Tony Nephtali - Chapter One (Eigen Beheer)

Tony had deze keer naar eigen zeggen weinig inspiratie om een geschikte titel voor dit nieuwe album te vinden en dus suggereerde Delphine (Chupin), Nephtali's vaste muziekpartner, dan maar het simpele 'Chapter One' (wat meteen een opening laat voor mogelijke volgende muzikale hoofdstukken). Het muziekvirus kreeg Tony al op zeer jonge leeftijd in zijn greep, want al vanaf zijn negende raakte hij in de ban van rockbands als AC/DC, Nirvana en Guns N' Roses. Die rockinvloeden zouden nooit meer verdwijnen en zijn op 'Chapter One' nog duidelijk te horen in tracks als 'Bachawarria', 'Give Us' of 'Burn'. Op zijn elfde kreeg Nephtali zijn eerste gitaar in handen en kruiste hij op school het pad van beginnende drummer Clement Ponsart, waarmee hij algauw, samen met nog een aantal gelijkgestemde vrienden (waaronder bassist en gitarist Rémi 'Rem's' Castelotto), de rockband Garden Of Roses oprichtte.

Bij hun overstap naar het lyceum begonnen Tony en Rem's steeds meer naar spirituele muziek te luisteren en maakten zo al snel kennis met het universum van de reggae. Sebastien Leban (gitaar) vervoegde de rangen en samen vormden ze het akoestische trio 'Acoustic From Zion' (later nog uitgebreid naar een kwintet). Na vier jaar valt het project echter uiteen en begint Tony zich te focussen op een solocarrière met reggae-hip-hop cross-overnummers als 'Flashback' of 'Incorruptibles'. In 2010 keert hij samen met Rem's terug naar zijn akoestische repertoire en tijdens een mini-tournee in Italië leert het duo zo Jonathan Remillon (toetsen), Nicolas Gross (gitaar) en Julien 'Uj' Cernec (bas) van de Franse ska-formatie ZamalSka kennen, samen met Louis Verrone, ex-drummer bij Métisse, een andere reggaeband uit de Moezelstreek. Het klikte meteen en al snel werd besloten om de 57 Roots Band te vormen, een backingband die vooral voor de muzikale omlijsting moet zorgen tijdens Tony's liveoptredens.

In 2012 volgde dan het al vermelde langspelerdebuut 'Croisades', maar daarna scheidden de wegen van de verschillende bandleden opnieuw. Net voor die split had Nephtali echter kennisgemaakt met Delphine Chupin; het beging van een muzikale samenwerking die tot op vandaag voortduurt. Uit de assen van de 57 Roots Band werd de Hotta Faya Band gevormd, maar Delphine en Tony traden ook vaak als duo op, namen zo in 2013 deel aan de Benelux Reggae Contest, en schopten het zelfs tot in de finale. In de lente van 2014 volgde dan een 5 tracks tellende titelloze EP, maar niet lang daarna begon Delphine zich toe te leggen op een solocarrière en focuste Tony zich een tijd lang voornamelijk op de release van haar debuutalbum 'Blue Soul', dat het ligt zag in 2017.

Tijdsprong naar 2018 en Tony keert eindelijk terug naar de studio voor de opnames van dit tweede soloalbum, opgenomen met Clair 'Massive Job' Colette achter de knoppen en toetsen, en met een eindmix door Fabwize. Negen conscious tracks waarin, zoals gezegd, af en toe nog echo's uit Tony's rockverleden doorklinken. Veel meer dan op zijn debuut 'Croisades' kiest Nephtali deze keer voor het Engels, een obsessie bij veel Franse artiesten die wij maar moeilijk kunnen plaatsen, en het zijn dan ook 'Briser La Glace', samengevat in de zin: "Qui ne partage pas ses craintes, remplis son coeur de glace à jamais!" ("Wie zijn angsten niet deelt, vult zijn hart voor altijd met ijs!"), en 'Parle', over mensen met grote woorden maar weinig levenswijsheid, de twee enige nummers in de taal van Molière die ons het meest konden overtuigen. Andere aanraders zijn zeker nog het trage 'Devil Society' en de roots rock van 'In The Street'. Al hoorden we Tony dus liever wat meer aan het werk in zijn moedertaal, deze 'Chapter One' blijft een genietbare Franse rootsproductie!