Lighters Up roots edition @ OLT Rivierenhof: reggae music again!

It's been a long long time now, since we groove together like this
A different vibe is in the air, reggae music again
Happiness on every face
Peace and love for every day
Smile and greet with real friends over and over again

Geen betere tune om de vibes uit te drukken zaterdagavond in OLT dan 'Reggae Music Again' van Busy Signal, en die knalde ook precies op het juiste moment uit de luidsprekers. Het was te lang geleden dat we samen feest konden vieren. Geluk op elk gelaat, lachen en plezier maken met vrienden en vriendinnen die we sinds anderhalf jaar niet meer in levenden lijve gezien hadden. Oh, what a joy! En plaats genoeg voor iedereen. Meer dan 1000 kaartjes mochten er niet verkocht worden, en die waren ook bijna allemaal de deur uit. De regen bleef bijna de hele avond uit, sun was shining & the music sweet.


DJ Pikaman en Dhazed openden deze bijzondere avond met een gevarieerde set new roots, en twee vrouwelijke gasten. Dhazed zelf heeft zich de voorbije jaren ontwikkeld tot een volwaardige singjay, en heeft intussen een aantal sterke tunes in huis (ook van Camel's Drop).

Sinds we Juli Jupter de laatste keer live zagen, is ze moeder geworden, heeft ze nieuwe nummers geschreven en opnames gemaakte met Spellbreakers, en zijn haar zangkwaliteiten onmiskenbaar sterk verbeterd. Op sound klinken de dubs van Spellbreakers uiteraard ook een stuk massiever dan in de woonkamer, zeker met die echte blazers erbij.

Heel andere dubs hoorden we bij MariJah, getekend Jahmbassador ('Ego') en Unlisted Fanatic ('Consciousness'). Ook allemaal Belgisch dus, niemand voelde de behoefte om een klassieke Jamaicaanse riddim uit de kast te halen. En MariJah is zonder twijfel de beste Belgische reggaezangeres van het moment, met dat bijzondere stemgeluid, krachtig en toonvast.

Heel mooi om te zien en te horen, was dat Dhazed, Juli en MariJah elkaar ondersteunden met backing vocals. Ze hadden hun gezamenlijke set goed ingeoefend, en zichtbaar moeite gedaan om ons een speciale show te brengen. De Belgische reggae lijkt het post corona uitstekend te stellen, dank u wel.

Daarvan getuigde eerder dit jaar ook al het uitstekende nieuwe album van Uman, de Brusselse veteran deejay. De tunes van die plaat - het titelnummer 'Quelle Vie', de protestsong 'BLM' en de corona slackness 'SAF' ('Smoke And Fuck', zowat het enige wat Uman naar eigen zeggen het voorbije jaar gedaan heeft) - kwamen ook op sound volledig tot hun recht, met Selecta Killa achter de knoppen. Uman vulde ze aan met enkele oudere dancehall tunes, en energieke versions van de 'Sleng Teng'- en 'Jam Rock'-riddims.

Uman heeft intussen een grijzend coronabaardje maar staat nog altijd op het podium als de original rude boy die sinds begin jaren '90 de Franstalige dancehall scene in ons land verpersoonlijkt. Nooit compromissen gesloten, altijd kwaliteit gebracht en blijven werken aan zijn teksten, een unieke reflectie van zijn leven in de hoofdstad. Toen ik hem daar zo zag staan, kreeg ik zowaar kippenvel, gewoon uit respect en bewondering voor deze Belgische reggaeheld.

Hoe lang was het geleden dat we nog eens een levende soundcheck hadden gehoord? Echte muzikanten die hun instrumenten stemmen: zalig! Het was de Europese band Jahvolution die Jah Mason mocht begeleiden, en ze deden dat goed, zoals ze in het verleden al Fantan Mojah en Turbulence backten. We hoorden in essentie alleen oude riddims ('Revolution', 'Hot Milk' en andere Studio One-klassiekers), maar dan wel in haast onherkenbare dancehall-uitvoeringen.

Jah Mason blijkt sinds enkele jaren een Frans paspoort te hebben, en mag dus nu vrijelijk door Europa reizen, als enige Jamaicaanse artiest sinds het begin van corona. Zouden we in normale omstandigheden naar OLT gekomen zijn om hem aan het werk te zien? Ik denk het niet, maar u weet intussen dat het ook lang niet de enige reden was van onze aanwezigheid.

Wat er ook van zij, naar het einde van de archetypische Boboshanti-show (singjay, harde breaks afgewisseld met melodieuze stukken, quasi onverstaanbare teksten, ganja-segment) stond zowat iedereen te dansen, zeker toen Jah Mason zijn grootste hit serveerde, 'Princess Gone'. Het bleek meteen de aanzet tot een dol uurtje Soul Shakers als afsluiter. Eindelijk donker, eindelijk echt feest. Onder het motto: "Laat de jeugd maar feesten!", waren wij tegen dan al onderweg naar huis, maar de filmpjes die een bevoorrechte getuige ons toestuurde, deden ons bijna spijt krijgen dat we zo vroeg vertrokken waren.

Zo was het dit weekend toch een beetje Reggae Geel, met vrijdag de Reggae Splash 30 op Studio Brussel, en zaterdag een zeer geslaagde roots editie van Lighters Up. En vooral het warme weerzien met onze bredren & sistren, roots people & dancehall massive, zoals we die ook in Geel ieder jaar met veel plezier ontmoeten en omhelzen. Lang geleden trouwens dat ik zoveel mensen buiten mijn bubbel geknuffeld en gekust heb.

Wel een beetje compassie met de security guy die het volk vooraan op de dansvloer gescheiden trachtte te houden van de mensen op de zitbanken, en het dragen van mondkapjes bij rondlopende mensen moest controleren. Hij vertegenwoordigde uiteindelijk de wetenschap die de coronaregels bedacht heeft, maar hoe enthousiaster de menigte, hoe meer moeite hem dat kostte. Naarmate het donker werd, verdween ook hij in de duisternis, en met hem de grens tussen stoelen en zitbanken, en tussen de vele bubbels in het algemeen. Ook die ervaring van normaliteit hadden we voor geen goud willen missen.