R.I.P. Derrick Lara (1958-2020): reggae got soul

De eerste keer dat Derrick Lara in ons gehoorveld kwam, was met de LP 'Right On Time', in 1982. Geen plaat om te kopen toen, vonden wij, ook al werden de riddims ingespeeld door het kruim van de toenmalige Jamaicaanse muziekscene, in Channel One bovendien. Maar daar kwam in die dagen veel betere muziek vandaan, en Lowell 'Tanka' Hill was ook niet de meest creatieve producer. De meeste nummers waren gemakkelijke soulcovers, de tunes die Lara zelf schreef zaten in hetzelfde register.    Zijn eerste en misschien wel grootste solohit dateert al van 1980 maar bereikte pas veel later onze contreien. Het was een cover van 'Don't Stop Till You Get Enough' (Michael Jackson), op 12inch-formaat, in een zeer herkenbare Joe Gibbs-productie en met een feestelijke toast van Trinity erachteraan. Soms klinkt dat fantastisch, soms kan ik het niet horen.   Dan liever het materiaal dat Derrick Lara in de jaren '90 opnam voor het Nederlandse label Zola & Zola. 'Driving Me Crazy', 'Poor People', 'Bad Vibes': het zijn mijn favoriete Lara-tunes, al was het maar door de keuze en de uitvoering van de riddims. In diezelfde periode werd de zanger ook opgepikt door Star Trail, dat hem koppelde aan Anthony B, Beres Hammond, Everton Blender en Capleton.   Maar Derrick Lara is toch vooral "bekend" geworden als lid van The Tamlins, een van de fijnste close harmony-groepen in de reggae. Hoewel hij er pas is bijgekomen in 1983, toen de gloriejaren van het trio al voorbij waren. The Tamlins hebben sindsdien nog wel een paar mooie albums gemaakt (mijn favoriet: 'Love Divine') maar ze toerden vooral in het retrocircuit. En als het koortje van Bunny Wailer, die The Tamlins vaak met plezier liet schitteren als support act, in de tijd dat zijn shows nog bijna drie uur duurden.   Slim Smith, Pat Kelly, Cedric Myton: dat zijn de zangers die de falsetstem (kopstem) een plaats hebben gegeven in de reggae. Met Derrick Lara is een van hun beste leerlingen gestorven.