Reggae regeert op Couleur Café 2019

Voor ons begon het festival nochtans teleurstellend. Samory-I, vorig jaar nog uitmuntend in de Kuub en ronduit goed op Reggae Geel kampte op de Blue Stage weliswaar met technische problemen maar dat mag geen excuus zijn voor de rommelige aanpak van zijn tunes en de bijhorende dubs. Samory-I verkeerde ook in een bijzonder devote bui: het gros van de tunes ging over Jah en de Holy Father, en hoe we die moeten eren. Het blijft bijzonder dat reggaezangers wegkomen met die diepreligieuze teksten, en dat de mensen intussen vrolijk blijven skanken.

Kabaka Pyramid had op dat moment al de Red Stage geopend, het hoofdpodium van Couleur Café. Wie erbij was, vond dat het goed was. Allicht beter dan Samory-I dus.






Hèt reggae-evenement van de eerste dag speelde zich echter af in het druk bezochte Dub Forest, nu al een vaste waarde op dit festival. Unlisted Fanatic had de Moonshine Horns meegebracht, Jort Verdickt op sax en Kris Van Hees op trompet, om zijn strakke dubs extra kleur te geven. Het is zonder twijfel de beste blazerssectie in de Belgische reggaescene, niet te beroerd om hun muziek van het blad te spelen maar evengoed briljant in hun solo's en improvisaties. De ritmes varieerden van ska tot diepe rootsreggae. Het samenspel met Unlisted Fanatic herinnerde aan de legendarische opnames van King Tubbys en The Skatalites in de seventies. Kers op de taart was MC Saimn-I, net als Moonshine Horns alom tegenwoordig in de Belgische reggae. Als geen ander kan hij freestylen op dub, van welke soort dan ook. Unlisted Fanatic sloot af met een schitterende nieuwe eigen productie, een energieke dub ingezongen door de onvolprezen Earl 16. Tijdens de set wel voor de eerste keer iemand op de luidsprekers zien klimmen, om daar te gaan skanken. Hopelijk wordt dat geen nieuwe trend.

Sean Paul op de Red Stage? Nee, dank u. De man heeft mij al te vaak ontgoocheld. Ik twijfel eraan of hij nog echt goed kan zingen. Verkoudheid, my ass. Wie erbij was van Reggae.be, was er na tien minuten ook alweer weg.

Intussen Inna De Yard

Geen beter ritme om het hoofdpodium te openen op de bloedhete zaterdag dag dan nyahbinghi, in dit geval semi-unplugged gespeeld door een band van vijf rastadrummers (onder wie enkele van de zangers), twee gitaristen, twee blazers en een toetsenist. Kush McAnuff sloeg de grote trom en zong 'Back To My Roots', zijn vader Winston vertolkte zijn eigen klassiekers 'Behave' en 'Malcolm X'. Kevor 'Var' Williams van Pentateuch maande ons to 'Live Good'. Kiddus-I mocht een drietal tunes brengen, waaronder het onsterfelijke 'Graduation In Zion' uit de film 'Rockers'. Normaal gezien zal hij die tune op Reggae Geel opnieuw zingen, dan met het Rockers-gezelschap. Ook Cedric Myton zal te zien in Geel, hij met The Congos. En dus ook met 'Congoman' en 'Fisherman'. Ken Boothe is altijd en overal onweerstaanbaar, hoe hij zijn succesnummers ook laat spelen. 'Speak Softly' is een smachtende bewerking van het thema van 'The Godfather', 'Everything I Own' was in de jaren '70 een echte wereldhit, en 'Teardops' (op plaat met The Viceroys) is een van de beste tunes die Inna De Yard al gemaakt heeft. Var droeg het laatste nummer 'Be Careful' op aan de zanger die er zijn doorbraak mee kende, wijlen Matthew McAnuff. Vader Winston beleefde zichtbaar een emotioneel moment, ook al was het waarschijnlijk niet de eerste keer dat zijn zoon op deze manier in herinnering werd gebracht.

Hoofdact op de Red Stage zaterdag was Gentleman. Wie erbij was, mag het zeggen.

Waar reggae jazz ontmoet

Zondag was het voor de fans uitkijken naar naar de nieuwe bezetting van Groundation. Hoeveel muzikanten zijn er die reggae zo virtuoos kunnen koppelen aan jazz? Minstens genoeg voor twee Groundations weten we nu. We hadden natuurlijk niet anders verwacht van zanger Harrisson Stafford, het hart en het brein van de groep. De muziek matcht perfect met zijn doorwrochte rastalyriek en poëtische maatschappelijke beschouwingen. Geen meezingers of rechtlijnige riddims dus maar ambitieuze composities, met veel ruimte voor jazzy solo's op saxofoon, toetsen en gitaar. Geen dubs maar volwaardige instrumentale interpretaties. De enige constante is het ritme van de reggae.

De Green Stage bleek de perfecte omgeving voor het vernieuwde Groundation. Er werd gedanst maar ook geluisterd, naar de boodschappen van liefde en strijdbaarheid die Harrison kwistig rondstrooide. Hij zong over Syrische vluchtelingen en "a boat looking for land", ongewild verwijzend naar het vluchtelingenschip op Lampedusa. De setlist was een mix van enkele nieuwe maar toch vooral oude nummers: 'Babylon Rule Dem', 'Freedom Taking Over', 'Live It Up' (uit het allereerste album), 'The Dragon'… De nieuwe band is top, met de saxofonist in een glansrol, maar ik miste wel Marcus Urani (op toetsen en melodica). De nieuwe man haalt op geen enkel moment zijn niveau, hoezeer hij ook zijn best deed. Maar los daarvan: betere reggae heb ik dit weekend niet gezien, en er stond veel reggae op de affiche. Betere jazz trouwens ook niet maar daar kunnen we over discussiëren. Dub Front zag zaterdag een intrigerend stukje jazzdub bij Kamasi Washington, en dat was volgens hem minstens even virtuoos.

Who knows?

Protoje heeft zijn set intussen behoorlijk gestroomlijnd, improviseren doen zijn muzikanten niet meer, of toch niet zo ruimhartig als in het begin. Maar de hits van Protoje kregen wel de armen in de lucht, en 'Who Knows' is buiten de songs van Bob Marley een van de weinige echte meezingers in de reggae. Alleen om dat mee te maken, loont elke show van Protoje toch weer de moeite. En voor 'Kingston Be Wise' natuurlijk, en 'Hail Ras Tafari', en 'Rasta Love'. Of de nummers uit de "nieuwe" CD (2018) even grote klassiekers zullen worden, valt nog af te wachten, maar als lyricist is Protoje nog lang niet uitverteld. Hij heeft me in elk geval weer heel blij gemaakt met zijn show op Couleur Café en daar draait het toch om?

Nog één mooi reggaemoment meegemaakt ver na middernacht. Lauryn Hill had haar publiek een uur laten wachten en bracht met haar band volledig nieuwe, soms maar moeilijk herkenbare interpretaties van de tunes uit 'The Miseducation Of Lauryn Hill'. Veel misnoegde mensen in het park, maar toch was er nog één muzikaal hoogtepunt: de reggaeversie van 'Father Forgive', een nummer dat Marley's 'Concrete Jungle' als fundament heeft. Jammer dat Miss Hill zo weinig respect toont voor haar publiek, in België nu al voor de tweede keer. Het is haar ex-schoonvader in elk geval nooit overkomen.

Foto's: © Couleur Café - Vanessa Rasschaert, Sergine Laloux & Leen Van Laethem