Wij zijn fan van King Johnny maar blijkbaar niet de grootste. In De Wipschutter had zich een halve bus aanhangers verzameld, niet het gebruikelijke reggaevolk maar geoefende cafégangers die waren gekomen om te drinken en feest te vieren. En om luidkeels mee te zingen. 'Zo Veel Schoon Vrouwen', 'Tijd Dat 't Zomer Wordt', 'Shoppen In Den Aldi', 'Spijt': ik wist dat King Johnny een handvol regionale hits had gescoord, en ik vind ook dat die nummers veel te weinig waardering hebben gekregen, in èn buiten de reggae. Sinds woensdag weet ik dat ze ook een groot Vlaams publiek zouden kunnen aanspreken. Als je een heel café aan het feesten krijgt, moet dat ook lukken op de vele festivals in het land. Met een beetje hulp van de enthousiaste fanclub natuurlijk, om de boel op gang te trekken.
Hoe komt het dat King Johnny en l'Etran Jay zowel de reggae massive kunnen bekoren als mensen die niks met reggae hebben? Het moeten vooral die grappige, oervlaamse teksten zijn, gezongen door een personage dat een koning probeert te zijn in het dagelijkse leven maar daar niet altijd in slaagt. Het is volks melodrama, af en toe schurend langs de slackness ("vuile praat"), maar ook dat hoort erbij in de Vlaamse cultuur.
De teksten kloppen ook, ritmisch, melodieus en inhoudelijk. Ze zijn verstaanbaar, herkenbaar en toch goed gevonden, inventief in al hun eenvoud. Dat hebben ze gemeen met de lyrics van veel Jamaicaanse reggaeartiesten, die door de buitenwacht ook weleens onderschat worden. King Johnny is creatief met taal, op hetzelfde niveau nog wel als de Nederlandstalige rappers die de voorbije jaren zoveel succes kennen. Alleen gebruikt hij geen hiphop beats maar reggae riddims, en dan begin je per definitie met een achterstand. En hij wentelt zich niet in zelfbeklag en somberheid, nog altijd een belangrijk criterium als je ernstig wil genomen worden in dit vlak, maar laaft zich aan plezier en levenslust.
L'Etran Jay is sinds jaar en dag de ideale metgezel van King Johnny, als top-DJ, medezanger/rapper en ceremoniemeester. We hoorden naast het bekende materiaal ook goeie enkele nieuwe nummers, waarvoor hij als vanouds de riddims selecteerde en op punt bracht. De Zak van l'Etran Jay puilde weer uit van strandballen, CD's, confettikannonnetjes en andere attributen om het feestgedruis nog wat kracht bij te zetten.
Na een uur was het voorbij maar dat volstond ruimschoots om iedereen in De Wipschutter, en zelfs daarbuiten, een happy gevoel te geven. Ere aan De Koning!
Foto's: © Yves Cleys
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
