Jamaican Jazz Orchestra & Pura Vida in Jeugdcentrum Kubiek, Eeklo: eindelijk!

Op voorhand moest gereserveerd worden per bubbel van maximum 5 personen, die in rijen genummerde stoelen mochten plaats nemen. De toeschouwers dienden hun mondmasker aan te houden, drank werd per sms besteld en ter plaatse geleverd. Net als alle andere concertzalen en cultuurcentra zag N9 in Eeklo het tweede deel van het voorjaar in rook opgaan, en ook Helden in het Park moesten noodgedwongen een jaartje de koelkast in, maar men bleef niet bij de pakken zitten en durfde het toch al aan om conform de strenge maatregelen het nieuwe concertseizoen op gang te trappen, met twee fijne reggae concerten van eigen bodem dan nog wel. We werden alvast in de juiste stemming gebracht door een uitgekiende reggae-jazz selectie zoals we van Dub Front mogen verwachten, van Max Romeo tot Finley Quaye.   In september 2019 stelde JJO hun nieuwste plaat 'Rain Walk' al voor op Jazz in 't Park in thuisstad Gent, eveneens voor een zittend publiek; meer dan een jaar later zetten ze hun tour verder, en aan kwaliteit hebben ze alvast niets ingeboet. Openen doen ze tevens met de opener van dat laatste album, 'Monkey See Monkey Do', waarbij de blazers meteen beurtelings soleren, gevolgd door 'G13' vanop 'Encounters' (2015), en het zwoele 'Earth Stoner', misschien wel onze favoriete track van 'Rain Walk', waarbij gitarist en componist Wouter 'Wowie' Rosseel een eerste heerlijke solo laat optekenen. De eerste noten van Karel Ceulenare op keys klinken eerder vals, maar dat doet de virtuoos van onder meer ook Black Flower in een mum van tijd vergeten.    Sinds Jamaican Jazz Orchestra definitief afscheid nam van vocalisten Sarah Devos en Saimn-I zijn ze geëvolueerd naar een louter instrumentale band, op enkele studio-samenwerkingen met gastzangeres Helena Casella na. De uitmuntende trompettiste Marie-Anne Standaert neemt daarbij steeds meer het voortouw, en geeft tekst en uitleg bij "al die schone liedjes" die geschreven zijn door Wowie, ook wel de spirituele leider van de band genoemd. Vanop onze stoel letten we misschien nog beter op alle details, daarin kunnen we haar alleen maar gelijk geven.    Titeltrack 'Rain Walk' mag natuurlijk niet ontbreken, "één van de traagste nummers van het album" (op het ritme van de nyahbinghi), evenals het op Radio 1 gespeelde 'Ah Beh Bah', de 7inch single met het mooie blauw-oranje artwork. Met het opzwepende 'Fire' als laatste nummer steken ze het vuur helemaal aan de lont, als warm-up voor Pura Vida, en halen de muzikanten nog eens alles uit de kast. We genieten met open monden van hoe de blazers schijnbaar moeiteloos bij elkaar invallen, met naast Standaert op trompet Tobias Storme op trombone, Ruben Verbruggen op bariton en Bruno van der Haegen op tenor sax en dwarsfluit. Gelukkig hebben ze nog ééntje over en brengen het al even swingende 'Ungawe', "al het speelt allemaal geen rol hé".    Drummer Xan Albrecht mag blijven zitten achter het drumstel, net als geluidsman Christopher Lonneville achter de mengtafel, die vanaf het eerste nummer van Pura Vida zijn trukendoos bovenhaalt om de dubs naar een hoger niveau te tillen. Saimn-I is terug van weggeweest, op gitaar deze keer (een rol die vroeger weggelegd was voor Wowie en Stevo Fakoli), en Boris is back on bass. Frontman Bregt De Boever (Puraman) legt zijn melodica weg voor 'Nobody Chose Life', oorspronkelijk samen met The Congos, waarmee ze reeds een handvol platen opnamen en talloze concerten deden als backing band; zij verdienen dan ook een tribute. Saimn-I verbaast vriend en vijand met een goede vertolking van Cedric Myton's falsetto stem bij 'Congo Ashanti', terwijl Puraman goochelt met de verschillende zanglijnen, uitvoerig voorzien van effecten. Ook bij 'Right Time Come' zijn we getuige van een mooi duet tussen de twee, zowel aan de zang als op gitaar, bezegeld met een elleboogje op het podium. "You Must Be Ready!"    Puraman schrijft eenvoudige maar rake teksten, zijn arrangementen bevatten somberdere blazerspartijen dan hun voorgangers. 'Song To Bob' is zijn ode aan Bob Marley, en voor de baslijn kon hij niemand minder dan Aston 'Family Man' Barrett strikken. Verder krijgen we 'Pretty Stranger' vanop hun laatste album 'Praying For The Angels' (wat we volgens Bregt moeten doen), gevolgd door een track dat ze eerst niet gingen doen, maar gelukkig voor ons wel: 'Crawling'. We reizen tien jaar terug in de tijd voor het mystieke en blijvend actuele 'Struggle In The City' vanop hun gelijknamige debuutplaat uit 2010. "Have No Fear", sust Puraman het zittende publiek, dat dan wel niet mag dansen, maar hier en daar ontstaat wel een aanstekelijke stoelendans. "Meditation", etaleert Saimn-I andermaal dat hij het MC'en niet verleerd is, en geeft aan dat het enorm veel deugd doet om na zes maanden nog eens te kunnen optreden: "Het is de max!"   Na een korte onderbreking herneemt de charismatische Puraman met een akoestische solo en beklijvende song: 'Learn To Let Go', het slotnummer van 'Praying For The Angels'. Hij merkt op dat het publiek erg stil is in deze nieuwe tijden, wat hij zelfs goed vindt, alvorens een vleugje blues aan te snijden en een wel erg groovy instrumental. 'Tropical Storm' vraagt om een eerste pull up, en de band trekt nog eens alle registers open voor een stevige, afsluitende dub: 'Warfare Ina Babylon!'. Ondanks de beperkende richtlijnen zijn we maar al te blij dat we erbij waren en beide groepen nog eens aan het werk zagen. Pura Vida speelde afgelopen weekend zelfs meteen een tweede keer, op Copa2020, de corona-vriendelijke versie van Copacabana festival in Gent. Meer van dat!