Ik moet toegeven dat ik al weken uitkeek naar deze avond. Met The Twinkle Brothers op het podium kan het bijna nooit verkeerd lopen. Zelfs de grootste artiesten kunnen teleurstellen, maar dat zal bij deze heren niet snel gebeuren. Zij hebben zo veel hits dat één optreden altijd te kort is.
Maar we kregen uiteraard veel meer voorgeschoteld dan enkel de Twinkles. De avond begon met de jonge Antwerpse band,
Spellbreakers. Het was de eerste keer dat ik ze aan het werk zag en laat het duidelijk zijn: Spellbreakers zijn een groep om in het oog te houden. Nog voor ze aan het eerste nummer begonnen werd de muziek opgedragen aan
Tim Brion, een prachtig gebaar. Vele aanwezigen hebben Tim goed gekend, dus spontaan geklap steeg op bij het aanwezige publiek. Het eerste nummer werd 'Purification', waarvoor Tim de toetsen nog heeft ingespeeld. 'Well Runs Dry' volgde en viel erg op door de prachtige blazers.
Spellbreakers hebben ondanks hun jonge bestaan een heel volle sound. Op de sterkste momenten doet het wat denken aan de roots uit de jaren '70. Ze hebben een heel energiek voorkomen en zijn met opvallend veel muzikanten, het is prettig kijken naar al dit muzikaal geweld. De driekoppige blazerssectie en het drumwerk van
Missing Link zijn ook echt sterk. Ik ben niet altijd fan van het zangwerk van leadzangeres
Juli Jupiter, maar de manier waarop ze interageert met muzikanten en publiek maakt dat meer dan goed. En met
Unlisted Fanatic achter de mengtafel mochten we zeker niet klagen.
Verder herken ik nog 'Who Feels It Knows It', een nummer met meezingkwaliteit, dat al beschikbaar is op maxisingle. Afsluiten doen ze met het nummer 'Working Class'. Spellbreakers hebben bewezen een beloftevolle jonge band te zijn met nog heel wat in hun mars.
Er stond uiteraard nog een Belgische band op het programma, een band met een heel ander repertoire.
Kosmo Sound is haast niet meer te negeren, want ze staan zowat overal op de affiche, maar beu zijn we hen nog allerminst.
Ik heb ze de laatste maanden verschillende keren aan het werk gezien en keek daarom niet echt uit naar een zoveelste set, maar het feest was wederom totaal. Simpel gezegd: Kosmo Sound heeft iets extra, een sound die van hogere hoogten lijkt te komen. Alle referenties naar reggaegrootheden, gaande van Tommy McCook over Dub Syndicate tot Aba-Shanti, passeren de revue.
Het publiek omarmt Kosmo Sound en de muzikanten maken de omgekeerde beweging. Tot en met het laatste nummer was het genieten. Toch denk ik dat deze jonge band snel uit de reggaebubbel zal springen en trachten een groter publiek te bereiken.
Na een korte pauze is het tijd voor de groep waar iedereen op heeft zitten wachten: the mighty
Twinkle Brothers! Alleen al de verschijning van
Norman Grant, die de volle zaal vult met zijn intense glimlach, zorgt voor een prachtig moment.
Ze starten meteen op volle kracht met 'It's Only Rasta' uit hun 'Final Call' album. Een hele sterke opener waarmee onze verwachtingen voor wat er nog te komen staat alleen maar groeien. Het dak van de zaal gaat er een eerste keer af met 'Jah Kingdom Come', meteen gevolgd door 'Never Get Burn' en 'Repent'. Veel tijd om te bekomen krijgen we niet en mijn broer zegt me: 'No fillers, strictly killer tunes!'.
The Twinkle Brothers zijn al zo veel jaren bezig en horen bij de grootste reggaegroepen aller tijden. Met hun sterke live reputatie en tijdloze nummers zijn ze misschien wel dé rootsgroep die de tand des tijds heeft doorstaan.
Ik hoor nog het geniale 'Babylon Falling' dat organisch overvloeit in 'Don't Want To Be Lonely Anymore'. Na het nummer 'Since I Throw The Comb Away' geeft Norman Grant een krachtige speech over de "shit" die de ouderen ons jongeren hebben aangedaan; zijn generatie heeft de wereld volledig om zeep geholpen en het is aan de jongeren om het op te lossen. Wijze woorden van een man die de realiteit in dit geprivilegieerd deel van de wereld benoemt en niet schuwt om ons te wijzen op een andere realiteit, enkele duizenden kilometers verderop. 'Retribution' is het logische muzikale vervolg.
'Beat Them Jah Jah' uit hun debuutalbum 'Rasta Pon Top' vervult de zaal met een magische gloed. Norman Grant vermeldt nog even dat zijn broer en opvallende afwezige Ralston Grant er graag bij zou zijn geweest, maar dat dit helaas onmogelijk was. Wij krijgen daarentegen nog maar vijf minuten, en in die korte tijdspanne wil Norman Grant nog twee nummers op ons af vuren, 'Famine' en het geniale 'Let Jah In'. Dit moment is tekenend voor de catalogus aan hits die The Twinkle Brothers hebben verzameld door de jaren heen.
Na het plotse afscheid blijft een volle Vooruit minutenlang roepen en tieren om meer, maar dat zit er helaas niet in.
Value Tuff neemt uiteindelijk over en schiet een geweldige selectie op ons af. Nu is het enkel wachten geblazen op
Dub Judah, de vaste bassist van The Twinkle Brothers, die zich ongetwijfeld even moest opfrissen na zo'n memorabel optreden.
Eens hij plaats neemt achter de knoppen trakteert hij ons op een geweldige selectie van eigen producties. Ik zie mensen rondom mij onophoudelijk dansen. Eerlijk gezegd herken ik buiten het onvermijdelijke 'Babylon Is A Trap' en 'From The Foundations' niet veel, maar dat drukt de pret zeker niet. Dub Judah was geweldig!
De avond in de Vooruit was, zoals verwacht, meer dan goed, geweldig zelfs! Alle ingrediënten voor een uitzonderlijke avond waren aanwezig en zorgden samen met het publiek voor een magische cocktail!
Foto's: © Visionz
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
