Vrouwen boven in OLT Rivierenhof met een uitstekende Akua Naru en een onovertroffen Koffee!

Van hip-hop hebben wij net iets te weinig kaas gegeten om hier de pretentie te gaan hebben een degelijke recensie van het concert van Akua Naru uit onze hoed te toveren.

Het is natuurlijk altijd een opluchting om een hip-hop-artiest aan het werk te zien met een liveband - iets waarvan Akua zelf ook het belang benadrukte - en de vier heren van de DIGFLO band (Julian Ritter - saxofoon/toetsen, Jean-Baptiste Meyer-Bisch - gitaar, Alexander Rönz - bas en Rick Van Wort - drums) bleken ook nog eens een super strakke sound te produceren (ook al moest saxofonist Julian Ritter voor de gelegenheid doubleren achter de toetsen omdat de vaste toetsenist van de band zijn vlucht gemist had).


De jonge Amerikaanse uit Connecticut, die al sinds 2011 in Duitsland woont, leek het feit dat ze lastminute van plek moest wisselen met Koffee niet echt aan haar hart te laten komen.

Met wat moeite en de hulp van Google herkennen we tracks als 'Serena', 'Black Genius' en 'Love (Right Now)', veelal uit haar vorig jaar verschenen langspeler 'The Blackest Joy', waarbij ze zich qua sound ergens tussen Erykah Badu en Guru's Jazzmatazz lijkt te positioneren, inhoudelijk afwisselend tussen poëtisch en militant, maar geen moment saai.

Voor Koffee op het podium verschijnt mogen we eerst nog kennismaken met het Engelse The Compozers. Die kiezen tot onze verbazing voor een opwarmertje van r&b- en pophits - we herkennen onder andere 'Favorite Girl' van Justin Bieber, Sisqó's 'Thong Song' en Montell Jordan's 'This Is How We Do It' - niet echt waar wij op zaten te wachten en we zijn dan ook blij als de jonge Jamaicaanse enthousiast het OLT-podium betreedt.

Koffee heeft nog steeds maar een handvol songs op haar actief en het lag dan ook voor de hand dat haar set in Antwerpen een hoge herkenbaarheidsfactor zou hebben. Als opener kiest ze voor 'Burning', haar versie over de Ouija riddim, waarmee ze meteen het enthousiaste publiek meeheeft.

Vervolgens krijgen we 'Blazing', maar de bombastische rockgitaren van The Compozers liggen ons niet echt, neen dan liever 'Raggamuffin', het nummer over een revamp van de Real Rock riddim die van Koffee een wereldwijd fenomeen maakte. En ook live bewijst ze nogmaals dat haar vocal skills veel UK fast rap reggaeveteranen het nakijken zouden geven. Een "queen of flow" heeft een troon nodig en dus volgt het feministische statement 'Throne'.

Met 'We Haffi Make It' krijgen we een vooralsnog onuitgegeven nummer te horen dat we ook best kunnen smaken, gevolgd door 'Under Pressure', een absolute top tune waarmee ze voor een eerste echt hoogtepunt in haar zet zorgt.

Koffee weet het momentum vast te houden met 'Rapture', het titelnummer van haar eerder dit jaar verschenen debuut-EP, en afsluiten doet ze met het aanstekelijke 'Toast' dat luidkeels wordt meegebruld door de aanwezige Jamaicaanse delegatie (yes, you Mama Suzie & friends!).

En dan zijn de songs op denken wij en Koffee en co verdwijnen inderdaad even van het podium, maar het aanwezige publiek heeft er duidelijk nog niet genoeg van en dus krijgen we toch nog twee bisnummers. Eerst 'Ye', een cover van een nummer van de Nigeriaanse fusion artiest Burna Boy dat Koffee op het lijf geschreven lijkt, gevolgd door een reprise van 'Toast'.

Ondergetekende draait al heel wat jaartjes mee in het Belgische reggaecircuit en zelden zagen we het anders eerder gereserveerde Belgische publiek zo enthousiast reageren op het live-debuut van een jonge Jamaicaanse artiest. Zoals we al schreven in onze recensie van 'Rapture', Koffee vat het zelf nog het best samen: "Koffee comes in like a rapture and everybody gets captured!". Na woensdagavond weten we dat we dat absoluut letterlijk mogen nemen!

Foto's & video footage: © Danny Creatah & World A Reggae