Excuses als ons oog eerst op twee "kleinere" namen viel. De fantastische Pablo Gad was zo rond 1980 een van onze favoriete zangers, met een handvol tijdloze 12inch-en een classic album ('Bloodsuckers'). Militante teksten, een stem als een klok, met een tijdloze backing, een fusie van rootsreggae en foundation steppers, en om die reden nog altijd geliefd in het dubwereldje.

The Tennors scoorden hun grootste hit in 1968. 'Ride Yu Donkey' balanceerde tussen rocksteady en reggae, net zoals 'Pressure And Slide', de original van Sugar Minotts 'Mr. DC'. Beide 7inch-vinylsingles behoren tot de kroonjuwelen van mijn Studio One-collectie. Pas enkele jaren geleden is daar ook het lang onvindbare en opnieuw uitgebrachte album 'Reggae Girl' van The Tennors & Friends bijgekomen. Die samenzang, die tunes, die vibes: ik hoop het allemaal terug te vinden op de nieuwe Tallawah Stage van Reggae Geel, waar The Yard en Skaville samenkomen. The Tennors hebben in de loop der jaren verschillende bezettingen gekend maar oprichter Clive 'Tennors' Murphy is er nog altijd bij.

Even kijken, wie staat er verder nog op de affiche? Sir David Rodigan meets King Jammy: ook heren op leeftijd. The Congos: nog ouder. Bushman, I Wayne en Richie Spice: drie sterkhouders van de roots in het tijdperk van de dancehall. Busy Signal: altijd goed. Agent Sasco: wellicht met dank aan de hoofdact, Buju Banton.

Iedere andere headliner zou een ontgoocheling geweest zijn. Als oudste reggaefestival van Europa kon Reggae Geel deze zomer niet om Buju heen. Waarom dat nieuws nog zo lang werd tegengesproken, is ons niet geheel duidelijk. Zware onderhandelingen wellicht. Maar we zijn blij dat hij komt, al was het maar omdat een hele generatie van de Beljam massive nu al op wolken leeft, en voor Buju niet naar Duitsland of Nederland hoeft.