Kingstep Sound speelt voor het optreden een thuismatch in de bar en we herkennen nog net een flard van 'Ego' (Jahmbassador feat. MarieJah) wanneer we Het Depot binnenkomen. Het bleek zeker niet de grote massa te zijn die naar Leuven afzakte voor dit concert, maar met een gehalveerde zaal waarbij het zitgedeelte afgesloten werd, voelde het toch nog gezellig vol aan. De overvloed aan concerten in oktober, met de dag voordien nog Clinton Fearon in de Brusselse VK, verklaart overigens vast de iets bescheidenere opkomst voor dit concert.
Diegenen die wel aanwezig waren genoten in ieder geval van een uitstekende show waarin het ouder werk en enkele voorsmaakjes van het in februari 2020 te verschijnen album naadloos in elkaar overvloeiden. Nochtans was Jah9's vaste backingband,
The Dub Treatment, in vergelijking met vorige concerten, nog meer teruggebracht tot zijn essentie: bas, drum en keys. Het is altijd even bang afwachten wanneer er maar drie muzikanten op het podium staan, maar die vrees bleek al snel ongegrond. Samen met de veelzijdige stem van
Jah9 slaagden ze er in een verrassend volle sound neer te zetten. Al moeten we toegeven dat het gebruik van een backing track hier vast ook een aandeel in had.
Openen deed Jah9 met het onvermijdelijke 'Revolution Lullaby (Showers Of Blessing)', een nummer dat zijn oorsprong kent in de Maria-Aalterse Lost Ark Studio van Bregt de Boever waar overigens ook een deel van het nog te verschijnen album opgenomen zou zijn. Na één van die nieuwe nummers volgde met 'Hardcore', 'New Name', 'Humble Mi' en 'Preacher Man' een eerste salvo aan hits van Jah 9's debuutalbum ('New Name') en opvolger '9'. Stuk voor stuk nummers met een duidelijke boodschap die begeleid door dubachtige arrangementen de zaal ingestuurd werd. Een boodschap die overigens ook tussen de nummers bleef weerklinken.
Meer dan ooit zagen we een zelfverzekerde vrouw op het podium staan die duidelijk maakte dat ze hier niet enkel was om de mensen te entertainen maar ook om het aanwezige publiek te doen nadenken. Een vrouw die kracht en wijsheid uitstraalt maar tegelijkertijd heel bescheiden was over haar rol als artieste. Zo kregen de aanwezigen onder andere een les in wat échte liefde is (en wat het vooral niet hoort te zijn), werd er voedingsadvies gegeven ("Make sure to eat your fruits and vegetables!") en werd er tegelijkertijd hard uitgehaald naar alle gruwelijke daden die in de naam van religies gepleegd worden. Net zoals Norman Grant (Twinkle Brothers) bij elke doortocht in België de gelegenheid aangrijpt om ons te herinneren aan het donkere koloniale verleden, verwees ook Jah9 enkele keren naar de rol van ons land in Congo. Dat deed ze met de woorden: "We forgive but don't forget!", wanneer 'Legitimate' ingezet werd, maar nog meer wanneer ze de verrassende cover van 'Bloody City' (Dennis Brown) op ons los liet. Een nummer dat drijft op een diepe baslijn die in Het Depot naadloos uit de basgitaar van Jah D(avid) rolde. Een man die we eerder al (Reggae Geel 2015) aan het werk zagen met zijn Zion I Kings die toen fungeerde als backing band voor Pressure Busspipe en die daarnaast in zijn rol als producer (Zion High Productions) verantwoordelijk is voor albums van onder andere Ziggi Recado, Glen Washington, Yami Bolo, Midnite en Akae Beka en recent ook nog 'Not Another Word' van Protoje, Lila Iké en Agent Sasco producete.
Wanneer Jah9 een tweede nummer van het nog uit te komen album de zaal instuurt, valt het ons op dat er behoorlijk wat soulinvloeden in dat recente materiaal geslopen zijn. Als ze ons vervolgens verrast met een heerlijk fris klinkende rap kunnen we niet anders dan even aan Lauryn Hill te denken. Het mag dan ook duidelijk zijn dat we nu al uitkijken naar dat nieuwe album waarvan we, bij wijze van eerste bisnummer, nog een allerlaatste voorsmaakje te horen kregen. Vooraleer het zover was, volgden er echter nog enkele "oudere" hits.
Een speech over de geneeskrachtige werking van herbs als tijm, rozemarijn en uiteraard dat ene, zeer veelzijdige kruid, leidde onvermijdelijk tot 'The Marijuana'. Van Jah9's favoriete kruid naar haar favoriete fruit ('Avocado') was vervolgens maar een kleine stap. En in het vorig jaar uitgebrachte 'Love Has Found I' (een Clive Hunt productie) herkennen we opnieuw de soulvibe van de recentere nummers die ze eerder op de avond al bracht. De tegenstelling met het daaropvolgende 'Unafraid' kon nauwelijks groter zijn. Gedreven door een gestripte versie van de onsterfelijke riddim van The Gladiators hun 'Can't Stop Righteousness' (dat een plaatsje heeft in de top tien aller tijden van ondergetekende) brengt Jah9 haar meest strijdvaardige en rauwe nummer van de avond. "This is warfare!"
Met haar, op 'New Name' na, grootste hit 'Steamers A Bubble' wordt de set in schoonheid afgesloten. Het laatste voorsmaakje van het nieuwe album en 'Heaven (Ready Fi Di Feeling)' die daarna als bis gespeeld worden maken het nog mooier, maar wij waren ondertussen al lang overtuigd. Deze Jah9 klinkt beter dan ooit tevoren!
Foto's: © Peter Verwimp
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
