Het is weer Festival des Libertés in Brussel en dat betekent dat de liefhebbers van film, muziek, kunst en performance uit alle windstreken twee weken lang hun hart kunnen ophalen in het Théâtre National. Ook voor reggaeliefhebbers staat er met onder andere Protoje en The Congos weer heel wat moois op de affiche. Vooral de naam Groundation schiep bij ondergetekende hoge verwachtingen, met de magische shows in Ancienne Belgique van 2012 en 2015 nog vers in het geheugen. De groep onderging een complete gedaanteverandering: van de originele line-up is enkel leadzanger Harisson Stafford overgebleven. Zouden de 8 nieuwe bandleden er in slagen om die trademark Groundation sound neer te zetten? Wennen was het zeker.
Bij onze aankomst in Théâtre National was het even zoeken: een lange rij wachtenden voor de deuren en een rommelige organisatie maakte dat de Grande Salle slechts druppelsgewijs volliep. De "ni boire, ni fumer"-policy in de zaal kon niet bij alle feestgangers op sympathie rekenen: "Mag ik op het Festival van de Vrijheid niet eens met een pintje de zaal in?" hoorden we iemand mopperen. De regels rond brandveiligheid voor deze zaal met zijn draaiend podium en elektriciteitskabels onder de vloer werden strikt opgevolgd, maar uiteindelijk kon dat de pret niet drukken.
Groundation schoot sterk uit de startblokken: met engelenstem zette Professor 'Freedom Taking Over' in. Was het een symbolische zet om te openen met een nummer waar de groep in de vorige bezetting vaak mee afsloot? Dit klonk in elk geval veelbelovend, en de sfeer zat er meteen in. De snoepdoos van het klassieke album 'Hebron Gate' ging verder open, even later passeerden ook 'Weeping Pirates' en een uitstekende uitvoering van 'Babylon Rule Dem'. Frontzanger Harisson Stafford heeft nog niets ingeboet aan podiumprésence: opvallend hoe hij met een open blik de zaal in kijkt en oogcontact maakt met de voorste rijen. "We, humanity, must love each other!", gebood hij met bezwerende stem en wij voelden voor de eerste keer sinds lang de rillingen over onze rug lopen.
Het tempo ging naar beneden voor nummers uit de nieuwe plaat 'The Next Generation'. Tijdens het licht jazzy 'Vanity' begonnen we ons te storen aan de duidelijk hoorbare backbeat in de zaal: in vergelijking met het perfecte geluid van de AB liet de akoestiek hier toch te wensen over. De geluidsmix maakte het er niet echt beter op: de bassen van Isaiah Palmer zaten te veel naar achter in de mix en de hoge tonen klonken soms pijnlijk schril. Jammer, want weinig reggaegroepen waar er zo sterk gemusiceerd wordt als bij Groundation. Vooral toetsenist Will Blades en gitarist Eduardo Gross lieten zich opmerken met voortreffelijke solo's. Wanneer die laatste tijdens 'Hero' ook extatisch in het Spaans begon te zingen, zagen we toch wat toeschouwers met de wenkbrauwen fronsen. Het is de eerste van enkele (letterlijk) valse noten die de vaart uit het optreden haalden. Tijdens 'New Life' werd er nog meer gas teruggenomen, tot de zaal zachtjes heen en weer stond te wiegen op de smooth jazz van 'Father & Child', met hier en daar een slowend koppeltje. Wij zaten bij momenten volledig in de vibe maar dan geraakte Stafford ons toch weer kwijt. De setlist eindigde met 'Undivided', dat ergens niet helemaal lekker zat. Het publiek zat duidelijk nog op zijn honger en brulde om meer. Na een eerste bisnummer kwam de groep onverwachts een tweede keer on stage, om te eindigen met het majestueuze 'Picture On The Wall'. "Give thanks for the opportunity to make music!", dankte de Professor zijn publiek, en er werd nog lang gefloten en gestampvoet voor de fans er zich bij neerlegden. Dit nieuwe Groundation heeft nog steeds magie in huis, ook al is het even wennen aan deze setting en hoorden we hier en daar kleine schoonheidsfoutjes. De nummers van 'Hebron Gate' en 'The Next Generation' zijn echter verschillend in stijl en toon. De keuze om classics uit de beginjaren van de groep te mengen met het nieuwe materiaal maakt net heel duidelijk dat er hier een andere band op het podium staat. Hopelijk merkt de nieuwe generatie die Groundation ontdekt niets van die schoonheidsfoutjes en kunnen zij evenzeer genieten van Professor en de zijnen zoals wij dat jarenlang hebben gedaan.
Foto's: © Peter Verwimp
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
