R.I.P. Delroy Washington (1952-2020)

De naam Delroy Washington doet waarschijnlijk enkel bij ingewijden een belletje rinkelen, maar de man werd in de Engelse reggaescene nochtans alom gerespecteerd voor zijn tomeloze inzet voor het reggaegenre in het Verenigd Koninkrijk.

Washington werd geboren in Westmoreland in Jamaica in 1952, maar verhuisde samen met zijn ouders al naar het Verenigd Koninkrijk in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw. Zijn eerste stappen in de muziekwereld zette Delroy als lid van de band Rebel die onder contract lag bij major label CBS, maar van de sessies die de band voor het label opnam is helaas nooit wat geworden.

In 1973 verschijnt met 'Lonely Street' dan een eerste zelfgeproduceerde solosingle op het Count Shelly label, maar daarna verdwijnt Washington weer enigszins van de radar en komt aan de kost als backing vocalist. Zo is hij onder andere te horen op 'Catch A Fire' het langspelerdebuut van The Wailers voor het Island Records label van Chris Blackwell. Ook op latere platen van Bob Marley zou Delroy nog regelmatig terugkeren en ook op het debuutalbum van Aswad is zijn stem te horen.

Midden jaren zeventig wordt hij echter één van de eerste reggaeartiesten die een platencontract krijgt aangeboden van Virgin Records voor hun nieuwe Frontline Records sublabel en dat levert twee iconische albums op: 'I Sus' uit 1976 en 'Rasta' uit 1977.

Delroy Washington's muzikale output mag dan beperkt zijn gebleven, de man bleef zich zijn verdere leven actief inzetten voor de reggaescene in het Verenigd Koninkrijk. Zo richtte hij onder andere de  Federation of Reggae Music op, lag mee aan de basis van het populaire One Love Festival en was samen met de Nubian Jak Community Trust en Brent Council de drijvende kracht achter het plaatsen van een zogenaamde "blue plaque" op het huis van Dennis Brown in Harlesden in Noord-Londen.

Delroy Washington werd 68.