Ik zag gisteren een nieuwe fantastische livestream van Inna Di Yard, recht vanuit de Blue Mountains in Jamaica. Uiteraard was ook Cedric Myton weer van de partij, de onvolprezen leadzanger van The Congos, en ik moest meteen denken aan Pura Vida. Welke andere Belgische artiest heeft samengewerkt met reggaelegendes als Myton, Max Romeo en Lee Perry? Wie anders slaagde erin om de klassieke rootssound van de jaren '70 weer tot leven te wekken, in zijn eigen Lost & Last Ark Studio's met nieuwe en vintage apparatuur, op het podium met enkele van de beste muzikanten in het Europese circuit?
Wie herinnert zich nog
het Collie Roots festival in Sint-Maria-Aalter, ook de thuisbasis van Pura Vida? In 2005 stond de band daar al op het podium. Een klein jaar later werd mij een eerste demo-CD bezorgd, en die maakte meteen indruk. Was dit Belgisch? Hoorden we daar (toen al) The Congos? Nee, maar zo klonken de vocals wel, en de muziek was even kenmerkend. Een tweede demo bevestigde al het goede dat we toen al vermoedden in Pura Vida.
Sinds 2008 is de groep van De Boever niet meer weg te denken op deze site. We hebben een paar hoogtepunten op een rijtje gezet. Als je al die verhalen, recensies en reviews achter elkaar leest, kun je maar één ding concluderen: weinig reggaeartiesten, wereldwijd (!), kunnen zo'n prachtig oeuvre voorleggen als onze eigen Pura Vida
Een eerder bescheiden podium natuurlijk, dat amper plaats biedt aan de vele muzikanten. Drums, bas, twee keyboards, trompet, twee saxofoons, leadgitaar en Brecht zelf, zang (van hoog tot laag, de vier Congos met één stem) en ritmegitaar. En in het etherische openingsnummer ook sitar, een instrument dat ik in een reggaebezetting nog nooit gezien heb.
Even later verschijnt Katrien op het toneel, zij speelt viool. LKJ heeft wel eens iets opgenomen met violen, de Twinkle Brothers in Polen, en in de jaren '80 had je het Reggae Philharmonic Orchestra (geen grap!). Maar ik herinner me niet dat ik al ooit een violist(e) live heb mogen aanschouwen. En ze doet dat uitstekend, die Katrien, soms ritmisch, soms heerlijk improviserend, het bevallige lichaam lichtjes skankend.
Iets minder podiumvast, de ogen gesloten of neergeslagen, komt Marie een nummer meezingen. Mooie, natuurlijk bezielde stem, mooie verschijning en een ontwapenende chanting naar het einde toe, maar ze zou er zelf best wat meer in mogen geloven.
Nog meer surprises? Brecht zelf op melodica, the sound of the far east Vlaanderen. Saimn-I (foto) like fire op toetsen, als prima backingvocalist en met een gloedvolle rockers rap naar het einde toe. Een trompet en twee saxofoons die de gedurfde arrangementen van Pura Vida goed onder de knie hebben. En Bobo op bas, recht door zee en onverstoorbaar.
Datzelfde jaar krijgt De Boever voor het eerst een Jamaicaanse zanger over de vloer,
Prince Alla!
2009 - Eerste ontmoeting met The Congos na een concert in de Minnemeers (Gent), eerste keer met hen in de studio, eerste grote verhaal op Reggae.be
De Lost Ark is de Belgische Black Ark van de 21ste eeuw. Hier leeft en werkt Bregt De Boever (°1982), een van de meest talentvolle reggae-artiesten van het land, het brein van Pura Vida, tevens leraar schilderkunst. De levensgrote werken in de Lost Ark zijn minstens even mooi en indrukwekkend als de opnames die hij hier maakt. "Schilderijen komen uit dezelfde bron," zegt hij: "...momenten waarop je je overgeeft aan de creativiteit van je geest."
2010 - Eerste full album, 'Struggle In The City'
Na
het grote verjaardagsfeest van Lee Perry in Gent (met Max Romeo, The Congos en Adrian Sherwood) haalt Puraman The Congos opnieuw naar zijn studio in Mare Altar. Bij de volgende sessie
is Reggae.be een bevoorrechte getuige.
Datzelfde jaar komt ook Collieman tot bloei, backingvocalist van Pura Vida. Saimn-I (toetsen, vocals) gaat stilaan zijn eigen weg maar zal de band altijd trouw blijven. Gitarist Wowie Rosseel zal later Jamaican Jazz Orchestra oprichten. De Last Ark was een broedplaats van muzikaal talent.
Pura Vida heeft een kunstwerk gemaakt. Het is geperst in twee vinylschijven van 180 gram. Het zit verpakt in een vintage klaphoes, met op de voorkant een schitterend schilderij van de kunstenaar zelf, Bregt 'Puraman' De Boever. Maar de kunst waar het om draait, is natuurlijk de muziek. Vier plaatkanten met de beste reggae die ooit in dit land gemaakt werd en die zelfs de vergelijking kan doorstaan met het beste uit de Black Ark studio van Lee Perry. Grote woorden misschien, maar als wij in dans en dance aan de wereldtop staan, waarom zou dat dan niet kunnen in de reggae?
2012 - 'Hard Road' (Congo Ashanti Roy & Pura Vida)
Je kunt er niet omheen dat de felle kleuren en Boschiaanse taferelen in de schilderijen van Bregt vaak een sombere, zelfs angstaanjagende wereld tonen. Overal gluren ogen en schuilen gezichten. En wie is toch die Poddington Krank, de uitgerekte schaduwfiguur met de hoge hoed die verschillende keren terugkeert, al dan niet in het gezelschap van zijn nog dunnere "pennemeesters"? In de studio een briljante producer, in het atelier een duivelse aanwezigheid.
Zo houdt hij de dromen en demonen in zijn hoofd ook in evenwicht, zegt Bregt. Yin en yang. Licht en donker. Muziek die naar de hemel reikt, schilderwerk dat ons naar de diepste krochten van het bestaan leidt. Singers and players of instruments meet painter on the dark side of the moon. Er hangen een paar epische werken in Bredene, even rijk gevuld en vol van betekenis als de schilderijen van (ik noemde hem al) Hiëronymus Bosch en Pieter Breugel. Als zij de borstel in hun tijd even vet en expressionistisch hadden durven gebruiken, zouden gelijkaardige massataferelen en vreemde allegorieën ontstaan zijn. Ik ben allicht een klein beetje bevooroordeeld (Pura Vida had al schilderijtjes op de covers van de eerste demo-cd's die mij werden toegestuurd) maar Bregt De Schilder hoeft volgens mij niet onder te doen voor Bregt De Muzikant.
Het moest zo zijn. De man die hij al een leven lang bewondert, kwam in zijn leven via de schilderkunst, zijn eerste artistieke roeping. Wie ooit een vinylplaat heeft gekocht van Pura Vida, haalde daarmee ook iedere keer een mooi schilderij in huis van De Boever. Bregt had Perry toen al twee keer kort ontmoet. "De eerste keer in Gent, na de verjaardagsshow van Lee Perry (2010) met The Congos en Max Romeo. Alleen maar de hand geschud en omhelsd die avond, maar wel positive vibrations, en naar huis gegaan met Horsemouth, Max en The Congos. "When I hear your music, it reminds of when we were young," zei Horsemouth. Het weekend voordien had ik de Lost Ark geopend. Een week vroeger en die sessie was er nooit gekomen. En de laatste opname in de Lost Ark, in april van dit jaar, was met Lee Perry. Opnieuw natural mystic." Een klein jaar later ontmoette Bregt Scratch een tweede keer, op een klein festival in Noord-Frankrijk. Congo Ashanti Roy bracht de twee artiesten bij elkaar, en vernoemde en passant de Lost Ark. Shanti initieerde ook een derde en doorslaggevende ontmoeting. Hij had een paar optredens gedaan met Pura Vida en gaf Bregt een opmerkelijk advies. "Perry loves art," zei hij: "Je moet hem schilderen."
Puraman: "Dat heb ik gedaan. Toen Lee een tijdje later kwam optreden in Sint-Niklaas had ik een klein portret van hem gemaakt, dat ik tijdens het concert al naar boven stak. Op de achterkant heb ik alles geschreven wat me relevant leek: naam, gegevens en wat hij voor mij betekende. Het schilderijtje charmeerde hem meteen. "It look like me!" zei hij." "Op de Facebookpagina van Lee Perry verscheen wat later een oproep voor een schilder. Hij had een visioen gehad en zocht iemand om dat op doek te zetten. Ik was een van de weinige mensen die reageerden en daaruit is het schilderij Lee Scratch Perry Paradise voortgekomen. Het hing vorig jaar op mijn tentoonstelling in Bredene en het siert ook de website van Perry. Daarvoor hebben we wel twee weken intensief gebeld en gemaild, vaak 's nachts. Het is echt een coproductie geworden."
"Wij zijn verwante zielen. Als Lee Perry gek is, zoals sommige mensen beweren, ben ik ook gek. Toen we na de laatste sessie om vijf uur 's morgens buiten kwamen, zei hij tegen mij: "They all say we are mad. Well, we are." Waarop hij oorverdovend luid begon te schreeuwen, vijf minuten lang. Als een haan kraaide hij heel het dorp wakker. Het was alsof er iemand vermoord werd. Toen we wegreden, waren de flikken al in aantocht."
"The ark that was lost is found," hoor ik Lee Perry zingen. De zin staat ook op het schilderij dat de heren samen gemaakt hebben, en dat straks op de hoes van de nieuwe plaat zal staan. Dan weerklinkt plots een briljante gitaarsolo. "Ernest Ranglin," zegt Bregt: "Ik wilde hem erbij als grondlegger van de reggae, naast de pionier van de dub. Eerst zou hij alleen een solo doen maar hij vond de riddim die ik hem toestuurde zo goed dat hij drie takes heeft volgespeeld. Ernest Ranglin op zijn best, zegt Wouter Rosseel (gitarist van Pura Vida en het brein achter Jamaican Jazz Orchestra, red.), tegelijk reggae, jazz en blues.
Pura Vida en Lee Perry spelen dat jaar ook
samen in De Warande. Op Couleur Café is De Boever een van de muzikanten van Jah9,
die ook haar opwachting maakt in Bredene, met Erick Judah als support. In Polen maakt Pura Vida furore op het Ostrada-festival, en bouwt daar zo een stevige fanbase uit.
Dit zou wel eens de 'Exodus' van Pura Vida kunnen zijn, het classic album dat iedere artiest ooit wil maken. Een plaat die in alle opzichten het veelzijdige talent bevestigt van Puraman Bregt De Boever en tegelijk nieuwe horizonten opent. Rootsreggae zoals we die al jaren in ons hart dragen maar ook ritmes en melodieën die lonken naar funk, soul, pop en rock. Een sound die het beste bij elkaar brengt wat de Puraman door de jaren heen geleerd heeft. En dat allemaal gelardeerd met conscious lyrics, enkele van de mooiste en meest militante teksten die hij ooit schreef. Het album zit als gebruikelijk verpakt in een kunstwerk, een hoes met een kleurrijk schilderij van Bregt De Boever.
2018 - 'Pura Vida In Dub' en het tweede album met The Congos, 'Morning Star'
De Lost Ark is intussen de Last Ark geworden en daar maakt Pura Vida niet alleen een opmerkelijke Quarantaine selection maar ook het album 'Praying For The Angels', met drie zangeressen. Het is de tiende plaat met een schilderij op de hoes, echte cover art dus.
In 2021 laat Bregt De Boever op geregelde tijdstippen een prachtig nieuw schilderij op ons los, niet meer alleen van de artiesten in zijn studio maar ook van vrienden en geliefden. Het was zijn eerste liefde, als leraar ook zijn broodwinning. De keuze om nu volledig voor de schilderkunst te gaan, verrast ons niet echt. Maar we zullen Pura Vida wel missen, op het podium en op plaat. Bregt De Boever laat verstaan dat hij nog wel productiewerk zal doen, dus de unieke sound die hij in de Last & Lost Ark studio's gecreëerd heeft, horen we wellicht nog weleens terug. En indien niet: die elf albums zijn er voor de eeuwigheid.
Bregt De Boever wenste verder geen commentaar te geven bij zijn beslissing, en verwijst naar zijn bericht op
Facebook. Voor wie hem niet volgt:
Dear Fans, Friends & Family,I decided not to step back into the Rat Race of the music industry...This means I will stop the works with Pura Vida for indefinite time...I want to thank all the Fans who came out to our shows and supported us by buying and streaming our albums, no words to express my eternal thankfulness... LOVE YOU ALL SO MUCH!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
