Ergens tussen Buju Banton en Serge Gainsbourg verwijlt de Brusselse reggaeveteraan Uman. Begin jaren negentig begonnen als rapper (De Puta Madre), verslingerd geraakt aan dancehall en een eigen soundsystem opgericht (Bass Culture), naam gemaakt in Frankrijk (contract bij BMG), promotor van talloze bashes & clashes. Met 'Bienvenue En Belgique' maakte Uman een waardige Beljam tegenhanger van 'Welcome To Jamrock'. 'L'aventure C'est L'aventure' (2007) is een van de weinige echte classic albums uit de nog jonge geschiedenis van de Belgische reggae.
En misschien is dit wel zijn tweede. Quelle album! Uman ging voor deze plaat in zee met het Parijse duo Bost & Bim, Grammy-winnaars met Morgan Heritage (2016) en vooral bekend van Chronixx' succestune 'Skanking Sweet'. Zij creëren een warme, eigentijdse reggaesound, vaak opgesmukt met fijne synths en akoestische gitaarakkoorden.
Daaroverheen drapeert Uman zijn lyrics, veeleer chansonnier dan MC/deejay. Hij heeft op dat vlak dezelfde evolutie doorgemaakt als Buju Banton, terwijl de poëzie van de teksten niet moet onderdoen voor die van de beste Franse chansons, dus ook niet van Serge Gainsbourg, veeleer (slow)rapper dan zanger.
'Prince De La Ville' is een typisch staaltje zelfanalyse en - relativering opgehangen aan een trip down memory lane, toen Uman zich nog de prins van de stad waande. De frisse, digitale nyahbinghi riddim is ook muzikaal de ideale opener, bekroond met een majestueuze outro. Er staan trouwens wel meer originele outro's op deze plaat, tunes helemaal uitluisteren dus. Uman blijft in een reflectieve mood voor 'Est-ce Qu'on En Parle Ou Pas', een van de nummers met een onweerstaanbaar meezingrefrein, zoals er ook verschillende op 'L'aventure…' te vinden waren. Uman weet perfect hoe hij zo'n deuntje moet verzinnen. Als tweede stem horen we Sara Lugo, en niet voor het laatst. De Brusselse Yema mag in 'BLM' zelfs de hele (Engelse) zangpartij op zich nemen. Uman reageert met een Linton Kwesi Johnson-achtige observatie, maar dat kunnen ook de betogingsgeluiden (Black Lives Matter!) op het einde zijn, zoals in 'Man Free' van LKJ. Hoewel dat dan weer in tegenspraak lijkt met het lieflijke ritme en de sensuele r&b-zangstijl van Yema.
Even aanstekelijk klinkt 'Bye Bye', ook al is het een afscheidsliedje. 'L'amour Est Mort'. 'Ce Jour Viendra' zou een profetisch rasta-anthem kunnen zijn, en Uman citeert ook letterlijk Max Romeo: "Un pas en avant, deux pas en arrière…". Tegenover de haat en de pogingen om ons te verdelen, moeten we "…revenir en force et reprendre la lutte…". De excellente dub werd gemixt door Camille Murray. Met 'Boulevard Du Temps' gaat Uman opnieuw de filosofische toer op, met rijmen en associaties die veel gevestigde zangers hem kunnen benijden.
'No Future' (spreek uit op z'n Frans) is wat mij betreft een instant classic, even diepe roots als geschikt voor het songfestival. Er zit een geniale shuffle in de riddim en een springerig harpje doet de rest. De flow van Uman doet af en toe denken aan die van Rupelsoldaten maar dat is allicht toeval. Een van de vele hoogtepunten op dit album, zeker met de straffe dub erbij van Laurent Masta Dupuy. 'Mille Et Une Nuits' kreeg in het twinkelende toetsen- en gitarenwerk een Arabische (de titel!) touch mee, de mix van Bost en guest Selektah Killa herinnert aan Manu Chao.
In 'SAF' mag Yema weer meezingen, en dat doen wij ook. Ja, zelfs de titel, een afkorting voor 'Smoke And Fuck', Yema's favoriete bezigheid. "Je serais toujours là pour te faire planer!", verzekert Uman haar, en hij heeft daarvoor niet alleen de beste ganja in huis. Andermaal een tune die ik eindeloos op repeat kan zetten.
En dat geldt helemaal voor de titelsong, met een riddim die wat neigt naar 'Crazy Baldhead' (Bob Marley). Opnieuw sterk autobiografisch getint, met een refrein dat universeel aanspreekt: "Quelle vie, et puis surtout à quelle prix!".
Uman is op 1 februari vijftig geworden. Met deze plaat bewijst hij dat je als reggae-artiest ook in België elegant oud kunt worden. Classic album? Ik denk het wel.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
