Jamaican Jazz Orchestra schittert in De Centrale

Ik was eerlijk gezegd niet van plan om iets te schrijven over dit concert. We hebben op deze plaats al vaker de lof gezongen van Jamaican Jazz Orchestra, en we willen niet in herhaling vallen. Maar dan brengt de groep van Wouter 'Wowie' Rosseel – de Belgische Ernest Ranglin – weer een uitstekend nieuw album uit, 'Rainwalk', en presenteren de muzikanten dat met zoveel vakmanschap en spelplezier, dat we die ervaring toch opnieuw willen delen.

"Jamaican": dat is en blijft natuurlijk het belangrijkste kenmerk van de muziek. Niet zozeer ska, het ritme van het beste Jamaicaanse jazzorkest ooit, The Skatalites, dan wel energieke rocksteady en early reggae. Rosseel puurt er zijn eigen rauwe chops en ritmes uit, die even fel als verrassend afsteken tegen zijn subtiele solo's. Jamaicaans is zeker ook de dub die JJO creëert, niet zomaar drum & bass maar een levendig klanktapijt, met kleine maar fijne interrupties op toetsen, blazers en gitaar. 'Scorcher' (uit het nieuwe album) was in De Centrale een ware trip outer space.

En daarmee komen we bij de "Jazz" uit de naam. JJO bestaat uit acht excellente muzikanten die niet alleen indruk maken met hun virtuoze solo's. In 'Rainwalk' brachten ze nyahbinghi (virtuoze drumpartij!) samen met Ethiojazz. 'Acid' staat niet op plaat maar klonk wel zo. We hoorden funk en Afro-jazz, veel wilder en nadrukkelijk dan op de platen. In de studio maakt JJO superieure loungemuziek, live mag het allemaal wat steviger, en feestelijker. En psychedelischer, met dank aan de rare riedeltjes en special effects op toetsen.

Het "Orchestra" had dit keer Helena Casella meegebracht als gastzangeres. Zij zong haar dromerige bijdrage op het nieuwe album, 'Morning Girl', en zowaar 'Ernie' van Fat Freddy's Drop. Mooie stem heeft Helena, en net daarom mag ze ook best wat meer zelfvertrouwen krijgen op het podium. Maar dat heb je natuurlijk met gelegenheidsacts en gastnummers: je krijgt zelden de kans om samen echt iets op te bouwen. En JJO blijft tot nader order een groep die hoofdzakelijk instrumentale muziek maakt, zonder echte frontman of -vrouw.

Er zijn niet zoveel bands die daarmee weg komen, ook niet buiten de reggae, maar Jamaican Jazz Orchestra is op zijn best zonder zanger of zangeres, met veel ruimte voor muzikale hoogstandjes en bezwerende vibes. Als ze volgende keer nog beter zijn, zult u het op deze plaats kunnen lezen.