Vrijdag
Vrijdag stond voor uw reporter volledig in het teken van het twintigjarige bestaan van
Ionyouth, onze Belgische sound system trots. We hoopten dat de formule van één sound op vrijdag (zoals in
2018 met Jah Tubby's) doorgetrokken zou worden, dat hebben deze Limburgse pioniers na twee decennia koppig timmeren aan de weg wel verdiend. Het pakte anders uit. Elke Belgische soundman neemt zijn hoed af als hij Ionyouth passeert, maar bij buitenstaanders doet hun naam niet altijd een belletje rinkelen. Dat ligt in de eerste plaats aan hun eigen bescheidenheid: niemand zo rustig en humble als Jan, Kasper en Karel, de enige overgebleven kernleden. Of er veel selectors zijn met diepere boxen dan
Jan Goyens is een andere zaak: connaisseurs van deep roots weten dat ze bij hem aan het juiste adres zijn. Ondergetekende kan op een Ionyouth sessie nog steeds urenlang met open mond staan luisteren en zich verbazen over het aantal tunes dat we nooit eerder hebben gehoord. Die obscure selectie is tegelijk de sterkte en de zwakte van het merk Ionyouth. Zij blinken net uit in sets waarin ze zeldzame rootsparels opdiepen en met diepe steppers het publiek opheffen tot spirituele meditatie. Dat is echter ver verwijderd van de typische doefdoefdub die de jonge massive vandaag wil horen, wat blijkt uit hun eerder schaarse bookings. Om dan vier (!) andere namen te moeten hosten op één avond en zelf slechts 150 minuten speeltijd te krijgen, vinden we deze veteranen onwaardig. Wij hadden ons dus voor niets verlekkerd op een zevengangen rootsmenu à la carte, en moesten ons roodgeelgroen serviette en wijdzittende broek teleurgesteld weer opbergen. Maar niet getreurd, er stonden twaalf scoops klaar en deze grondleggers zouden ze laten grommen met die typische brul waar we al zo lang verliefd op zijn.
Van alle artiesten was
Keety Roots, die sinds jaar en dag een sterke link heeft met Ionyouth, hier het beste gecast. Door onze late aankomst op de wei moeten we ons helaas baseren op de bevindingen van anderen, maar we hoorden enkel positieve reacties. Naar de set van
Pablo Gad werd reikhalzend uitgekeken, maar de geluidsmix leek nergens naar: een oud zeer bij showcases van zangers op sound systems. Vooraan in de front stage leek alles in balans, maar achteraan kwam Pablo's stem amper boven de bassen uit. In het publiek bedacht men het totaalgeluid zelfs met adjectieven als "schaamtelijk": best jammer als je weet dat zoiets met wat voorbereiding perfect vermeden kan worden. In de 18" Corner was de geluidskwaliteit de laatste jaren altijd onberispelijk, terugkerende kinderziektes als deze begroet je dan ook als een familielid waarvan je hoopte dat het al lang dood en begraven was. Voor wie zich niet profileert als hosting sound is het niet altijd evident om elke act perfect te laten klinken, en in die zin was dit een spijtige miscast. Als men de zanger rechtstreeks op de preamp had aangesloten, was dit een ander verhaal geweest. Pablo Gad gaf er na een collectief meegezongen 'Hard Times' de brui aan, iets sneller dan verwacht. Povere geluidsmix of niet, toch bleef het een groot genoegen om hem in levenden lijve de hits ('Hard Times', 'Bloodsuckers', 'Sad Mistakes', 'Gun Fever', 'Oh Jah'…) aan elkaar te horen rijgen. En met een volledig nieuw nummer bewees de man dat hij niet enkel op die klassiekers wil blijven teren.
Tijd voor de tweede set van Ionyouth, en ook al hadden we ons satijnen serviette moeten thuislaten, toch schoven we met een eenvoudig papieren exemplaar (af en toe gewoon doen kan geen kwaad) en grote goesting aan voor deze rootsdis par excellence. MC's
Missing Link en
Juli Jupter maakten op hun paasbest hun opwachting bij de mic, en we waren vertrokken voor een heerlijk anderhalf uur Ionyouth classics. Anthems als 'Gather My Children' van Aqua Levi, 'Babylon Is A Trap' van Dub Judah, 'Don't Give Up' van Jah Shaka en een zinderende Keety Roots dubplate passeerden de revue. Voetjes van de grond als Jan een digitale recut oplegt van Dennis Brown's 'Here I Come', met mic duties van Missing Link en de overtuigende Braziliaanse zangeres
Tai. Top vibe rond de control tower met veel oude en nieuwe Ionyouth crew aanwezig, hartverwarmend om oudgediende en upfull sister
Tinne Grolus even aan de mic te zien.
Jahmbassador, ook een oude strijdmakker, kwam supporteren en had iets bijzonders meegebracht: een Jah Embassy dubplate met vocals van de Gentse zangeres Marijah, aka Marie Bogaert van O Bain Marie. "Ego ego ego ego ego, let go of your ego": wat een bezwerend nummer! Wat Marie brengt is topniveau en schreeuwt er om gereleased te worden. We hebben alvast weet van een aankomende release op het Youths & Truths label, en hopelijk zitten er nog meer samenwerkingen als deze in de pijplijn. Als je van de duivel spreekt: Youths & Truths-MC
Rudy Roots dook op in de coulissen en bereed samen met Missing Link de riddims als een volleerde jockey. Dit feestje had voor ons minstens dubbel zo lang mogen duren. Gwaan Ionyouth en don't give up the fight! Om met hun inspirator Jah Shaka te spreken.
Het persoonlijke highlight van deze avond vonden we echter buiten de 18" Corner, bij de Tallawah stage waar de harmonieën van
The Tennors het publiek meevoerden in een zalige trip down memory lane. Heel wat anders dan
Kibir La Amlak, die bij onze terugkeer live stond te mixen met
Messenger 'Dougie Ranking' Douglas aan zijn zij. Enigszins een stijlbreuk met de diepe rootsvibes van Ionyouth, maar deze upliftment steppers kregen het publiek stevig aan het dansen, dankzij een spittende Dougie Ranking die de motor draaiende hield. Het brugje was gemaakt naar de vettige industriële steppers van
King Earthquake, al hadden wij hier liever Ionyouth zien afsluiten. Hoezeer we ook fans zijn van
Errol 'lightning and thunder' Arawak, je merkte dat het publiek zat te wachten op een basorgie zoals die in 2016, op de indrukwekkende stacks van host Blackboard Jungle. En hoewel wij op het geluid absoluut niets aan te merken hadden en er meer dan genoeg power te horen was, bleef Errol preken dat het luider moest. Boodschap aan Errol: stop de soundman uit te dagen. Als je de engineer aanspoort is dat één keer grappig, na drie keer is het gewoon boertig. "Back in our day we didn't worship speakerbox, we worshipped the father!", maande hij de boksknuffelaars aan zich richting selector te draaien. Waarom dan zeuren om meer volume als het toch om de boodschap draait? Wij stonden zoals bij elke Earthquake set geregeld met de handjes in de lucht, maar de man sprong van de hak op de tak en zijn preken haalden de vaart uit de set. Het kon de aanwezige bassjunks niet deren en tot de laatste seconde sprong de massive hevig op en neer. Mooi einde van een vrijdag met heel wat schoonheidsfoutjes, die je niet meteen verwacht op een podium met dit hoge niveau. Laten we het er op houden dat niet elke sound een discobar is, en je niet altijd kan voorspellen of artiest en sound muzikaal een goede match zijn. Afgaand op het soort frequenties en stijl hadden Mighty Massa en King Earthquake misschien beter van dag kunnen wisselen. Hoewel ook wij vinden dat de ruggen en niet de gezichten naar de stacks gedraaid moeten zijn, zeggen we geen nee tegen een plonsje in een basoceaan. Met Earthquake op de set van King Shiloh waren we waarschijnlijk bijna verdronken.
Zaterdag
Op zaterdagmiddag stelde iedereen zich dezelfde vraag: zou host soundsystem voor de dag
King Shiloh deze keer (remember 2014) op tijd zijn om onze landgenoten van Dub-Up met de nodige power te laten starten? Gelukkig waren de Amsterdammers dit jaar wel op de afspraak, en de jongens van
Dub-Up Hi Fi vielen meteen met de deur in huis. Je kan al even niet meer rond deze sound system crew van de derde generatie heen, hun plaats als opener hadden ze dan ook dubbel en dik verdiend. Oerdegelijke set van selector
Jah Frequency en sterk werk aan de mic met
Little Lion en saxofonist
Brassman. Jah Frequency speelde kersverse dubs van goede vriend en Belgisch dub powerhouse Unlisted Fanatic, met de Moonshine Horns en Linval Thompson. Het Dub-Up label blijft aan hoge snelheid Belgische muziek de vinylmarkt opgooien, waarvoor hulde. Zo kregen we nu al een voorsmaakje van opkomende release 'High Meditiation' van Kenny Knotts, waarvoor producer Crucial Alphonso de riddim van zijn 'I And I A Warrior' herbouwde en verbeterde. Prachtig om deze Belgische monster dubplate zo te zien uitgroeien tot een volwaardige release. Wij willen meer nieuwe Crucial Alphonso tunes! Kan iemand die man een weekje tijd in de studio cadeau doen? Fire!
King Shiloh nam over voor de eerste van maar liefst vijf sets. Daarbij vielen drie dingen op: hoe knap de drie stacks van Shiloh gebouwd en tot in de puntjes afgewerkt waren; hoe vol en kristalhelder de soundsystem klonk, met lekker veel ruimte in de low ends; en hoe Shiloh het nog steeds niet verleerd heeft shilohkes te doen. Voor de leken: een shilohke doen betekent dat je een verdwijntruc doet met tien decibels zodra je niet zelf aan het spelen bent. Jammer dat het niet alle acts gegund werd op full power te spelen: we zagen de veteraan
Ras Digby een uurtje later de basknop volledig opendraaien, om toch maar diep genoeg te klinken. Zo krijg je overstuurde bassen, terwijl dat helemaal niet nodig is. Het is miereneuken over wat verder een heerlijke DJ-set was.
Kompaan
David Katz had een waardevol koffertje singles bij en toverde de diepste nyahbinghi tunes tevoorschijn, Ras Digby trok een zo mogelijk nog waardevoller koffertje met enkel acetates open. Best grappig om deze veteraan een Wailers dubplate van 'Belly Full' te zien spelen die hij doodgemoedereerd rewindt, alsof het een singeltje van drie euro is. Ras Digby is al 45 jaar een soundman (gestart bij Sir Jessus in 1974) en dat zouden we geweten hebben: zijn opener (een melodica van Augustus Pablo op 'Let's Get Together' van Tetrack) deed het haar in onze nek rechtstaan, van afsluiter 'Black Soul' van Burning Spear kregen we kippenvel tot onder ons ondergoed. Voor ons een vroegtijdig hoogtepunt van deze zaterdag, en het mellow babbeltje achteraf met Digby zullen we nog lang koesteren.
Door omstandigheden waren we daarna even het bos uit, en voor de - blijkbaar legendarische - set van
I Grade Dub verwijzen we u graag naar
het verslag van onze collega's elders op deze pagina's.
Wij hadden echter goede redenen om de Maagdeneilanden links te laten liggen,
Kosmo Sound speelde immers ten dans op de Tallawah stage en dat wilden wij voor geen geld missen. Sinds hun sterke shows in de Vooruit en Charlatan zijn we grote fan van deze Belgische dubjazzformatie, ontsproten aan het muzikale brein van bassist
Mattias Geernaert en drummer
Marius Couvreur. Ze zijn al even bezig aan een steile opgang in de Belgische reggaescène, deze plaats op Reggae Geel was een mooie kroon op een jaar hard werken waarin het redelijk hard ging voor de band. Het liep gezellig vol voor het podium en zoals we gewend zijn van deze heren eindigde hun instrumentale show in één groot feest. Ons favoriete moment van dit weekend? Die heerlijke dertig seconden tijdens afsluiter 'Ilam', toen er een golf van geluk door het publiek rolde, iedereen loskwam en je bijna ging zweven met vlinders in je buik. Pure positiviteit, make a joyful noise onto Jah! De Gentenaars hebben indruk gemaakt. Next stop, Jazz Middelheim?
Na een snelle hap kon onze innerlijke mens weer even verder, maar zat onze spirituele kant nog op zijn honger. Krachtvoer vonden we bij
Alpha & Omega - voor de baslijnen van Christine Woodbridge liet Shiloh de versterkers gelukkig wel brullen. Met vocalisten
Ras Tinny,
Jane Warriah en
Nai-Jah hadden ze alles in huis voor een potje skanking galore. We herinneren ons onder andere de immense energie van de innemende Ras Tinny, en het ijzersterke 'Walk Like A Warrior' - time to shine voor de jonge Jane Warriah. Met dubplate mix 'Watch And Pray' van Dub Dynasty kwam een explosief einde aan een modderfokker van een set. Het was dat puntje van de avond dat het bos je opslokt en niet meer loslaat, en met King Shiloh feat.
Lyrical Benjie in the house zijn er weinig redenen om andere oorden op te zoeken. Over de selectie van
Bredda Neil waren we zeer te spreken, en we kregen zelfs verre flashbacks naar oude sessies in Amsterdam.
De set van Japanse producer
Mighty Massa begon veelbelovend, maar zijn diepe meditation style - met producties als 'Warrior March' en 'Jah Is The Father' met Fred Locks - kon niet tot het einde blijven boeien. Ook hier misten we die paar octaven lager, die het verschil kunnen maken tussen mak hoofdknikken en skanken in trance. Het bleef helaas vooral bij het eerste, want die diepe frequenties waar Mighty Massa zo in thuis is kwamen er (naar onze bescheiden mening) net niet genoeg door.
Bredda Neil deed een laatste keer een omgekeerd shilohke, en de crew breidde met één lange set, waarmee ze hun naam als 'Healing Of The Nation' sound system alle eer aandeden en stilstaan volstrekt uitgesloten was, een mooi einde aan een geslaagde zaterdag. Ondergetekende verloor zich zozeer in dit skankfestijn dat hij ergens aan de DJ booth zijn audiorecorder met opnames van een heel weekend verloor. Jah straft onmiddellijk, en om zijn opnames terug te krijgen reist deze boetvaardige discipel desnoods te voet naar Pinnacle. Al wie een Zoom Handy met een groot fluffy windshield heeft gezien: alle tips welkom bij de redactie.
Foto's: © Dries Talloen
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
