R.I.P. Dalton Browne

Geheel onverwacht kwam het overlijden van Browne op 1 november niet. De man was na een zware hartaanval op 25 oktober opgenomen in het University Hospital of the West Indies waar hij een viervoudige bypassoperatie onderging (een openhartoperatie die wordt uitgevoerd wanneer vier bloedvaten geblokkeerd zijn).

Hoewel het er aanvankelijk hoopvol uitzag, heeft het volgens zijn broer Cleveland 'Clevie' Browne niet mogen zijn: "He woke up Thursday, this was something the doctors said he had to do on his own. The recovery period after surgery is critical, you need constant attention. His three children from New York are here and that had given him a lift in spirits. He was talking and was responsive, so I don't know what happened, maybe his heart was too badly damaged and the Father decided."

Samen met drie van zijn broers, de net vermelde Cleveland 'Clevie' Browne (bekend van Steely & Clevie), Glen Browne (bassist voor Tarrus Riley) en Noel Browne, startte Dalton zijn muzikale carrière in de jaren zeventig van de vorige eeuw als de Browne Bunch (soms ook Brownie Bunch), maar echt faam maakte hij als één van de originele leden van de Studio One Band aan de zijde van Freddie McGregor, resulterend in Freddie hitalbum 'Bobby Bobylon' (Studio One, 1979).

Browne zou vervolgens uitgroeien tot Freddie's rechterhand als dirigent, gitarist en backing vocalist in diens Big Ship Band, en McGregor toonde zich dan ook zeer aangeslagen bij het verlies van wat hij zelf omschreef als een broer: "I cannot believe this; it doesn't feel real. I am in shock, and I'm heartbroken. This is too much. The industry is losing too many people who still have so much to contribute. Dalton was 64, like me. Me born June and him born August. This one really hit me hard, hard! How could this be? My dearest friend who's like my blood brother, my genius musician for years Dalton Browne has passed away today. RIP my brother, you will be dearly missed."

Dalton Browne, tevens een toegewijd lid van de Twelve Tribes beweging, werd 64.

Hieronder als eerbetoon nog eens het interview met Dalton dat Harrison Stafford enkele jaren geleden opnam: