Man down! Sistren forward!!

In het voorjaar konden wij met volle teugen genieten van de Reggae Splash 100 die onder meer door Reggae.be werd georganiseerd en gebaseerd was op jullie keuze. Het resultaat was een geweldig muzikaal hoogtepunt tijdens de troosteloze lockdown. Maar toch, slechts acht van de honderd nummers (8/100!) werden door een vrouw ingezongen. Tanya Stephens was met 'It's A Pity' de hoogst genoteerde zangers en viel met een elfde plaats zelfs buiten de top tien. Dawn Penn was met 'You Don't Love Me (No No No)' de laagst genoteerde op plaats 58. Op Althea & Donna na, met 'Uptown Top Ranking' op plaats 55, scoorden de andere vrouwen wel in bovenste helft. Maar het blijven er onwaarschijnlijk weinig.   Hoe leg je dat uit? Is het de patriarchale cultuur die nog steeds heerst? Als we terug gaan naar de jaren '60 van de vorige eeuw toen de reggae werd vorm gegeven valt daar wellicht iets voor te zeggen, maar ondertussen zijn we toch al wat verder. Ik had op z'n minst Marcia Griffiths verwacht na haar geweldige concert op Reggae Geel 2019. De conscious roots reggae van Jah9 of de wulpse vibes van Lady Saw… niks van, ze komen niet voor in onze eigen hitparade. Ook ondergetekende is niet heiliger dan de paus. Ik heb ook gestemd en dat moet iets geweest zijn in de trant van: Bunny Wailer, Eek-A-Mouse en Lucky Dube.    En toch zal dat veranderen. Misschien worden de jaren '20 die nu zo vervloekt begonnen zijn wel de ultieme doorbraak van de vrouw in reggae music. Gevestigde waarden als Jah9, Dezarie, Queen Ifrica, Etana, Mo'Kalamity en Ce'Cile kennen we al, maar het legertje dames dat klaarstaat om de hemel te bestormen in alleszins indrukwekkend. Koffee, maar ook jonge leeuwinnen als Jaz Elise, Lila Iké, Samora, Reemah en Nattali Rize zullen zich niet langer laten negeren. En wat te denken van de Londense Hollie Cook? Een jonge vrouw die haar muziek omschrijft als "tropical pop", zingt als een engel en danst als Mata Hari. Wij waren danig onder de indruk van haar passage vorig jaar in de AB-club. Ik denk dan spontaan; laat pakweg Asham Band of Pura Vida samenwerken met een zangeres van dat kaliber en je krijgt geheid vuurwerk. Maar eigenlijk hebben we dat al in eigen land, bij Spellbreakers is Juli Jupter de frontvrouw.   En toch blijft het nog wachten op die ene reggaeplaat van een vrouwelijke artiest die werkelijk een mijlpaal zal zijn. Die zich misschien wel naast Exodus van Bob Marley kan zetten. Ik heb het over de langverwachte (en ze moet er ooit écht komen) reggaeplaat van Rihanna.