Gaudi - 100 Years Of Theremin, The Dub Chapter (Dubmission Records)

Voor wie het nog steeds in Keulen hoort donderen, de Theremin is een elektronisch muziekinstrument dat bespeeld wordt door de afstand tussen de handen en twee antennes te variëren, waarbij de speler het instrument niet aanraakt, en werd in 1920 ontworpen door de Russische fysicus en uitvinder Leon Theremin. Ter gelegenheid van het honderjarige jubileum brengt Moog zelfs een speciale versie uit: de Claravox Centennial.

Gaudi begon zijn muzikale carrière in het Italië van de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw als toetsenist voor new wave bands als Wild Planet, Red Light en Violet Eves, maar als lid van Bamboo Company leerde hij ook het reggaegenre kennen. Na Bamboo Company volgde nog een korte hip-hopperiode met Raptus, maar onder het pseudoniem Lele Gaudi verschijnt in 1991 uiteindelijk 'Basta Poco', Gaudi's solodebuut en een reggaealbum!

Het is ook in die periode dat Gaudi voor het eerst begint te experimenteren met de Theremin, waarbij hij het etherische geluid van het instrument combineert met dub en psychedelica, resulterend in de release van een aantal 12inches onder de naam Dub Alchemist.

In 1995 verhuist Gaudi naar Londen waar hij onder andere zijn Metatron Studio opent en het label Sub Signal uit de grond stampt. Gaudi's bekenste albums zijn zonder twijfel 'Bass, Sweat & Tears' uit 2004 (gevolgd door dubtegenhanger 'Dub, Sweat & Tears' in 2014) en zijn samenwerking met de Pakistaanse qawwali-icoon Nusrat Fateh Ali Khan voor het in 2007 verschenen 'Dub Qawwali'.

En nu is er dus '100 Years Of Theremin', een eresaluut aan het instrument met zijn typische etherische klank die toch altijd wat aan een geluidssample uit een sciencefiction- of horrorfilm doet denken. Voor de herkenbaarheidsfactor zorgen tracks als opener 'Cinematic Dub' (Mad Professor's versie van 'They Don't Know Jah' van Wailing Souls), 'Kumo Dub' (opnieuw Mad Proffessor, deze keer met een versie van Dennis Brown's 'Tribulation') en 'Smokin Dub' (Scientist's versie van de Black Cinderella riddim), maar ook de rest van de nummers kunnen overtuigen, al blijft dit ongetwijfeld toch een nicheproduct dat enkel de liefhebbers zal overtuigen. Geslaagd buitenbeentje in het genre!