet wat ik waard ben. Geen zin om iets te zeggen. En ik ben moe.
Iets spraakzamer was Robbie Shakespeare
in het interview met Jah Rebel (2011). Hoewel zijn inbreng ook daar beperkt blijft tot een paar zinnen. We leren eigenlijk alleen dat Aston 'Familyman' Barrett zijn grote voorbeeld en mentor was. Sly vertelt dat de twee elkaar destijds leerden kennen in de populaire club Tit for Tat, nu bijna 50 jaar geleden. Robbie Shakespeare heeft die halve eeuw alleszins niet doorgebracht in ijdelheid.
Robbie Shakespeare is gestorven in Florida na een nieroperatie.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
