The Driftaways - Gas Money (Eigen Beheer)

The Driftaways omschrijven hun sound als een mix van ska, reggae en dub aangevuld met invloeden uit bluesrock. Het album begint met 'Perdido', een ambient-achtige intro waarin zelfs de bliepjes van een sonar te horen zijn, maar die loopt vlotjes over in 'Lost In My Mind', een gezapig reggaenummer waarin een eerste keer de uitstekende blazerssectie van de band opvalt (Sean Meyers - trombone/vocals, Jimmy Pecher - saxofoon/fluit en Zaq Nunley - saxofoon/vocals), maar ook gitarist en lead vocalist Dane Wells krijgt in deze eerste track volop de ruimte. Het tempo gaat omhoog voor 'At The Gates', maar helemaal uit de bol kunt u gaan op 'Who Buy The Bomb', heerlijk stevige ska-punk. Opnieuw de conscious roots toer gaat de band op met 'Live Like The Rasta', over een riddim waarin fluit en melodica voor extra sfeer moeten zorgen.

Dat ze ook perfect weten hoe een goed dubtrack moet klinken bewijzen The Driftaways dan weer met 'Golden Dub', met opnieuw een hoofdrol voor de blazerssectie van de band. 'Can't Stop Me Now' is van eenzelfde orde als het al vermelde 'Lost In My Mind', en onze persoonlijke favoriet op 'Gas Money' is 'We Didn't Mind', een aanklacht tegen het Westerse ver-van-ons-bed denken (zolang we het niet zelf ervaren of met eigen ogen aanschouwen, raakt het leed in de wereld ons alsmaar minder - zie bijvoorbeeld de huidige hongersnood in Jemen) waarin saxofonist Jim Pecher zich nog eens heerlijk mag uitleven. Het album besluit met 'We The People', opnieuw ska-punk waarin de band het volk oproept om de bullshit in de media en de politiek niet langer zomaar te slikken. Uitstekende langspeler van een Amerikaanse band die ons meer nog dan met zijn songteksten vooral instrumentaal wist te overtuigen.