R.I.P. Johnny Nash (1940-2020), voor wie Bob Marley liedjes schreef

Weinig mensen hebben meer verdiend aan de muziek van The Wailers en Bob Marley dan Johnny Nash en zijn manager Danny Sims. Met hun platenfirma JAD Records kochten ze in 1968 alle rechten van de Studio One-catalogus van The (Wailing) Wailers. Op dat moment nog een gok - buiten Jamaica kende niemand Bob Marley - maar vele jaren later een goudmijn. Tot 1971 hadden de drie Wailers (én Rita Marley) ook een exclusief publicatiecontract met JAD voor nieuwe songs, en op voorspraak van Sims met het grote CBS. Het is een van de redenen dat sommige nummers op de eerste Island-platen van The Wailers werden toegeschreven aan vrienden en familie.

Dat doet natuurlijk niks af aan de oprechte interesse die Sims en Nash midden jaren zestig al betoonden in de Jamaicaanse muziek. Ze richtten een muziekuitgeverij op in Kingston, Cayman Music, en wilden rocksteady introduceren in de Verenigde Staten. Dat lukte eenmalig, met de hit 'Hold Me Tight' van Johnny Nash zelf, opgenomen in Federal Records in Kingston. Een nummer overigens dat verdacht veel lijkt op 'Book Of Rules' van The Heptones.

Nash maakte kennis met The Wailers op een rasta gathering. Hij huurde hen niet alleen in als songschrijvers maar ook om de backingtracks in te spelen voor twee albums (die nooit zijn uitgebracht). Bob, Peter en Bunny kregen voor hun werk ieder vijftig dollar per week uitbetaald. In 1971 puurde Johnny Nash zijn enige hit uit die samenwerking: 'Stir It Up', een nummer dat zeven jaar later in de live-uitvoering van Bob Marley & The Wailers pas echt een wereldwijd succes zou worden. Opnieuw rinkelde de kassa voor JAD.

The Wailers hadden intussen samengewerkt met Lee Perry en Leslie Kong maar Bob Marley bleef hopen dat JAD de groep zou helpen bij de uitbouw van een internationale carrière. Zeker toen Nash en Sims hen in 1972 samen met de Barrett-broers naar Engeland haalden voor een concerttournee. Het bleek een drogreden te zijn. Eerst moest Marley het scenario helpen schrijven van een film waarin Johnny Nash de hoofdrol zou spelen. De film is nooit gemaakt. Daarna speelden The Wailers enkele tracks in voor wat Nash's meest succesvolle plaat zou worden, I Can See Clearly Now, maar ook die zijn nooit verschenen. Er staan weliswaar drie nummers van Bob Marley op het album ('Stir It Up', 'Guava Jelly', 'Comma Comma'), de muziek die we horen wordt gespeeld door Fabulous Five Inc, toen een populaire Jamaicaanse backing band. The Wailers logeerden intussen in een sjofel hotel in Bayswater en voelden zich onheus behandeld. Enkele weken later gingen ze op de koffie bij Chris Blackwell, de rest is muziekgeschiedenis.

De BBC heeft onlangs een mooie documentaire uitgezonden over die eerste bezoekjes van Marley aan Engeland, toen hij met Nash optrad in scholen en buurthuizen. De twee zijn ook samen naar Zweden geweest, in even bescheiden omstandigheden.

Danny Sims zei dat hij tussen 1967 en 1992 "miljoenen" had verdiend aan de backcatalogue van The Wailers, nog los van het dozijn albums dat hij sinds 1981 had uitgebracht met minderwaardig en dubieus gemixt materiaal van de band uit de periode 1968-1970. Daar heeft dus ook Johnny Nash van geprofiteerd, een mooi extraatje bovenop de inkomsten van zijn eigen pernsioennummer, 'I Can See Clearly Now'. Ik heb dat nummer pas later leren kennen, eerst in de uitvoering van Lee Towers (nog minder reggae dan de original), daarna van Toots & The Maytals (rough & raw, in 1981). Vreemd dat juist die laatste versie niet is terug te vinden op het net. Sinds 1993 is die van Jimmy  Cliff blijkbaar de populairste, gemaakt voor de soundtrack van de film 'Cool Runnings'.

Mijn kennismaking met Johnny Nash dateert van 1975. Ik vond 'Tears On My Pillow' toen best een leuk hitje. Een mierzoete intro die net iets te lang doorloopt, smachtende zanger verlangt naar zijn geliefde, maar dan verandert plots het ritme. De ballade wordt reggae. Lover's rock zouden we dat enkele jaren misschien wel genoemd hebben. Ik wist nog niet goed hoe ik erop moest dansen of ritmisch bewegen maar ik herinner me wel de gelijkenis met die andere vreemde hit, 'No Woman No Cry'. En dat ik dacht: raar, dat ritme en die sound, totaal verschillend van de muziek die op dat moment mijn voorkeur wegdroeg, Queen, Roxy Music, Lou Reed, ABBA… Misschien hebben Johnny Nash en Bob Marley toen toch een zaadje geplant dat pas jaren later zou uitgroeien tot een machtige boom.