"Als je in Kingston bent, moet je zeker langskomen.", dat waren we natuurlijk ook van plan toen we eerder dit jaar door Jamaica reisden. Niet alleen omdat we Tina nu al zo lang kennen maar ook omdat we benieuwd waren naar de activiteiten van We Are The Heroes, de "official charity" (officiële liefdadigheidsorganisatie) die ze drie jaar geleden kon opzetten met geld van het Sociaal Fonds van Reggae Geel. "Zonder die financiële steun en enkele individuele sponsors zou ik dit nooit kunnen doen," zegt ze: "Met een speciale big up aan Slongs, voor de introductie en het engagement."
Goed, wij waren dus in Kingston. Vroeger woonden Tina en haar dochtertje Jahmie in Spanish Town, aan de westkant van de hoofdstad. Het was, vanuit het ons vertrouwde Prestige-hotel, niet bepaald een aangename rit in die richting. Brede, drukke straten geflankeerd door kantoren, bedrijven en shopping courts. De Jamaicaanse versie van onze Boomsesteenweg en andere door de commercie gedomineerde uitvalswegen. Waar Golden Spring precies ligt, weten we niet precies. We vertrouwen onze vriend en chauffeur Commander en we gaan ervan uit dat het om een buurt van Kingston gaat die we nog niet kennen. Maar na een twintigtal minuten keren en wenden door woonwijken, Commanders manier om de alomtegenwoordige files te vermijden, laten we de bewoning geleidelijk achter ons. Ik herken de oude, kronkelende baan. Tot voor de komst van de snelweg was dit de belangrijkste verbindingsweg tussen Kingston en het noorden van het eiland. We passeren Stony Hill, verder door de heuvelachtige uitlopers van de Blue Mountains. Straatverkopers bieden als vanouds kokosnoten aan, suikerriet, guineps, nootjes, bananen… Kingston lijkt plots heel ver weg.
Golden Spring ziet er op het eerste gezicht niet anders uit dan de meeste andere "communities" (gemeentes) waar we in de loop der jaren doorheen gereden zijn. Ja, iets bekender misschien, omdat we hier al zo vaak gepasseerd zijn, in beide richtingen. Maar dit keer verlaten we de hoofdweg op zoek naar de straat waar Tina woont. We hoeven het maar één keer te vragen, aan het bushokje. The white woman? Hier rechtdoor.
Het is een straat met typische laagbouwwoningen. Verderop doemen mooiere, grotere huizen op, met meer land eromheen. Tina en Jahmie wonen in een huis met twee kamers en een keuken. De omringende tuin heeft Tina zelf helemaal vrijgemaakt, de jungle ingedamd, meer ruimte gecreëerd, een moestuin aangelegd. En plaats gemaakt voor de jeugdwerking van We Are The Heroes.
"Ons belangrijkste doel is om de kinderen wakker te maken. We proberen dat op verschillende manieren te bereiken. In de scholen en hier met onze jeugdwerking. De kinderen uit de buurt kunnen daar gratis aan meedoen. We hebben speelgoed en knutselgerief voor de jongste kinderen, en art class voor oudere. De oudste kinderen, dertien, veertien jaar, werken intussen al mee om die activiteiten te organiseren."
Tina neemt ons mee naar de buurvrouw, Mrs. Taylor, een gepensioneerde lerares die op haar hoge leeftijd nog sprankelt van humor en levenslust. Ook in haar tuin mogen de kinderen in het weekend komen spelen en leren.
"Ik krijg stilaan de hele buurt mee," zegt Tina: "De buren aan de andere kant hebben een kleine cottage ter beschikking gesteld als atelier. En we breiden onze werking uit naar agriculturele projecten. Aan de overkant van de straat hebben we een brede braakliggende berm opgekuist en beplant. Dat is nu een perkje met boompjes en kleurige decoraties. De overburen hebben ook het stuk achter het muurtje vrijgegeven, zodat er nu een echt parkje ontstaat. Met de hulp van de tuinman hebben we een pad aangelegd."
Het lijkt allemaal heel kleinschalig maar dat is net de kracht van We Are The Heroes. In onze eigen omgeving kunnen we allemaal helden zijn. En het voorbeeld van Tina inspireert. Andere omwonenden bieden zich spontaan aan om mee te helpen. De buurtwerking valt niet stil als Onesty weer eens op tournee gaat met Black Uhuru.
Vraagje tussendoor: welke andere Belgische artiest zou al zo vaak hebben opgetreden in de Verenigde Staten als "onze" Onesty?
Tina is vast van plan om met We Are The Heroes ook in andere buurten en gemeenschappen de hearts and minds van de mensen te veroveren. In samenwerking met Mama Matreya wil ze de komende jaren zelfs internationale uitwisselingsprojecten opzetten voor Jamaicaanse en Europese kinderen: "We Are The Heroes is niet de zoveelste charity die niks doet met het geld. Ik wilde eerst laten zien dat we goed bezig zijn, en nu kunnen we stilaan uitbreiden. Mag ik trouwens van deze gelegenheid gebruik maken om een oproep te doen? Er moet hier nog een muur beschilderd worden, artistiek bedoel ik. Wie dat hier komt doen, krijgt een week kost en inwoon. En dat geldt ook als je ons komt helpen met de bouw van een opnamestudio en een sound system. Kandidaten kunnen zich melden via Facebook."
Hoe druk ze het ook heeft met We Are The Heroes, Onesty blijft tijd en liefde investeren in haar muzikale carrière. "Give it all I got/Ready or not/This is my life…", zingt ze in haar nieuwste nummer: "As long as I'm here, proceeding without fear!"
Trots op haar, every time.
Doneren kan via de link bij dit interview. Er is ook een Belgisch rekeningnummer.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
