Clinton Fearon @ VK: In search of self-liberation

Clinton Fearon viert dit jaar zijn vijftigjarig jubileum in de muziekindustrie. De 69-jarige singer-songwriter is al sinds zijn 19e op professioneel niveau muziek aan het maken; uiteraard als zanger en bassist bij de mythische Gladiators. Dit combineerde hij met werk als studiomuzikant voor Coxsone Dodd's Studio One en Lee 'Scratch' Perry's Black Ark. In 1987 verliet hij Jamaica voor Seattle in de Verenigde Staten. Nadat hij daar eerst de groep The Defenders vormde, ontstond daarna The Boogie Brown Band in 1994. Die bestaat uit een combinatie van jazz en reggae muzikanten uit de lokale muziekscene van Seattle. Zelf zegt hij over deze band: "Boogie Brown is a character born in the imaginary world of Clinton Fearon. A brain child, a free spirit with a distinctive beautiful smile.". Ondertussen heeft de man al 11 solo albums op zijn naam staan, waarvan 8 samen met The Boogie Brown Band. Zoals hij zich deze week in de VK presenteerde mag het duidelijk zijn dat Clinton Fearon nog niet aan stoppen denkt, en daar ben ik oh zo gelukkig mee. Hij was enorm energiek, zichtbaar aan het genieten.

Wat meteen opviel toen de band de zaal betrad was de atypische bezetting: naast de drum en de bas telde ik drie gitaristen (Fearon inbegrepen). Dit had ook zijn invloed in de kwaliteit van de muziek. De sfeer was, naast lang uitgesponnen dub, heel erg jazzy. Maar uit een combinatie van jazz en dub kan de meest meeslepende muziek ontstaan.

Openen deed de grootmeester met 'Can't Stop Us', meteen gevolgd door het prachtige 'Brother Music'. De elektrische gitaren en rollende bas voerden me al meteen naar de hoogste hoogtes.

Na bijna elk nummer ontstond er een gesprek tussen Fearon en het publiek; echt mooi om meemaken. Hij speechte over: "The need and the search of self-liberation…". "You are my hero!", riep iemand uit de massa, maar Clinton Fearon keerde de woorden om: niet hij, maar wij waren de helden.

Met 'Technology' kregen we niet alleen een eerste track uit zijn nieuwe album 'History Say', maar meteen het openingsnummer. Volgens mij is dit de eerste keer dat een reggae artiest een "#" in de lyrics plaatst. Het was een grappig moment om deze levende legende "#doyouunderstand" te horen zingen. Het krachtige 'History Say' volgde meteen (let op de tekst: "President Blablablabla butter/sugarmouth say: vote for me and I will make your life great again!". Say what Donald?!).

Daarna kwam dochter Sherine haar vader vervoegen op het podium voor 'Gimme Some'; ontroerend om deze twee samen te zien.

Ik herkende nog 'Why Worry', voorafgaand speechte Fearon heel existentieel: "I said to myself: why worry? But I still worry…", waarna hij de openingstonen inzette. Even later sprong er een snaar van zijn gitaar, waarna we 'A Little A This' uit zijn 'Mystic Whisper' album kregen voorgeschoteld.

Clinton Fearon speelde gitaar, bas en percussie door elkaar, een geweldige combinatie die maakte dat het optreden bleef boeien zonder een moment van verveling. Letterlijk iedereen werd vervuld van vreugde. Tussen de nummers waren er momenten van minutenlange dub die het optreden verhieven naar een bredere spirituele dimensie waarbij alle lichamen en geesten in elkaar overvloeiden tot één geheel.

Volgden nog 'On The Other Side' en 'Chatty Mouth'; beide origineel van zijn periode bij The Gladiators; het geweldige 'Richman Poorman' en, als afsluiter, 'I'm Not Crying'.

Clinton Fearon is een van die levende legendes die zichzelf hebben heruitgevonden. De nummers uit zijn periode bij The Gladiators klonken volledig anders, bijna onherkenbaar, maar dat is niet erg, in dit geval is dat net erg bijzonder. Als publiek verlang je vaak niets anders dan je favoriete hits nog eens live te horen, maar bij Fearon zie je een andere artiest met een volledig getransformeerde sound, een sound rijker dan ooit. Clinton Fearon is een kunstenaar die in het nu leeft met een open blik naar de toekomst, geen kunstenaar die zijn eigen verleden covert.