Burnt - Reaching For The Sun (Eigen Beheer)

De titel van het album is niet alleen perfect voor een reggaerelease in het putje van het winterseizoen, maar de band voegt daar meteen aan toe: "Everyone has no doubt experienced some realizations this year, and a big one for us is that when the world sends this band down into a twisted and unexpected hole, our reaction is to bend and stretch in whichever way alllows the music to keep on growing... like branches reaching for the sun!". U kunt zich vermoedelijk voorstellen dat we hier niet alle 27 nummers individueel kunnen behandelen en dus halen we er graag de meest in het oog of oor springend uit. Voor het country-achtige 'Jack London Dreamliner' liet vocalist/gitarist Danny Franco zich inspireren door het naar de Amerikaanse schrijver Jack London vernoemde plein voor het treinstation van Oakland in Californië. Rob LaPorte, de drummer van de band, maakte zelfs een opname van een aankomende trein die nog kort in de intro van de track, die Danny samenvat als een ode aan de nostalgie van het treinreizen en het hunkeren naar nieuwe bestemmingen, te horen is. Het resultaat mag u beschouwen als het antwoord van Burnt op John Denver's 'Country Roads'. Een nummer dat zeker wat uitleg behoeft, tenminste voor wie niet uit Californië afkomstig is, is de zeer aanstekelijke instrumentale ska-tune 'Bolo The Kelp Rider', waarmee de band een muzikale ode brengt aan het mythologische wezen dat zijn vijanden op de vlucht jaagt met een zweep gemaakt van bull kelp (een bruin zeewier dat veel voorkomt in de wateren voor de Californische kust) en de wegen aldaar onveilig zou maken in zijn oude Cadillac! Wie zich moest afvragen waar die rare antwoordapparaatfragmenten verwerkt in de outro's van 'Home' en 'No Repeats' in godsnaam over gaan, wel dat zijn oude opnames van de stem van de huisbazin van Burnt saxofonist/toetsenist Jamal Siurano die zich beklaagde over de luide bastonen die ze uit zijn huis hoorde komen tijdens repetities met de band. Een leuk woordspelletje haalt Burnt dan weer uit met de titel van 'True Love Never Chain', waar ze "changes" of "verandert" vervingen door "chain", vrij vertaald "geketend". En anekdotisch is dan weer 'Big Edna', waarin burnt vocalist dFranx zich afvraagt wie toch het toerbusje van de band gestolen kan hebben, gebaseerd op feiten die dateren uit 2014 toen Burnt-drummer Rob LaPorte een avondje ging stappen in San Francisco en bij het terug naar huis keren merkte dat Big Edna, het toerbusje van de band, verdwenen was. Het nummer begint dan ook met een opgenomen melding van de lokale politie die laat weten dat ze het betreffende voertuig teruggevonden hebben. Uiteindelijk bleek Rob te dronken om zich nog te herinneren waar hij het busje nu weer exact geparkeerd had!

Voor dit album nodigde Burnt ook weer een aantal vocale gasten uit. Karmic Basis aka. Uglee Troof kenden we al van op 'Majestic Walrus' en is op deze 'Reaching For The Sun' te horen in maar liefst 5 nummers (waarvan wij vooral 'Into The Thou' onthouden, een nummer waarin fragmenten uit de laatste redevoering van Martin Luther King Jr. in Memphis, Tennessee, de zogenaamde 'I've Been to the Mountaintop' speech, waarin hij op een bepaald moment de Bijbelse parabel van de barmhartige Samaritaan parafraseerde: "Let us develop a kind of dangerous unselfishness. One day a man came to Jesus; and he wanted to raise some questions about some vital matters in life. At points, he wanted to trick Jesus, and show him that he knew a little more than Jesus knew, and through this, throw him off base. Now that question could have easily ended up in a philosophical and theological debate. But Jesus immediately pulled that question from mid-air, and placed it on a dangerous curve between Jerusalem and Jericho. And he talked about a certain man, who fell among thieves. You remember that a Levite and a priest passed by on the other side. They didn't stop to help him. And finally, a man of another race came by. He got down from his beast, decided not to be compassionate by proxy. But with him, administering first aid, and helped the man in need. Jesus ended up saying, this was the good man, this was the great man, because he had the capacity to project the "I" into the "thou", and to be concerned about his brother."). Angelica Challenger, is een zangeres uit het Canadese British Columbia die de band leerde kennen tijdens hun eerste tournee in die regio, was eerder ook al te horen in 'Easy Come Happy' uit 'Majestic Walrus', en duikt hier op in 'Grace' en 'Spark'.  En dan is er nog Frank Lasalona ('Shadows'), de frontman van hip-hop/fusion band Iconoclast Robot, waar ook Jamal Siurano van Burnt deel van uitmaakt.

Af en toe komt Burnt ook muzikaal origineel uit de hoek. Zo is in de intro van afsluiter 'Slowfaded' een Afrikaanse balafoon te horen en meenden we in 'Spark' dan weer het geluid van een Braziliaanse cuíca te herkennen. Een speciale vermelding moet toch ook gaan naar de al vernoemde Jamal Siurano, wiens sax in meer dan één nummer een stevige hoofdrol kreeg toebedeeld. Favorieten uit de tracklist halen is een haast onmogelijke opgave, maar de heerlijke instrumentale rocksteady van 'Raindrops', alweer met Jamal Siurana die zich deze keer een meester achter het orgel toont, de uitstekende blazerssectie - Kevin Nolan (trompet/trombone), Jamal Siurano (altsaxofoon) en Nev Gibson (tenor- en baritonsaxofoon) in het al vernoemde ska-nummer 'Bolo The Kelp Rider', 'Moonglow', dat bijna klinkt als een eighties productie van reggae-minded bands als The Police of 10cc, of nog de combinatie van de inspirerende lyrics met de jazzy saxofoontoetsen van Jamal Siurano in het ook al genoemde 'Into The Thou', konden ons in ieder geval meer dan bekoren.

Burnt wilde zich voor het opnemen van dit album aanvankelijk terugtrekken in de bossen van Mendocino County, maar daar stak de COVID-19 pandemie een stokje voor, maar toch slaagde de band erin om de 27 nummers te laten klinken als het heerlijk ontspannend klateren van een bergriviertje dat moeiteloos meandert tussen conscious roots, lovers, hip-hop, ska, dub, jazz, rocksteady en meer.