Ital Skank @ Minus One: dit smaakt naar meer!

Terwijl ik de trappen afwandel en de Minus One induik hoor ik in de verte de krachtige stem van Afrikan Simba, eenmaal binnen in de zaal blijkt de volumeklop al helemaal opengedraaid. Een gigantische opkomst is het niet, maar dat kan de sfeer niet bederven. Alle aanwezigen zijn zichtbaar aan het genieten.

De twee sound systems, goed voor 10 scoops, staan mooi naast elkaar geflankeerd, Dan I aan de controletoren in volle concentratie. De eigen producties vliegen ons om de oren. Het blijken veel herwerkingen van oude rootspareltjes te zijn. Zo hoor ik onder andere flarden van Yabby You, Barry Brown, The Wailing Souls (die melodicaversie!, die saxversie!), The Gladiators en Johnny Clarke, maar ook "nieuwere" stemmen zoals Fikir Amlak of Luciano. Dan I staat natuurlijk zelf ook bekend voor zijn geweldige stem, en geeft dan ook telkens het beste van zichzelf op de B-kant. Het indrukwekkende MC-werk is een welkome gift op een sessie met veel zware steppers.

Het feest bereikt zijn hoogtepunt op de tonen van de Moa Anbessa productie 'Jah Jah A Di Best' met Jules I. Dan I is zowel selector als MC en houdt op deze manier een lange traditie in stand, met Jah Shaka en Aba Shanti als grote meesters, maar onze eigen Jahmbassador mag natuurlijk ook niet ontbreken in dit lijstje.

Je merkt dat alles goed georganiseerd is, geen wachtrijen, geweldige sfeer, propere toiletten, de geur van lekker eten, een prachtige affiche van de hand van Juli Jupter en fantastische muziek. De eerste sessie van deze Ital Skank is alvast een succes. Jammer dat ik de Dreadical Warriors zelf niet aan het werk heb kunnen zien, maar als het goed zit dan komen er nog vele mogelijkheden.

Er zijn opvallend weinig (oudere) "dubheads" aanwezig op deze sessie; meer en meer worden dubfeesten de mainstream ingetrokken. Daar is op zich niets mis mee, maar een debat dringt zich misschien wel op. Hoe gaan we om met de "mainstreamisering"  van dub? Hoe behouden we het "anders" zijn van dubfeesten, hoe behouden we de eigenheid, die speciale kwaliteit van dubsessies? Een commercialisering hoeft natuurlijk geen verval of uitholling van het geheel te betekenen, maar het gevaar schuilt er misschien wel in. Misschien is er ook helemaal niets aan de hand natuurlijk, de muziek zal altijd de muziek blijven, daar is de kracht van reggae en Rastafari te sterk voor, daar is ze te eigenwijs voor.

Een ding is duidelijk: als het Gentse uitgaansleven wordt bedreigd, zoals we de laatste tijd op allerhande media konden lezen (denkt u maar aan de sluiting én heropening van de Kompass Klub) dan zal dat niet aan de Gentse dub- en reggaescene liggen. De heren van Dreadical Warriors Soundsystem lanceren met deze Ital Skank een nieuw format in een toch al heel levendig circuit en u hoort mij absoluut niet klagen! Ik ben nu al benieuwd naar hun volgende sessie, en de line up daarvan, want met Imperial Sound Army hebben ze ons meteen een klepper voorgeschoteld.