Met een heerlijk naïeve titel als 'Swimming Lessons' lijkt het misschien alsof The Skints u een vederlicht zomeralbum willen voorschotelen, en in de tracklist is zeker plaats voor lichtere onderwerpen, maar de Britse band zou zichzelf niet zijn als hun nummers ook niet vol vlijmscherpe maatschappijkritiek zouden zitten.
Titelnummer 'Swimming Lessons' opent heel lieflijk met de herinnering aan zwemlessen uit de kindertijd, maar gaat dan plots de punktoer op omdat het nummer eigenlijk net over het verliezen van onschuld gaat en de levenslessen die daarna onherroepelijk volgen. Het eerste wat muzikaal opvalt aan 'Swimming Lessons' is dus zeker de terugkeer van de stevige punkinvloeden die ook al te horen waren op 'Live, Breathe, Build, Believe', het langspelerdebuut van de band uit 2009 en hier ook nog onder andere opduiken in nummers als 'The Island' of 'What Did I Learn Today?'. In scherp contrast staan dan weer de akoestische singer-songwriter ballad 'Donkey Brain', die ondergetekende ongewild aan het repertoire van Simon & Garfunkel deed denken, of afsluiter 'Stop Looking Back', allebei met drummer Jamie Kyriakides op vocals. Een van de leuke dingen aan deze Engelse band is dat je met vier uitstekende vocalisten zit die elk nummer weer een andere vibe en klankkleur kunnen geven, maar daar houdt het deze keer niet bij op, want The Skints kregen voor 'Swimming Lessons' ook nog eens gezelschap van Jamaicaanse collega's als Protoje ('Restless', waarin naast Protoje zowel Marcia, Jamie als Josh te horen zijn, 4 the hard way dus), Runkus ('Armageddon', een ode aan Sister Nancy's 'I Am A Geddion', maar tegelijk waarschuwing voor de tijden waarin we leven met een Runkus in topvorm) en Jesse Royal ('Love Is The Devil'). Andere aanraders zijn 'Gets On Top', waarin Josh Water Rudge het heeft over de existentiële angst die zich van steeds meer mensen meester maakt door een overaanbod van doemberichten op sociale media, en 'Oh My Love', classic Skints en een break-up tune waarin Marcia Richards zo dicht in het vaarwater van Hollie Cook komt dat het griezelig wordt! In het licht van de recente benoeming tot Eerste Minister van Trump-cloon/clown Boris Johnson, willen we u tenslotte de lyrics van 'The Island', die lezen als de noodkreet van iemand die vastzit op een eiland vol waanzinnigen, zeker niet onthouden:
Dear anyone who hears this
I'm trapped upon the island
The natives have gone wild and
They're making bad decisions
Very bad decisions
It might be what you fed them
It might be what you read them
On the news at 10 cos
They don't play well with others
And can't process different colors
You'd best batten down the hatches
With fry ups and football matches
And imperial restoration
Why are you proud of the nation?
Little England not Great Britain
I am trapped upon the island
And where are our fearless leaders?
They surely won't deceive us
With climate change deniers
And Noah's Ark believers
There's polar bears in Scotland
There's vampires in London
There's dinosaurs across the UK
That I'd hoped had gone extinct
And I can't believe it
Or maybe I can
I never did put it past you
What have you done?
You idiots, what have you gone and done?
I'm trapped upon the island
I'm trapped upon the island
Ha ha whose idea was this?
Cos I feel the joke is over
But he's only done a runner
And sold you down the river
So let's hope you're a good swimmer
And let's hope you don't eat dinner
Let's hope you don't need nothing else
Because you're dying in your own shit
And I can't believe it
Or maybe I can
I never did put it past you
What have you done?
You idiots, what have you gone and done?
I'm trapped upon the island
I'm trapped upon the island
I'm trapped upon the island
I'm trapped upon the island
I'm trapped upon the island
I'm trapped upon the island
Alweer een meer dan uitstekende langspeler van dit geniale Londense viertal!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
