Een jaar zonder optredens en een steeds langere lijst van te betreuren zangers en muzikanten: deze kolommen beginnen te lijken op de overlijdenspagina's van The Jamaica Observer. Afgelopen weekend bereikte ons het nieuws dat het jaar 2020 opnieuw een slachtoffer heeft gemaakt. Deze keer gaat het om Pad Anthony, een van de paradepaardjes uit de stal van Youth Promotion. Niemand kan zijn precieze leeftijd bevestigen, maar zoals andere artiesten van die generatie kan hij niet veel ouder geworden zijn dan zestig. De man was nog steeds actief, maar had al enkele jaren aanhoudende gezondheidsproblemen na een hartaanval. Volgens een bron die dicht bij hem stond is hij overleden aan de gevolgen van een ongelukkige val.
Pad Anthony, geboren als Hartley Anthony Wallace, groeide op in Waterhouse, Kingston (door de locals ook wel Firehouse genoemd, omwille van het frequente bendegeweld). De beruchte gettowijk was tevens een thuis voor o.a. King Tubby, Prince Jammy, Half Pint, Echo Minott, Wayne Smith, Junior Reid, Michael Rose en Don Carlos. 'Paddy', zoals hij vaak genoemd werd, groeide op in een familie van muzikanten. Zijn broers zaten in de band Rags & Riches, die in 1976 potten wist te breken op een talentenwedstrijd. Hij kreeg zelf bekendheid op het Jamaicaanse eiland in 1982, dankzij enkele releases die werden opgenomen in de Channel One studio (check de single 'True Love Begin' op Hitbound). Zijn doorbraak kwam er echter pas in 1985 met de LP 'Pad Anthony meets King Everald', niet toevallig ook het jaar dat de nieuwe dancehallsound het overnam in Jamaica.
Pad Anthony werd een rijzende ster als vaste zanger bij Prince Jammy's, en was vaak te zien in gezelschap van o.a. Tenor Saw en de Youth Promotion crew van Sugar Minott. Meer langspelers volgden onder de hoede van Prince Jammy, zoals 'Nuff Niceness' en 'Hell In The Dance' dat hij opnam met Frankie Jones. Zijn succes bleef duren tot de LP 'Can't Hold Me' in de vroege jaren '90, een productie van Bobby Digital (nog zo'n legende die we verloren in 2020).
Paddy was één van die artiesten zoals Tenor Saw, Nitty Gritty of Anthony Red Rose, die het geluid van de early raggamuffin bepaald hebben. Dancehallfans kennen hem als koning van de soundclash lyrics ('Champion Bubbler', 'Ah Murder', 'Shake Dem Down'…). Hij bleef dan ook tot het einde van zijn dagen een veelgevraagde dubplate-artiest. Maar hij was evengoed een conscious lyricist, check bijvoorbeeld 'Dangerous System' of de recente repress 'Let Me Go'.
Pad Anthony was nog lang niet vergeten: in 2010 bracht hij nog de comebackplaat 'The Rythm of My Heart' uit. Hij verscheen in 2016 op het YouTubekanaal van de Franse producer Manudigital, in één van diens Digital 'Kingston Sessions'. Die samenwerking kreeg in 2018 een vervolg met het nummer 'The Lock And The Key' uit op Jamafra Records. Zijn classic 'Yes We Come Again' kreeg recent nog een steppers relick op Pure Niceness Records die wereldwijd gespeeld werd door meerdere sound systems.
Pad Anthony overleefde het getto van Waterhouse en de schietpartijen die zo veel andere youths wel fataal werden. Het moet een mooi weerzien zijn daarboven met zijn vriend Tenor Saw.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
