Geslaagd verjaardagsfeestje met Alborosie @ AB

Al moeten we daar meteen aan toevoegen dat de eigenlijke reden dat we afgelopen dinsdag naar Brussel afzakten eigenlijk de set van de Frans-Nieuw-Caledonische Marcus Gad, die het voorprogramma mocht verzorgen.

De man stond in 2017 ook al op Jam'in Jette, maar wij moesten toen verstek geven en na twee gesmaakte releases - langspelerdebuut 'Chanting' uit 2017 en de splinternieuwe 'Enter A Space' EP - waren onze verwachtingen dan ook hooggespannen.

Het ellendige is dat je om een voorprogramma te kunnen meepikken in de AB wel altijd heel vroeg ter plekke moet zijn, en ook deze keer konden wij helaas pas inpikken bij 'Credential', wat al het derde nummer in de set van Gad bleek te zijn.

Marcus steekt zijn bewondering voor Midnite niet onder stoelen of banken en met 'Leggo Ego' krijgen we dan ook meteen die typische rollende bas uit de Maagdeneilanden te horen.

Voor 'Enter A Space' werkte Marcus Gad samen met de Franse beatmaker en producer Tamal en die staat ook in de AB achter de knoppen. 'Rivers' is een track uit diezelfde EP en vat perfect de vibes en inhoud van het project samen. In het nummer staat het stromende water van de rivier symbool voor de filosofie van Advaita Vedanta waarin niets eindig is.

Voor 'Walk A Talk' gaat het tempo opnieuw een stuk omhoog en met 'Keep Cool' krijgen we dan weer een muzikale bewerking van een gedicht dat Marcus Garvey schreef toen hij in 1927 opgesloten zat in de gevangenis. Muzikaal gezien is dit een vrij klassiek rootsnummer waarin de jazzy pianotoetsen voor wat extra originaliteit zorgen.

Met 'Kanake', een ode aan zijn thuisland Nieuw-Caledonië en de autochtone bevolking aldaar, zorgt Gad voor een eerste echt hoogtepunt. Even verdwijnt Marcus van het podium, maar we krijgen toch nog het heerlijk energieke 'Tear Down Jericho Walls'.

Een veel te korte set van een absolute revelatie die live even sterk in zijn schoenen staat als in de studio!

Na een vrij lange changeover is het dan tijd voor main act Alborosie. Na een iets te lang uitgesponnen bombastische instrumentale intro vliegt Pupa Albo er meteen in met 'Poser', onmiddellijk gevolgd door 'Living Dread', een revamp van de Black Uhuru klassieker 'Black Uhuru Anthem'.


Tijdens 'Strolling' uit 'Freedom & Fyah' wordt de plaats van Protoje ingenomen door backing vocalist Kemar Williams, die meer dan overtuigend uit de hoek komt en het nummer wat extra oempf geeft.

We vroegen ons al een hele tijd af waarom het drumstel helemaal rechts op het podium geparkeerd werd, maar krijgen het antwoord als Albo plots naar achteren loopt om daar achter de draaitafels plaats te nemen om even lekker een dub te laten knallen.

De hits volgen elkaar in steeds sneller tempo op: eerst krijgen we 'Can' Cool' (inclusief kort intermezzo over de Answer riddim), gevolgd door 'Rocky Road', 'No Cocaine' en 'Rock The Dancehall', waarbij Alborosie voor die laatste track opnieuw achter de draaitafels kruipt om voor een heerlijke dubby outro te zorgen.

Dan neemt hij even rustig de tijd om het publiek toe te spreken eindigend met de boodschap: "If you didn't understand me, just go on YouTube tomorrow and listen again!", toch een lichte sneer naar de talrijke opnames met smartphones die er tegenwoordig tijdens live-concerten gemaakt worden.

Het dak gaat er een eerste keer af voor 'Sound Killa', met 'Real Story', dat vlotjes overloopt in John Holt's 'Police In Helicopter', krijgen we een meezwaaimoment en met 'Police' zorgt Pupa Albo alweer voor een volgend hoogtepunt.

Tegen de tijd dat we 'Herbalist' geserveerd krijgen zingt het aanwezige publiek al zowat elk nummer woord voor woord mee. Het nummer krijgt live een ska-outro aangemeten, waarna Alborosie van het podium verdwijnt en backing vocalisten het publiek entertainen met een medley van ska-klassiekers zoals 'Simmer Down' en 'Jamaican Ska'. Het ontbreekt hen zeker niet aan enthousiasme, maar het is het soort entertainment dat je eerder verwacht in één of ander resort in Montego Bay of Ocho Rios.

De band zet opnieuw in met een intro die zo uit een spaghetti-western zou kunnen komen en Albo valt in met 'Unforgiven', de geslaagde Metallica-cover die hij samen met Raging Fyah opnam voor 'Unbreakable'. Ook 'Contradiction' komt uit datzelfde album en was origineel een combination tune met Chronixx. Het tempo gaat stevig omhoog voor 'Unbreakable', het titelnummer van het gelijknamige album dat ons live om de één of andere reden aan Ziggy Marley doet denken.

'Play Fool' is dan weer Albo's versie over Black Uhuru's 'Guess Who's Coming To Dinner', een nummer dat hij ook al samen met de iconische band heropnam voor 'Specialist presents Alborosie & Friends'.

We krijgen een korte medley van klassieke Yellowman tunes als 'Zungguzungguguzungguzeng' en 'Yellowman Getting Married' waarna Alborosie in dezelfde stijl vervolgt met 'Camilla' dat hij vreemd genoeg laat eindig op een geneuriede versie van 'Brother John', bij  ons algemeen bekend als 'Broeder Jacob'…

Albo knalt opnieuw met 'Kingston Town' een nummer waarvoor hij zowaar Jo Mersa Marley het podium ophaalt, een artiest waaraan in België de afgelopen dagen amper te ontkomen viel, maar wij kunnen bij zijn krampachtige pogingen om een versie van Jr. Gong's 'Welcome To Jamrock' neer te zetten enkel denken: "Lord have Mersa!".

Kemar Williams verlost ons uit ons leiden en laat met een straf dancehall intermezzo opnieuw zien wat hij waard is. Albo heeft ondertussen een basgitaar omgegord en het is op die dubtonen dat wij de Brusselse muziektempel verlaten om nog een laatste trein huiswaarts te halen. Many more years Pupa Albo!
Foto's: © Peter Verwimp