Pura Vida onthecht zich stilaan van de reggae. Op de nieuwe plaat staat muziek die we even goed blues kunnen noemen, of americana, of Bob Dylan. Wat blijft is de unieke sound van Last Ark, voor altijd geworteld in de dub en het universum van Lee 'Scratch' Perry.
'Right Time Come' doet nog het meest aan het geluid van de Black Ark denken, de legendarische studio van de Upsetter. Het is een dub, opgenomen in één take, die niet zou misstaan op een van diens dub plate compilaties, met die hoge stemmetjes en dat bijzondere synthgeluid. Qua reggae is dit allicht de beste tune van het album. Of het moest 'Song to Bob' zijn, een ode aan Bob Marley ondersteund door de typische one drop drums van Aston Barrett Junior en de bas van zijn vader, Aston 'Family Man' Barrett. Rockgitaartje erbij, "songs of freedom and redemption" en de Puraman die herinneringen koestert aan Bobs oude vinylplaten. Classic stuff.
'Heart Of The Last Ark', de openingstrack van het album, is een wervelende dub/instrumental met galmende drums, vorstelijke blazers en een vette shuffle op toetsen. "Beatin' on the rhythm of the drum," zingt Puraman. "Jump Nyabinghi!" Op hetzelfde jagende elan gaat het verder in 'Crawling', met bas en blazers in de hoofdrol. Bregt De Boever schetst wel een sombere toekomst. Misschien wordt hij wel blind, doof of zal hij pijn lijden. "I think I'm ready to let go…", hij hoort engelen en hemelse klokken. Gelukkig kon hij nog altijd in de armen van zijn geliefde kruipen, waar alles goed is. Toch een onheilspellend nummer.
Die geliefde is Nina Vitalia (Schelfhout), en zij mag in het liefdeslied 'Les Eaux Sauvages' een paar zinnen meezingen in het Frans. "Je t'aime!" verzucht ze, over een curieuze, western-achtige riddim, meer americana dan reggae. Opnieuw heeft Puraman zelf het over de vergankelijkheid van het leven.
Die Amerikaanse invloed klinkt nog zwaarder door in 'Pretty Stranger', een liedje dat van Bob Dylan had kunnen zijn, of Stef Kamil Carlens, of Chris Rea. Zo zingt De Boever ook, als een volleerde blueszanger. Hij laat zich begeleiden door een wenende gitaar en subtiele percussie in een track die staccato opbouwt. De reggae lijkt ver weg maar de sound van Last Ark liegt niet.
Ook de drie duetten met de Braziliaanse Alessandra De Qiueiroz hebben meer gemeen met rock en blues uit de jaren '70 dan met dub of rootsreggae. 'O Sopro De Inae', een gebed voor de geesten, heeft nog een exotische twist, maar 'Find A Way Home' doet ons eerder denken aan Led Zeppelin. Of beter nog: Janis Joplin, met wie Alessandra een rauw, raspend stemgeluid deelt. Ze zingt zich hier de ziel uit het lijf, de reflectie van de bluesy gitaarriffs die Simon 'Saimn-I' Decante ten beste geeft. Van vele markten thuis, die man, dat wisten we al. 'Find A Way Home' zou een rockklassieker kunnen zijn.
'Praying For The Angels', het titelnummer, brengt ons dan weer terug naar de funky cultdisco van de onlangs overleden Hamilton Bohannon. Het is het enige echte duet op de plaat, waarin Puraman en De Quieroz elkaar mooi afwisselen. Voor 'Blessings From The Last Ark' deed De Boever een beroep op zijn vrienden van The Congos, Ashanti Roy, Watty Burnett en Kenroy Fyffe. Een feest van percussie en speciale effecten, gedragen roots blazers, archetypische Congo-samenzang en de energieke melodica van De Boever zelf. Ik zou het jammen met psalmen noemen, in een van de meest organische klinkende tracks van het album.
Puraman noemt het laatste nummer zelf afrobeat. What's in a name, maar ik hoor echo's uit de afrobeat van Fela Kuti, uit de Ethio-jazz van Mulate Astatke, en dus onvermijdelijk ook uit de jazz (toetsen!). De titel, 'Ancestor Spirit Dance', drukt perfect de vibe uit. De blazers (Mathieu Vilain en Pieter De Naegel) mogen nog eens schitteren, de percussie zet andermaal mooie accentjes en er is een heel curieuze vocale sample, een stokoude opname van De Boevers overgrootmoeder, een volkszangeres. Een beetje zoals Lee Perry destijds een stem uit een Indische musical in 'Bird In Hand' stopte.
'Praying For The Angels' is uitgebracht op dieprood, dooraderd vinyl. De hoes is opnieuw een kunstwerk van Puraman, De Schilder. Op de voorkant zien we de beide zangeressen Nina en Alessandra en de overgrootmoeder Mathilda Spruytte. Op de achterkant prachtige portretten van Familyman, Ashanti Roy, Watty Burnett en nog eens Alessandra De Quieroz. Onze collectie Pura Vida-kunst is weer wat uitgebreid, in alle opzichten.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
