Generations of Dub: 10 jaar Jahmbassador Hi-Fi @ De Toren (Rotselaar)

We waren blijkbaar niet alleen met die gedachte, want bij onze aankomst bleek de zaal al vol te lopen met oude bekenden. Uiteraard bracht organisator Seppe van Mbegu Music heel wat Leuvense crew met zich mee, en waren bevriende local sounds zoals Kingstep en Uhuru al vroeg aanwezig- een harde kern die sinds lang meegaat. Maar van het moment dat we uit de wagen stapten tot we de zaal binnenkwamen, waren we onafgebroken vuistjes en kussen aan het geven aan vrienden uit het hele land. De inkom en de toog werden bemand door jonge honden van soundcrews zoals Sjamanic, Agayu en Equality. In de zaal botsten we ei zo na tegen een troep strijdbroeders van uw vertrouwde online periodiek. Hartelijkheid alom, de 'Generations of Dub' waar de flyer mee uitpakte tekenden allemaal present.   Dat een jonge organisatie als deze zoveel volk weet te trekken, zegt alles over de naam die Jahmbassador de afgelopen tien jaar heeft opgebouwd. En mogelijk ook over oude recepten die uiteindelijk altijd het beste blijken te werken: goede vibes, gemotiveerde crew en bloedbanden in het hele land. "We are one blood!", is wat de ambassadeur ons later bij monde van Junior Reid wenst diets te maken.   Want objectief gezien konden de sterren beter staan om deze zaal gevuld te krijgen. Weinig promotie: amper affiches, een privé-evenement op Facebook. En een zaal die we tot heden-vooral door zijn slechte ligging- enkel halfvol hebben gezien.   De timing zat wel goed. In het versnipperde soundlandschap van vandaag vind je amper nog een weekend zonder concurrentie, behalve aan het einde van het jaar. De uitgelezen gelegenheid om de batterijen op te laden met positieve energie, en in goed gezelschap het decennium in schoonheid af te sluiten. De mond-aan-mondreclame heeft zijn werk goed gedaan. Of was het de roep van Jah die je niet kan negeren?   Als de ambassadeur speelt, kom je niet voor een avondje knikkebollen of een rondje schuren tegen een baskast. Je komt voor muziek met een boodschap, zoals je die nergens anders hoort. Al enkele jaren zien we de jonge generatie bijna altijd met het gezicht naar de speakertorens staan, maar hier rustten alle blikken op de selector. Het publiek maakte een halve cirkels tussen de vier torens en sloot de rangen. Wanneer ik voor een video wat b-roll wilde filmen van dansende voeten en de donkere vloer even moest oplichten met een spotje, kwam een meisje me al snel terechtwijzen. "Houd het donker!", zei ze: "Je kan beter een beeld bewaren in je hoofd.". Sorry als ik met mijn ogen heb gerold sista, de dag erna begreep ik wat je bedoelde.    De geheime kracht van Jahmbassador Hi-Fi is de rolverdeling. Fayaman, het tweede lid van Jahmbassador dat meer op de achtergrond blijft, vertelde me afgelopen zomer dat ze daar bij de start van de sound system lang over hebben gediscussieerd. Jonge sound crews lijden vaak aan een overdosis enthousiasme, waardoor elk lid platen wil draaien en de sound niet met één stem kan spreken. Voor Fayaman was het van het begin duidelijk dat zijn bloedsbroeder de enige soundman moest zijn. Kaya is een selector die op zijn best is als hij de avond voor zichzelf heeft, pas dan komt zijn verhaal volledig tot zijn recht. Tijdens de warm-up zal je hem nooit zien uitpakken met obscure rariteiten. Het is veel belangrijker voor hem om de muziek te laten klinken zoals hij het wil. De reis van Jahmbassador begon tien jaar geleden niet voor niets met het uittekenen van een eigen ontwerp voor een preamp. Wie terugkeert van een Jahmbassador sessie begint niet te jagen op de nieuwe tunes die hij gehoord heeft, maar beseft dat hij niet goed geluisterd heeft naar de platen die al in zijn kast stonden. Prince Allah's 'Their Reward', 'Mad Experience' van Anthony Madden, of Johnny Clarke's 'Every Man Wanna Be Rich': niets dat je niet gemakkelijk voor een klein prijsje kan vinden. Sommige van deze nummers keren al jaren terug in zijn selectie, en toch gaan ze niet vervelen. Dat valt ook op als er wordt overgeschakeld op new roots en er nineties classics passeren zoals Cocoa Tea's 'Legalize The Herb', 'I Burn' van Bushman of Luciano's 'One In A Billion'. Door deze brullende analoge versterkers geeft zelfs een classic tune van dertien-in-een-dozijn onverwacht zijn ware kracht prijs.   Opvallend dat er de hele avond enkel met een turntable wordt gedraaid, ook als Kaya begint met het gedeelte dubplates van de avond. Voor elke sessie laat hij zijn digitale dubs op vinyl cutten bij de studio van dubplate.be. Dub op een plate, simpel toch? Wie heeft er dan nog CD's nodig? Vanaf één uur weerklinken enkel nog exclusieve eigen producties uit de Jah Embassy studio en samenwerkingen met of dubplates van bevriende producers zoals Roots Hi Tek of Kingstep. Ook al vertrok Kaya ooit bij Ionyouth, in de studio zijn ze wel nog een team: Kaya bespeelt de basgitaar en Jan Goyens geeft met de drums de maat aan. Ons favoriete moment van de avond is ongetwijfeld wanneer de Gentse zangeres MariJah, bekend van O Bain Marie, de mic grijpt. Er wordt op vingers gefloten wanneer ze 'Ego' aanheft, de nieuwe release op Jah Embassy Records. Maar het dak gaat er pas echt goed af als Kaya de plaat omdraait voor 'Humble Rock', de melodica cut van oude vriend Irie Ilodica.   "Remember him!", bezweert de soundman ons, maar dat bleek niet nodig. Exact één jaar en tien dagen sinds hij ons verlaten heeft, vulde Ilodica elk open hart met vuur. MariJah nam over met het nummer 'Layered Masks', een eerbetoon aan haar betreurde vriend. Hoewel het voor zangers nooit makkelijk is om een brullende sound te overstemmen, flowt de engelenstem van MariJah wonderwel over militante riddims van Jah Embassy. In de vroege uurtjes zong ze nog de nummers 'Money World' en 'Mental Slavery'.    Het dwingt respect af hoe Jahmbassador in tien jaar zijn eigen weg gebaand heeft, en daarbij altijd consequent is gebleven. Hoe hij weigert andere acts op zijn sound te laten spelen, ook als hem dat meer gigs zou opleveren. Ooit was de invloed van zijn voorbeeld Jah Shaka duidelijk zichtbaar, maar Kaya heeft zijn blik naar binnen gericht om zelf muziek te kunnen maken. 'Ego' is wat mij betreft de release van 2019, de kroon op jaren van hard werken in de studio en zoeken naar een eigen stem. We hopen dat er nog veel zulke releases zullen volgen.

Een grote dosis volhardenheid maar vooral een uitstekend oor voor muziek en hoe die moet klinken, heeft zijn vruchten afgeworpen. De eigenheid van Jahmbassador brengt hem op eenzame hoogte onder Belgische sounds – weinig anderen hebben zo'n sterke identiteit en duidelijk herkenbaar geluid. We wensen de ambassadeur nog vele jaren. Day and night, night and day: it haffi play, it haffi play.