Vrijdag: foren in La Salle Polyvalente
Het loopt al tegen de avond als we na een hobbelige rit over Waalse wegen (gotta love those!) arriveren in Dour. Aangekomen bij de Rue Jean Jaurès duurt het even voor we de weg naar de persingang vinden. Na een slordige U-turn (coördinatie? moi?) kruisen we een controle waar een troep overijverige dienaars van Babylon enkele wagens en een hele bus vol festivalgangers aan de kant houdt. Brave jongens als we zijn blazen we negatief en kunnen we gelukkig snel onze weg vervolgen, ver weg van oranje hesjes en gemeen grommende snorretjes. We zijn tenslotte geen parlementsvoorzitter!
Vlot drietalig als wij zijn én handig met een tent opzetten (festivalcampings: vermijd de partytenten, want je kunt er donder op zeggen dat daar om 8 u 's ochtends een stel zwakbegaafden in een kringetje naar een radiootje zit te luisteren) verliezen we een dik uur en daalt de schemer over het terrein als we een eerste voet zetten op heilige festivalgrond.
Te laat voor
Koffee en dus weer een kans gemist om Jamaica's meest getalenteerde opdondertje van het moment aan het werk te zien (voor een verslag van haar doortocht op het Antwerpse Openluchttheater afgelopen juni verwijs ik graag naar
ons archief). De dubcorner loopt al ten einde, maar gelukkig horen we bij La Salle Polyvalente herkenbare klanken voor onze dancing shoes, afkomstig van de decks van Engelse junglepionier
Congo Natty aka Rebel MC. Voor oldschool raggen op raggajungle mag je ons altijd wakker maken, maar dat pakt enigszins anders uit. De combinatie van Rebel MC met liveband
The Rezistance (die nog in repetitiemodus lijkt te zitten) voegt weinig toe, erger zelfs: ze haalt de vaart uit een show die gewoon een lekker potje rechttoe rechtaan knallen had moeten zijn. Temidden van een tricolore lichtshow strooit de man met de roodgeelgroene paddestoelmuts kwistig met Haile I Sellasie Jah's, One Love's en andere rastacliché's. Heel gezellig en irie allemaal, maar de geluidsmix doet het geheel geen recht en de band staat niet bepaald strak te spelen. Voor het publiek kan dat de pret niet drukken, want een zee van aanstekers verlicht de voorste rijen en er wordt luidkeels meegebruld met classics als 'Exodus' en 'Police In Helicopter', overgoten met kletterende amendrums. Sympathieke sidekick
Iron Dread (die met haar krullenbol wat doet denken aan een vrouwelijke kreoolse versie van Simpsons-personage Sideshow Bob, maar dit geheel terzijde) maakt indruk met haar energieke flows. Een beetje meer repeteren en werken aan die overgangen, dan had ondergetekende een vol uur als een hyperkineet vanvoor staan gesticuleren tot de meisjes er schrik van kregen. Nu onthouden we vooral dat The Rezistance gerust kan thuisblijven.
Ondertussen krijgen wij het fantastische idee om onze fotograaf te gaan zoeken, maar in de mensenzee die zich verzamelt voor
Panda Dub blijkt dat een schier onmogelijke opdracht. Even serieus: wat is er gebeurd met Panda Dub? In enkele jaren is de Fransman uit Lyon geëvolueerd van heavyweight instrumentals naar de betere foordub, meer dubstep dan dub. Johnnysteppers dus! Daar hebben wij op zich niks op tegen (als ze het op voorhand even laten weten trek ik zonder morren mijn Air Maxen aan), maar laat de King David stijl dan achter je, mix je tunes en breng wat variatie in je set. Het geluid staat teringhard en het ravegevoel overheerst, als je dan bassdrop stapelt op bassdrop dreigt al snel overkill.
Franse dubsensatie
O.B.F. neemt de decks over en brengt een batterij welgekomen lyrical ammo met zich mee. Minder volk dan bij Panda Dub, maar de afwezigen hebben ongelijk: voor ons was dit feestje het hoogtepunt van vrijdagavond.
The A1 Machine, zijnde
MC's Charlie P, Sir Wilson en Shanti D, heeft zijn naam niet gestolen. Dit trio blijkt een geoliede freestylemachine die ons trakteert op een heerlijke portie dancehalldub. De sporadische valse noten van Shanti D worden ruimschoots gecompenseerd door de tomeloze energie en het hoge tempo van de set. De referenties naar early dancehall en dito patois vliegen ons om de oren, terwijl de basboxen diep grommen zoals we van O.B.F. gewend zijn. Af en toe weerklinkt hoog snerpende microfoonfeedback die ons de wenkbrauwen doet fronsen: dit soort kinderziektes verwacht je niet op een festival met deze omvang. Toevallig luisterden we eerder op de dag in de wagen naar een dubtrack van Shanti D met High Tone uit 2006: opvallend hoe ver die hoek van het muzikale spectrum verwijderd is van deze hommage aan Jamaicaanse muziek. Het is eens te meer een teken van iets wat we al lang weten: de Franse dubscène is zijn Engelse voorbeelden ontgroeid en kiest ongecompliceerd zijn eigen koers. In een genre dat muzikaal steeds terugvalt op dezelfde standaarden is het volstrekte nonsens om de dancehallvibes te weren uit de dubcorner. We hopen dat ze het in Vlaanderen ook eens gaan snappen: volgend jaar the A1 Machine op Bomboclat met een dikke soundsystem? Voor een lijstje met gegadigden hoeft u maar te mailen.
Tussen twee sets in gaan we ff oldschool housen bij de DJ-grootmeesters van
Masters At Work: alles waar een African beat inzit, kan ons bekoren (al raden we de Afrikaan met een houseritme in zijn hartslag toch aan dringend de dichtstbijzijnde sjamaan te consulteren). We keren snel terug voor de show van
Pupa Jim en
Stand High Patrol. Aanvankelijk stond deze set geprogrammeerd vòòr het feestgeweld van The A1 Machine en qua casting was dat waarschijnlijk een betere keuze: in tegenstelling tot de partystarters van O.B.F. staat hier iemand die echte songs brengt en iets te vertellen heeft, maar minder show brengt. We zijn helaas niet wakker genoeg meer om te mijmeren bij conscious hiphop en na enkele nummers houden we het voor bekeken. Slapen blijkt ijdele hoop: pas als
Little Louie en
Kenny Dope om vier uur hun bonkende beats laten rusten vindt uw reporter de weg naar dromenland.
Zaterdag: roots walhalla met Linval Thompson en Trinity
Qua reggae leek er vandaag buiten de dubcorner weinig te beleven en we gingen er dan ook van uit dat dit een rustig dagje zou worden. Alle wegen leiden naar de drie speakerstacks van Franse hosts
Blackboard Jungle, waar we aangenaam verrast worden door Italiaanse debutanten
Wicked and Bonny. Deze crew uit Bolzano werd opgericht in 2014, en sinds hun eigen soundsystem set Botheration Hi-Fi werd afgewerkt spelen ze regelmatig in Italië, Duitsland, Frankrijk en de UK. Bonny is blijkbaar slang voor mellow, à l'aise, en deze set met eigen producties begint dan ook heel mellow met roots van eigen makelij en bouwt dan geleidelijk op naar wicked steppers. Producer Wicked and Bonny wordt hier bijgestaan door
MC Berise, een man die kan bouwen op zijn ervaring in hip-hop en dancehall en als Zuid-Tiroler (het Duitstalige deel van Italië) niet gehinderd wordt door een accent. Net zoals bij hun landgenoten van Moa Anbessa speelt de MC een grote rol in deze act en hoor je enkel zelfgeschreven lyrics. Deze crew excelleert in veelzijdigheid en de stevigere futur dub waar hun landgenoten zo goed in zijn. Een mooi voorbeeld van een nieuwe generatie die zijn soundsystems niet noodzakelijk meer bouwt om Sellasie I ten allen tijde te eren, maar om een luid feestje te bouwen met homegrown producties. Love it or hate it, dit duo krijgt de massive vroeg op de avond al stevig aan het springen. Helemaal in de juiste vibe voor onze favoriete Engelse chanter
Kenny "you-got-any-weed?" Knots, die samen met zijn kompanen van Blackboard komt doen waar hij nu eenmaal goed in is: spread out! Spread this roots music all around yes!
Het feestje is in volle gang, en we wisten nog niet eens wat ons te wachten stond bij de set van het Franse
Irie Ites, met live toasting en chanting van rootsveteranen
Trinity en
Linval Thompson. De combinatie van die twee big bull inna pen beloofde sowieso vuurwerk, en dat kregen we. Van het begin positioneert Trinity zich voor de dranghekken en staat hij temidden van een zonovergoten dub corner als een volleerde volksmenner het publiek op te warmen. Maar kan je wel van een warmup spreken als de rootsclassics je om de oren vliegen en elk woord uit Trinity's mond perfect getimed is? Jongens toch wat een feest, vanaf de eerste minuut! Het hoeven niet altijd felgezochte rariteiten zijn die opgelegd worden: als de bassen van een crowdpleaser als 'I'm Still In Love' trillen in je buik en womanizer Trinity de voorste rij dames rond zijn vinger windt, moet je wel kamersbreed gaan glimlachen. Wie mij voor de rest van 2019 nog zegt dat hij onlangs op een goed rootsfeestje is geweest zal ik onmiddellijk weghonen met een welgemikt: "Kan zijn, maar waar waart ge met Linval en Trinity op Blackboard?". 'Cyaan Pop No Style!', 'Su Su Pan Rasta', 'Days Of Slavery', de vintage classics dubben lekker door en Irie Ites maakt zelfs een digital zijsprongetje met een cut van Dennis Browns 'In The Mood For Love'. Zoals Trinity ons na afloop toevertrouwt: "You've got to do your own thing and you have to get in touch with the crowd, because they want to be entertained!". Een duidelijke boodschap voor de youths of today: echte performers zijn in de Belgische dubscène eerder zeldzaam, het cliché van triestige planten die eyes down op een baslijn staan te mediteren heeft een grond van waarheid. Hoe verfrissend is het dan om van twee ouwe rotten een lesje te krijgen hoe het moet: word, sound and power, en word sound IS power. De heilige drievuldigheid waarvan de drie elementen altijd in balans moeten zijn. Als deejay beheerst Trinity zijn timing zo perfect dat zijn message voortgestuwd wordt door het ritme van zijn toasts en vice versa. Een vakman en zoals de DJ van Irie Ites zegt, één van de meest underrated people in the business. Na een heerlijk uur rub-a-dubben zonder pull-ups maar met véél enthousiast gebrul bij elke nieuwe tune die een golf van herkenning door de zaal deed gaan- nam Linval het over. Van toasten naar chanten, en wij werden verder opgetild in vervoering. Seventies galore! 'Jah Jah Is The Conqueror', 'Dread Are The Controller', 'River Jordan', 'I Love Marihuana', mét extended dubversies: wat een genot om al die classics live te horen op een perfect afgestelde sound system. Voor ons had dit gerust nog een uur langer mogen duren, maar het bisgedeelte met een medley van de twee veteranen maakt veel goed. Ontroerend om Linval na de show een hand te geven die hij lang vasthoudt en waar hij drie keer in knijpt, met die mysterieuze glimlach en zijn blik die tegelijk blij en melancholisch is. Dit rootswalhalla staat voor ons ver verheven boven de rest van de hyperkinetische impulsenflikkerkast die Dour ons biedt op zaterdagavond: zelfs nadat onze zintuigen midscheeps getroffen werden door de botsautotechno van
Sushii in de immense Red Bull Elektropedia, blijven we onverstoorbaar 'Dread Are The Controller' neurieën.
Toch een kleine bedenking bij een verder top, puik en prima de max festival: het volume in de meeste zalen was op zaterdagavond gewoon belachelijk luid, en ver boven de wettelijke grens. Wie zich zonder oordoppen waagt in deze sonic jungle (en zo zijn er altijd kapoentjes) heeft een zeer reële kans op gehoorschade. Ooit benijdden we onze landgenoten voor hun tolerant decibelbeleid, maar te veel is te veel.
Zondag: Aba Shanti I
Terug waggelen richting dubcorner na een matige nachtrust. Hiervoor waren we naar Dour gekomen: een vier uur durende set van dubmeester
Aba Shanti I. En niet zomaar een set: deze zomer speelt Aba op verschillende festivals enkel nineties dubplates, de kenners begrijpen waarom dat idee alleen al ons deed watertanden.
Eervolle vermelding voor onze eigen
Dukes vs Pirates die de ondankbare taak kregen de dubcorner te openen met het slot op de volumeknop. Nice vibes echter same way, en een plezier om de new roots en ska van deze sympathiekelingen op een grote system te horen. Iets later dan aangekondigd ontfermt de man met zijn loensende blik, die geboren werd als Joseph Smith en zich in de eighties liet aanspreken als Joe Jasmine, zich over de control tower. Aba Shanti, oprichter van Falasha Records (genoemd naar de dertiende stam van Israël, de zwarte joden, de helft die nooit werd verteld) legde in de jaren '90 de fundering van een nieuwe traditie in UK Soundystem die zich entte op de erfenis van Jah Shaka maar nieuwe goudaders aanboorde in digitaal geproduceerde dub. Menig soundman zou een lichaamsdeel overhebben voor het CD-mapje dat hij onder zijn arm draagt en waarmee hij de massive vanavond langzaam in trance zal brengen. De set wordt geopend met een nineties Aba special dubplate – Aba Shanti I, Jah lightning and thunder, the African warrior. Voor de machtige speakertorens van Blackboard verzameldt zich een handenwrijvend groepje dubheads met pretlichtjes in de ogen: de toon is gezet voor een epische trip down memory lane van bijna vier uur. Wie de earth rocker al lang volgt weet dat veel mythische UK dubplates van onder andere Disciples, Black Legacy, Blood Shanti… lang exclusief op zijn soundsystem gespeeld werden. Er passeerden heel wat pareltjes de revue en Aba nam zijn tijd om ze in King David style cut per cut af te werken. "Back in the day we didn't play one, two or three versions," spreekt hij ons toe: "…we played six, seven, even twelve versions. You want to hear twelve versions?" Waarop hij een doos vintage Disciples opentrekt en het bezwerende 'Return to Addis Abeba' cut per cut uitbeent tot de essentie: kurkdroge drum and bass. Naar het einde van de avond haalt Aba zijn klassiekers boven en passeren dubs die we nooit eerder live hoorden, zoals een loodzwaar 'Anthem' van TNT Roots , het legendarische, naar trance neigende 'Africa' van Bushman, en uiteraard 'Soldier Step'. Na meer dan dertien jaar verhangen te zijn aan UK dub geeft deze man ons nog steeds het gevoel dat we slechts het tipje van de ijsberg kennen. Spiritual vibes for real!
Wanneer
Manudigital en
Lt. Stitchie overnemen kunnen we dan ook moeilijk de switch maken van diepe bass meditation naar een uptempo feestje met ratelende raps (Stitchie is een beest!) en snerpende synths. Het is een veelbetekenende afsluiter voor drie dagen reggae op Dour: het is duidelijk dat de (voornamelijk Franse) dubscène hier stevig op de kaart staat en dat men openstaat voor crossovervormen. Zowel de spirituele rasta als de basgretige tripper kwam met deze gevarieerde programmatie aan zijn trekken.
Voor de mensenmassa in The Last Arena die wacht op boefjes als
A$ap Rocky (of was het zijn vervanger
Schoolboy Q) zijn wij veel te oud, wij doen niet eens molly en hebben al helemaal geen swag. We trekken ons terug in de persruimte om de laatste hand te leggen aan dit verslag en ronden deze heerlijke drie dagen af.
Foto's: © Doryan Verberckt & Andreas Peeters
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
