The Reggae Pandemic

Nadat Bob Marley de wereld veroverde werd er letterlijk overal reggae gemaakt, ook door artiesten voor wie het vaak maar een uitstapje was. We schreven hier eerder al over de nummers van Ben Harper en Walter Verdin maar ook andere artiesten lonken geregeld naar de vibe om hun werk de wereld mee in te sturen. Al moet meteen gezegd worden dat dit artikel niet de ambitie heeft om hiervan een volledige lijst weer te geven.

Wellicht is Serge Gainsbourg de meest tot de verbeelding sprekende niet-Rasta die zich met hart en ziel op de reggae heeft gestort. Tien jaar na zijn duet met Jane Burkin ('Je 't Aime, Moi Non Plus') bracht hij in 1979 samen met Sly & Robbie als ritmesectie en I Threes als backing vocals 'Aux Armes Et Caetera' uit. Door de Marseillaise revolutionair in reggae te verpakken dropte hij een muzikale bom boven Frankrijk. Controverse alom, Gainsgourg dolgelukkig. En daar bleef het niet bij. De plaat kreeg het jaar daarop een live versie met 'Enregistrement Public Au Théâtre Le Palace' en in 1981 bracht hij nog 'Mauvaises Nouvelles Des Etoiles' uit.

Wie de smaak ook stevig te pakken had was Sinéad O'Connor, toen ze zo nog heette tenminste. In november 2005 zagen we haar - ook al samen met Sly & Robbie - vanuit de zetels van het Koninklijk Circus in Brussel haar album 'Throw Down Your Arms' brengen voor een publiek dat niet altijd mee was. Een verzameling van roots reggae covers van onder meer Burning Spear, The Abbysinians en Peter Tosh.

In de rubriek "faits divers" valt wellicht de grootste niet-Rasta reggae hit van het Britse 10 cc met 'Dreadlock Holiday'. Deze Engelse band liet zich in 1978 inspireren door het nieuwe geluid uit de Caraïben en had er een bescheiden wereldhit mee te pakken.

Recenter, maar toch ook al uit 2004, bracht Joss Stone met het soulvolle 'Less Is More' een reggaenummer uit op haar album 'Mind, Body & Soul'. We vinden op de welgekende filmpjessite een lang uitgesponnen versie terug van haar passage op het Rotterdamse North Sea Jazz Festival in 2010. En wat steeds weer opvalt wanneer topartiesten reggae maken is dat er in het genre nog marge genoeg is om kwaliteitsvol werk te brengen zonder in herhaling te vallen.

De verrassing, voor mezelf althans is de Amerikaanse acteur en notoir snelprater Eddie Murphy. Hij is net 60 geworden en werkt nu aan opnames voor 'Beverly Hills Cop 4' met Adil en Bilal. Tot voor kort dacht ik bij zijn naam niet aan reggae maar wel aan 'The Heat Is On' van Glenn Frey uit de openingsscene van de allereerste 'Beverly Hills Cop'-film. Hij heeft ondertussen twee reggaenummers gemaakt en die hebben best wel indruk gemaakt. Geen zomerse tussendoortjes maar genuine roots reggae. Het eerste nummer heet 'Red Light' en werd uitgebracht in 2013. In de bijhorende clip zien we een jong meisje dat haar huis uitloopt en een wandeling maakt om een snack te kopen. De kleuren lijken wat te zijn weg gefilterd waardoor vooral haar rode topje valt op. Heel even moet ik denken aan het meisje met de rode jas uit de film 'Shindler's List' maar ik ban die gedachte al snel. Er zijn nu eenmaal grenzen aan wat een mens zich wil en kan voorstellen. Maar ook voor dit meisje is het allesbehalve een walk in the park want we zijn getuigen van het geweld en de mistoestanden in haar leefomgeving.

Gone, emancipation 
Gone, race relation
Gone, most of the rebels are gone
Gone, the trust in nation
Gone, the time were wastin
Gone, the peoples patience is gone - Oh Lord

We zien ook een samenwerking met Snoop Dogg, die toen zijn stinkende best deed om het te maken in de reggae onder de naam Snoop Lion. Hij bracht in datzelfde jaar het album 'Reincarnated' uit maar door een dispuut met de toenmalige reggaepaus Bunny Wailer is een echte doorbraak er voor Snoop nooit gekomen. In 2015 bracht Eddie Murphy met 'Oh Jah Jah' zijn tweede reggaenummer uit.

En verder is er een schier eindeloze lijst van groepen en artiesten die rechtstreeks beïnvloed zijn door de reggae zoals: The Police, The Clash, Stevie Wonder en Grace Jones om er maar een paar te noemen. En het blik van de reggaeton gaan we hier bewust niet opentrekken.

Maar ook hier bij ons in eigen land heeft de Jamaicaanse vibe al vele artiesten verleid. Een beetje in de stijl van Gainsbourg bracht Flip Kowlier in 2010 'Otoradio' uit. Heerlijke West-Vlaamse grooves. Hij mocht dat jaar zijn plaat komen presenteren op Reggae Geel.

Ook de Antwerpse volkszanger Stafke Fabri bracht twee reggaenummers uit. Stafke brengt ons terug naar de tijd van de bruine stadskroegen. In 'Smoort Dan' brengt hij - over de riddim van Black Slate's 'Sticksman' - zowaar een ode aan de sigaret en verzekert hij ons dat als we er ziek van worden we altijd nog kunnen rekenen op de ziekenkas. Nou ja… En in 'Naar De Vogelenmarkt' leren we ook wat daar zoals te koop was met als uitsmijter - van verschillende soorten snoep tot poeier voor een kinderpoep - dixit Stafke Fabri. Maar de tijden van Stafke zijn vervlogen en hij is in Antwerpen vervangen door de immer vrolijke spring-in-'t-veld Slongs Dievanongs. Slongske, van hieruit een welgemeende 'Goeiemorgend Goeiendag'!

Zelfs niemand minder dan Margriet Hermans heeft zich aan de reggae gewaagd met het nummer 'Alle Mooie Mannen'. We zagen haar in 1990 op het toenmalige hitprogramma 'Tien Om Te Zien' van de toen nog piepjonge zender VTM. Margriet wordt in het nummer geflankeerd door een bodybuilder die door de zangeres bezongen wordt voor zijn lijf van Schwarzenegger en de ogen van Alain Delon.

We kunnen ook niet om Lou Deprijck heen, die met zijn Hollywood Banana's de geweldige feesthit 'Kingston-Kingston' heeft gescoord. En 2 Belgen die 'Brigadier Sabari' van Alpha Blondy een nieuw invulling gaven met 'Opération Coup De Poing' ook gekend als 'Il Est Trop Petit', een zinnetje dat halverwege de jaren '80 wel eens smalend naar het hoofd werd geslingerd van mensen die niet al te groot waren.

Brusselaar Johan Vernimmen, die net een biografie heeft uitgebracht opgetekend door niemand minder dan Karel Michiels (onze Jah Shakespear), brengt in 'Een Dronken Bootje' dan weer hulde aan schippers en matrozen.

Dé Vlaamse artiest die af en toe, op zijn eigen onnavolgbare wijze, naar reggae grijpt is en blijft Raymond Van Het Groenewoud. Het zijn er niet zoveel maar wel stuk voor stuk pareltjes. Wij denken spontaan aan 'Intimiteit', 'Haile Selassie' - die volgens meneer Raymond eigenlijk gewoon Albert Van Den Bossche heet - en het zwoele zomernummer 'Warme Dagen' dat ons wat meer vertelt over 's mans legendarische appetijt, zestien keer twee per uur, met zijn ananas nota bene. Kun je nagaan…