Geen grotere fan van Linval Thompson dan uw dienaar. Of het moest mijn reggaecompagnon van weleer zijn die na een slopende dag toch nog de kracht vond om naar Eeklo te rijden. We hadden toen, veertig jaar geleden, nog maar een paar tientallen reggaeplaten, en in die kleine collectie was Linval Thompson prominent aanwezig, als zanger maar ook als producer. Mijn eerste reggaeplaat tout court was 'Negrea Love Dub', The Revolutionaries produced by… Veel meer dan Bob Marley of Dennis Brown was Linval onze favoriete artiest, en we zongen bijna alle nummers vlekkeloos mee.
In het Heldenpark bleek donderdagavond hoe na die muziek ons nog altijd aan het hart ligt. Vergeten waren die vier decennia van volwassen leven, wij voelden ons opnieuw jong en sterk.
Helemaal vooraan gaan staan, twee uur geskankt, en bij elke tune blikken van herkenning en enthousiasme uitgewisseld: heerlijk om dat nog eens te kunnen ervaren met iemand die je al zo lang kent.
Waren wij daarom blind voor de vele schoonheidsvlekjes in het concert? Zeker niet. Asham had niet kunnen repeteren met Thompson en die weigerde ondanks de afspraken om de setlist na te leven. Dat resulteerde in bruuske breaks en lichte verwarring op het podium. In de tweede helft van de show verdween de zanger een paar keer van het podium (spliff break?) en speelde Asham in afwachting een instrumental. Thompson leek zijn eigen nummers soms ook niet te herkennen en informeerde zelfs tijdens de intro naar de titels bij een van de muzikanten. Op zijn aandringen hernam Asham een half uur na de eerste keer ook 'Cool Down Your Temper'. Het moment waarop je elkaar aankijkt en denkt: dit hadden we toch al gehad? Dat was natuurlijk allemaal niet bevorderlijk voor de sfeer op het podium, maar het leverde gelukkig ook een paar grappige momenten op. "Alzheimer!", riep iemand toen Thompson voor de zoveelste keer een respons vroeg op: "Roots Rock…" (juiste antwoord: reggae).
En toch in de wolken dus. In de eerste plaats door de stroom van hits die Linval Thompson op zijn repertoire heeft. 'Jah Jah The Conqueror', 'Big Big Girl', 'Can't Stop Natty Dread Again' (Real Rock uptempo riddim), 'Inna Di Hills' (opnieuw onder de aandacht gebracht door Nazamba), 'Jah Jah Dreader Than Dread', 'Mr. Boss Man', 'Train To Zion', 'Don't Trouble Trouble'… het zijn stuk voor stuk grote klassiekers uit de reggae, of toch in mijn reggaeverzameling. Meestal met heldere, sociaal confronterende boodschappen, die Thompson extra in de verf zette door ze ergens in de dub nog eens a capella te herhalen. "If the rich man don't try to help the poor man, blood gonna run like River Jordan!" (uit 'Blood Gonna Run'). Hij wou er zeker van zijn dat we die lyrics goed meekregen. En dan weer verder met de dub, zoals in de vroege gloriedagen van die discipline.
Niet zomaar dub natuurlijk. Geen band die de rub-a-dub style van de vroege jaren '80 zo goed beheerst als Asham, zelfs niet internationaal. En ook de flying cymbal stijl wat dat betreft, toen de drums nog wat meer mochten zweven en de one drops nog niet zo scherp moesten zijn. Misschien had er wel meer ingezeten, als Thompson zich niet zo balorig had gedragen en Asham het voorbereide werk beter had kunnen uitvoeren. De twee blazers zouden bijvoorbeeld veel beter uit de verf zijn gekomen. Maar het was op zich ook best spannend om te zien hoe de zanger de band probeerde te dirigeren, en hoe Asham zich tot op een bepaalde hoogte liet dirigeren.
Nee, dit was geen perfecte, afgelikte show maar sinds wanneer verwachten we dat in de reggae? Op het zangwerk van Linval Thompson viel trouwens niks af te dingen. Zijn stem uit duizenden heeft de tand des tijds goed doorstaan, "Really and truly!", zoals hij een paar tientallen keren zong. Het zinnetje dat hij het vaakst herhaalde, tot enkele minuten voor het einde, was: "Are you ready?". Ja, verdomme, we zijn er klaar voor, al twee uur.
Zijn grootste hit had Thompson voorspelbaar bewaard voor het einde, en het was ook een schitterend orgelpunt van 25 jaar Helden in het Park. 'I Love Marijuana' klonk het over Eeklo, en dat cannabis hier in België dringend moet gelegaliseerd worden. Mooie afscheidswoorden voor een evenement waar we de voorbije kwarteeuw geheel gratis tal van zalige concerten hebben meegemaakt.
Foto's: © Dries Talloen
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
