Toots and The Maytals - Got To Be Tough (Trojan Jamaica/BMG)

Maar nee dus, wij hadden geen enkele behoefte aan een nieuwe Toots, en deze 'Got To Be Tough' was misschien beter ook niet gemaakt. Toots Hibbert heeft de plaat zelf geproduceerd en ook verschillende instrumenten ingespeeld, met blijkbaar maar één doel voor ogen: de Amerikanen charmeren, zwart én wit. Daartoe verdunt hij zijn reggae met rockgitaren, soulblazers en enerverende synths. Voor zo ver je sommige tracks nog reggae kunt noemen natuurlijk. Hoeft ook niet, wij staan open voor alle goeie muziek, maar maak er dan wel iets bijzonders van.

'Drop Off Head' zet meteen de toon met zware, bijna Bad Brains-achtig rockgitaren, een dito baslijn, en Toots die er vocaal amper bovenuit komt, om van zijn koortje nog te zwijgen. "Don't let get the enemies get you down…", zingt hij, het eerste van vele clichés die hij op deze plaat rondstrooit. Het nummer wordt nog net van de ondergang gered door een funky saxofoon.

'Just Brutal' is ouderwetse soul, Otis Redding style. Toots pretendeert het over de slavernij te hebben maar komt in de onsamenhangende tekst niet verder dan voorspelbare smeekbedes: "We need more love in our heart!". Zijn stem klinkt hier nog schorder en ouder dan anders.

Tekstarmoede kenmerkt ook de titelsong, 'Got To Be Tough'. Rijmt op "When things get rough…", en vandaar: "This is a warning!". En vergeet vooral niet: "A friend in need is a friend indeed"? Lelijke synths en dominante gitaren herleiden het nummer tot gehakt stro, een soort namaakreggae.

Gelukkig volgt dan 'Freedom Train', gospelreggae op de cadans van een oude stoomtrein, over een al even oud thema in de zwarte Amerikaanse muziek. Niet dat het Toots heeft geïnspireerd tot betere lyrics: "Education is a mus'/School children have to take their bus."; mogelijk toch het beste nummer van de plaat, met dank aan het enthousiaste koortje.

'Warning Warning' herinnert een beetje aan de klassieke Toots, hoewel het reggaeritme toen toch iets soepeler klonk, minder "wit" en hoekig, en niet verstoord werd door een overdaad aan gitaar- en synth-arrangementen. 'Good thing that you call' is ronduit flauwe pop, Toots amechtig smachten.

Pas met 'Stand Accused' lijken Toots en zijn Maytals (onder wie dit keer Zak Starkey op gitaar en Sly Dunbar op drums) eindelijk de goeie flow te pakken te hebben, met die spannende opbouw en melodieuze blazers. Wel jammer van die enerverende synthlijn erdoorheen. Waarvan Toots dan wel beschuldigd wordt? "For doing the right thing, for loving the children, from the day I was born, for feeding my enemy…".

De volstrekt overbodige en onterende punkska-cover van 'Three Little Birds' zit opnieuw vol zwaar georkestreerde blazers en scheurende gitaren. Toots zingt als een dominee in een zwarte kerk en krijgt daarbij de hulp van Ziggy Marley. 'Having A Party' heeft dezelfde vibe, hetzelfde hectische ritme, een voorspelbare gitaarsolo en een prutstekst.  Afsluiter wordt 'Struggle', funky pop met een reggae twist, en een boodschap die we nu wel kennen. Dankzij Black Lives Matter eindelijk actueel maar voor doorwinterde reggaezangers én -fans mag (moet) het wat meer zijn!

Toots wordt oud en probeert met dit album aansluiting te vinden bij een nieuw (Amerikaans) publiek. Maar zo laat hij zijn oude fans wel in de kou staan.