Overweldigende reggaeavond in Brussel met Protoje & The Indiggnation + The Congos & Pura Vida @ Festival Des Libertés

Man-van-het-moment zeg ik, maar eigenlijk is hij dat al enkele jaren. Sinds zijn debuut is Protoje niet meer van de podia weg te denken. Hij treedt wereldwijd op voor volle zalen en is zo extreem virtuoos dat iedereen hem graag ziet komen. Zijn shows trekken dan ook een heel verscheiden publiek aan. Protoje en zijn collega's (Kabaka Pyramid, Chronixx, Jah9, Jesse Royal...) maken de overgang naar een mainstream publiek mogelijk. En dat doen ze op een geweldige manier volgens mij, trouw aan de roots van reggae en Rastafari en toch zou hun muziek gemakkelijk op Studio Brussel en andere media afgespeeld kunnen worden. Dat dit nog niet gebeurt, is een ander verhaal. Het lijkt wel alsof het publiek hen al kent maar dat de media deze generatie blijft negeren. Waar komt de angst voor reggae toch vandaan?

Het concert start met een korte maar prachtige intro, tot de man zelf verschijnt en opent met 'I&I'. Het publiek is heel enthousiast en zingt uit volle borst mee. 'Resist Not Evil' is het volgende nummer dat overslaat naar 'Criminal' uit het 'Ancient Future' album.

Protoje is hier uiteraard om zijn nieuwe album 'A Matter Of Time' te promoten en dus krijgen we 'Like This' te horen. Iedereen krijgt de tekst aangeleerd door de muzikanten en de fantastische achtergrondzangeressen (Keiko Smith & Racquel Stephenson) en het feest barst los. Elke muzikant krijgt zijn moment om te tonen wat hij kan, het is vooral Keiko Smith die opvalt met een prachtige solo in het nummer 'Sudden Flight' waar ze de stem van Sevana vervangt, Jesse Royal's stuk zingt Protoje zelf. Dit alles vloeit na een kort trap/hip-hop intermezzo organisch over in 'Stylin''.

Het lijkt wel dat alles wat deze man uitbrengt in goud veranderd, letterlijk élk nummer is een hit. Daarom vind ik dat we ongelooflijk trots mogen zijn op deze nieuwe generatie. De teksten zijn zeer divers, ingebed in het leven, poëtisch en intelligent.

We horen nog 'Rasta Love' waar Ky-Mani Marley zoals altijd wordt vervangen door pianist Paris, 'JA', 'Hail Rastafari' en afsluiter 'Kingston Be Wise'.

De show van Protoje mag dan enorm strak zijn, ik heb hem de afgelopen jaren al zeker vijf keer aan het werk gezien en ken de setlist dan ook bijna vanbuiten. Maar toch was er gisteren iets speciaals, een soort natural mystic. Muziek en publiek vloeiden samen en dat bracht alles naar een hoger niveau. Protoje is gewoon enorm getalenteerd en hij is ook een harde werker, dat maakt het verschil en dat maakt ook dat de muziek zoveel lagen telt.

Na een korte pauze is het tijd voor de legendes. De gratis aftershows die het Festival Des Libertés aanbiedt zijn een zegen. Ze vinden telkens plaats boven in de foyer, maar daar was het veel te klein voor de massa die kwam opdagen. Je zou denken dat dit een domper was, maar dan ben je verkeerd. Het was net fantastisch om The Congos te mogen aanschouwen in een volgepakt huis, de trappen stonden vol met mensen en zelfs achteraan, waar je helemaal niets meer ziet, stond het vol met zingende en dansende mensen.

The Congos glunderden van plezier. Ze speelden dan ook alle hits uit hun catalogus. Wat uiteraard meerdere magische momenten opleverde. We herkenden 'Congoman', 'La La Bam', 'Youth Man' en het onvermijdelijke 'Fisherman'.

Ik heb The Congos de laatste jaren enorm vaak gezien en ze hebben me ook al teleurgesteld. Maar gisteren waren ze prachtig. Ze stonden zij aan zij op het kleine podium (geweldig om Puraman hier tussen te zien staan) waren beheerst én onvoorspelbaar. Het plezier spatte er af. Al is het wel jammer dat, net als tijdens het concert van mei in Het Depot, Watty Burnett opnieuw afwezig was.

Het Festival Des Libertés heeft iedereen aanwezig gegarandeerd een geweldige avond bezorgd. Op voorhand was ik niet erg enthousiast over de line-up, maar hoe verkeerd was ik toch! Onvergetelijke avond!