Nooit ben ik zo lang zo dicht bij een artiest blijven staan, compleet in de ban van een jeugdheld die ik nooit meer verwachtte te zien in mijn leven. Trinity (Wade 'Junior' Brammer) was voor mij de hoofdact van de Smile! Summer Party in 2017, ook al stond hij in de kleinste zaal voor een handvol reggaeveteranen en enkele nieuwsgierige twintigers en dertigers. Met de (halve) Healing of the Nations sound van King Shiloh weliswaar maar deze man had meer volk, toeters en bellen verdiend, zeker als je weet dat het zijn eerste show ooit was in België.
Zijn deejay-naam had overigens niks te maken met de heilige Drievuldigheid (had gekund, als rastaman) maar was gepikt uit de toen in Jamaica zo populaire spaghettiwesterns.
Trinity is altijd een van mijn favoriete toasters geweest. Dat had veel te maken met de producers voor wie hij werkte (Yabby You, Joe Gibbs, Linval Thompson...) maar ik hield ook van zijn heldere, krachtige stemgeluid en de muzikale flow van zijn lyrics. Pure reality lyrics en straatpoëzie met een ondertoon van Rastafari.
De eerste tune van Trinity die ik in huis haalde, was
'Healing Of The Nation', de version en de B-kant van de 12inch 'Hunter Man' (Barrington Levy). Mijn eerste ganja tune ook, dus Trinity kon al niks meer verkeerd doen. De 'Clash'-LP met Dillinger voor de Britse producer Clem Bushay overtuigde mij definitief van zijn kwaliteiten, enkele jaren voor Papa Michigan & General Smiley en General Saint & Clint Eastwood (de jongere broer van Trinity!) de deejay-connection populair zouden maken. Check
'Rizla Skank', een ode aan de Belgische vloeitjes, 'Natty dread a carry the swing', een krankzinnige version van de soulklassieker 'Don't Leave Me This Way', en de solo van Trinity 'Starsky And Hutch', naar de gelijknamige tv-serie maar dan wel over twee Jamaicaanse hustlers.
Trinity's eerste en grootste hit (1976) was
'Three Piece Suit', het prototype van de wereldhit 'Uptown Top Ranking' van Althea & Donna. Een riddim van Studio One (Alton Ellis) in een uitvoering van The Professionals, de wisselende studioband van Joe Gibbs. Zonder Trinity zouden Althea & Donna nooit een wereldhit hebben gescoord met hun grappige antwoord op diens schets van een top ranking don (zoals hij zelf ook afgebeeld stond op de hoes van de gelijknamige LP). Trinity reageerde vervolgens met een nieuwe tune, 'Slim Ting', maar die flopte, en staat ook niet op zijn classic album 'Three Piece Suit'.
Strictly classic riddims ook op die plaat ('Java', 'Queen Majesty', 'Mr. Bassie', 'Rockfort Rock', 'Hypoctites'…), en wij vonden destijds ook het tot cartoonstemmetjes vervormde koortje in 'Mohammed Ali' een kleine openbaring. Naast de tekst natuurlijk. De legendarische bokser was midden jaren '70 alomtegenwoordig in de media maar alleen in de reggae leverde dat enthousiaste tunes op.
Meer Joe Gibbs-werk van Trinity verscheen pas in 1995 op 'DJ Originators Vol.2', met op de A-kant Prince Far I, die ook een classic album maakte voor de producer. In mijn platenkast staat ook nog de LP 'African Revolution' (1979), een echte militante rockersproductie met The Revolutionaries, in een productie van Alvin Ranglin. Zalige versie van
'Judgement Day' (The Maytones) en andere black consciousness songs. Datzelfde jaar maakte Trinity 'Rock In The Ghetto', met de zeer herkenbare sound van Linval Thompson. Mij viel toen vooral
'Pope Paul Dead And Gone' op, over de dood van paus Paulus VI. Zo had ik bij ons nog nooit iemand over de paus horen praten, laat staan zingen.
Een paar jaar later viste ik nog ergens een 12inch van Trinity uit de bakken,
'Ya Ga Ya Ga A Tramp' (wat klinkt als Trump!), een feestelijke versie van Errol Dunkley's 'OK Fred'. Een plaat die ik sinds de jaren '80 nog nauwelijks heb opgezet, is 'At His Toasting Best' (lullige titel), een Sonic-productie met Scientist achter de knoppen. Trinity was misschien nog wel in vorm (zij het zeker niet zijn beste) maar zijn stijl was tegen dan passé, ingehaald door het jonge geweld van rub-a-dub en dancehall. De nieuwe helden heetten Yellowman en Toyan, en Brigadier Jerry.
Zijn beste werk, een vijftal tunes, maakte Trinity zonder twijfel voor Yabby You, maar dat had natuurlijk veel te maken met de monumentale dubs en de spirituele kracht van de songs. Je zult als simpele toaster/MC/rapper/DJ maar anthems voor de kiezen krijgen als
'Chant Down Babylon Kingdom', 'Walls of Jerusalem' of
'Jah Vengeance'.
Die dubs kregen we toen gelukkig ook uitgebreid te horen in de dub room van de Smile! Summer Party. Fantastisch ook om die diepe roots te horen door de indrukwekkende sound van King Shiloh, ook al was het maar op halve kracht.
Trinity bleek een stuk kleiner dan ik op basis van de hoesfoto's en - illustraties altijd gedacht had. Maar hij gaf zich wel helemaal, tot hij badend in het zweet afscheid nam. Trinity stapte en skankte met zijn microfoon tussen ons door, boog en plooide zijn lichaam als een volleerde yogameester. Hij zong en declameerde zijn lyrics met de power en de overtuigingskracht van een jonge wolf en een true born rastaman. Zo zal ik mij Trinity altijd blijven herinneren, een van de grote toasters uit de gouden jaren van de reggae die op een zomeravond in Antwerpen met ons een onvergetelijke trip down memory lane maakte.
Foto: © Marc Lothy
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
