Ode aan Bunny Wailer

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, het gaat niet goed met deze Rasta-Royal. In die mate zelfs dat zijn management zich genoodzaakt zag om zijn overlijden te ontkennen. Hij herstelt op dit ogenblik van een beroerte. Reden te meer om ons respect voor deze grote Rastaman uit te spreken.

We zagen Bunny voor het eerst live op het Open Tropen festival in de bossen rond Turnhout in de zomer van 1995. Hij kwam op het podium in een lang wit gewaad met een groen-geel-rood gekleurde sjaal. Zwaar onder de indruk keken wij toe naar het spektakel.


Daarna was het lang wachten. Soms werd hij geafficheerd zoals in Dortmund voor het Irie '98 festival maar daar werd hij uiteindelijk vervangen door Alpha Blondy. Pas twaalf (!) jaar na Open Tropen zagen we hem in april 2007 terug op de site van Tour & Taxis in Brussel. Hij gaf er samen een show met onder meer Third World, Mystic Revelation Of Rastafari en Capleton. Later dat jaar was hij headliner van het Reggae Sundance festival in Eindhoven en daarna dook hij steeds vaker in onze contreien op. Hij topte Summerjam in 2008 en Reggae Geel in 2010 en 2014. De laatste keer dat we hem live mochten bewonderen was op het Boechoutse Sfinks Mixed festival in 2015. Zijn huidige gezondheidstoestand in acht genomen is de kans klein dat we hem ooit nog op een podium aan het werk zullen zien en bij ons groeit dan ook het besef dat we bevoorrecht zijn geweest.

'Bunny Wailer Sings The Wailers' (Island Records, 1980) is één van zijn beste albums en werd dit jaar opnieuw uitgebracht door Island Records. Mijn vorige exemplaar is grijsgedraaid en was zo'n vederlichte vinylpersing. Hou de plaat vast aan de ene kant en ze plooit helemaal door. De nieuwe uitgave is een kwaliteitspersing op 180 gram zwart vinyl. Een absolute aanrader met hits als: 'Keep On Moving', 'Rule This Land' en 'I Stand Predominate'.

In een YouTube-productie van 'Playing For Change' zien we een versie van 'Soul Rebel' die wordt gespeeld door muzikanten op verschillende plaatsen wereldwijd (wat trouwens eigen is aan het format van 'Playing For Change').  De zang wordt verdeeld over Bunny Wailer zelf, de immer energieke Manu Chao en Bushman. Die laatste is misschien wel de Rasta van de jongere generatie die Wailer het dichtst benadert. Hij brengt kwaliteitsvolle songs en optredens zonder een tafelspringer te zijn. We zien Bunny als een koning op een troon voor een schilderij van zichzelf dat gebaseerd is op een foto van een van zijn concerten in de recentere jaren. Nu is hij altijd al de meest frêle van de drie originele Wailers geweest maar zo fragiel als in deze opname klonk hij nog nooit.

En dan die geniale tekst: "I'm a rebel in the morning time… and in the evening too!". Dat is echt fantastisch gezegd, maar ik moet toegeven dat ik dat niet uitgelegd krijg, al heb ik het in al mijn enthousiasme wel geprobeerd hier thuis aan mijn tienerdochters. Zij worden tenslotte van meet af aan grootgebracht met de Jamaicaanse vibe en zijn bijgevolg al één en ander gewoon. Maar ik werd onderuitgehaald door de nuchterheid van hun antwoord: "Papa, een rebel 's morgens en 's avonds… Maar wat doet hij dan in de namiddag?". Ik dacht nog even te counteren door te zeggen dat in Jamaica de ochtend gewoon overgaat in de avond en dat de namiddag daar eigenlijk niet bestaat, maar ze zijn te groot geworden om de praatjes van hun vader te geloven.  Ik besloot dan maar om aan de noodrem te trekken, klopte mezelf met de vuist op de borst en zei de woorden van die andere Wailer: "Only who feels it knows it!".
Foto's: © Peter Verwimp & Bunny Wailer