Live kwamen weinig Belgische bands de voorbije jaren zo sterk voor de dag als Kosmo Sound. Op een stevig fundament van strakke, meestal uptempo dubs creëren de zes muzikanten verbluffende instrumentals die telkens helemaal openbloeien, met vaak hallucinante solo's op gitaar en saxofoon, gelardeerd met psychoactieve special effects. Die rijke sound horen we terug op dit eerste volwaardige album van de groep uit Gent (na hun titelloze debuut-EP uit 2018). Niet met de overdonderende kracht van hun live act maar net daardoor krijg je wel meer oor voor het muzikale vakwerk dat hier tentoon wordt gespreid.
In 'Aunt Sister Lydia' ontstaat er al meteen een opwindende interactie tussen gitaar (from space), ritmegitaar en saxofoon. Ergens halverwege zit een straffe break, nog een terugkerend fenomeen in zowat alle nummers. In 'Rank' zijn het de stotterende synthesizers die in duel gaan met de twee hoofdsolisten, en dat levert een haast Zappiaanse tune op, even repetitief als anarchistisch gearrangeerd.
'Teddy Dub' begint wat waggelend, als een teddybeer inderdaad, maar krijgt algauw hetzelfde jachtige tempo. De gitaar doet ons denken aan Jamaican Jazz Orchestra, die andere Gentse band met Jamaicaanse roots. Je zou Kosmo Sound een eigenzinnige dubuitvoering kunnen noemen van JJO, een andere reflectie van dezelfde muziek.
'Yeasterday' is de meest dubby tune van het album, opgesmukt met roffelende drums en percussie, een weerkerend saxofoonakkoord, en een fantastisch tussenstuk, Moog meets guitar meets saxophone in a Twin Peaks style (voor wie dat nog iets betekent). 'Yeasterdub' is de enige "echte" dub op de plaat, een heerlijke remix van Christopher Lonneville, onze favoriete live engineer, onder meer bekend van Pura Vida. In 'Fortune' begeleiden bezwerende, tegendraadse toetsen saxofonist Ambroos De Schepper naar een bevreemdende, filmische finale. Kosmische muziek, noemden wij dat vroeger, maar dan met een reggaebeat.
'Booh' kreeg in de extended intro een vervormde (en daardoor onverstaanbare) gesproken sample mee, waarna het nummer een dramatische opbouw kent, ingekleurd met een wenende saxofoon en surfachtige gitaren, om op het einde weer helemaal back to basics te gaan. 'Hofstraat' is ritmisch het enige rustpunt van het album, trager dan de rest, eerder Massive Attack dan Dreadzone (als die vergelijking u iets zegt), en nog meer desert blues, maar dat heeft allicht te maken met het verzengende gitaarwerk, het goedkoop klinkende orgeltje en de almaar wildere percussie. Dreigende baslijn ook, en een ritmegitaar die de riddim net lijkt te ontlopen maar toch mooi in de maat blijft. Ook 'Hofstraat', na de eerste beluisteringen mijn favoriete tune, openbaart zich uiteindelijk weer als een kleurrijk fresco van wervelende solo's, echo's, galmen en andere effecten.
In het afsluitende 'Footprints' (niet op vinyl) zetten gitaar en saxofoon andermaal de toon. De dub is opgehangen aan een sample van Carl Sagan, maker en presentator van de toen grensverleggende wetenschappelijke reeks 'Cosmos'. Zijn stem wordt meegezogen in de maalstroom van dub die ook hier weer almaar wilder tekeergaat. Fascinerend album van een unieke band die ook internationaal met niks of niemand te vergelijken is.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
